Φόρμα αναζήτησης

Κερδοσκοπώντας μέσω των προσφύγων

Καθ’ όσον ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λησμονεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις του και το αναρτημένο μέχρι σήμερα στην ιστοσελίδα anastasiades.com.cy πρόγραμμα διακυβέρνησής του, το οποίο προνοεί για ισότιμη κατανομή των βαρών της κατοχής μέσω αναγνώρισης του δικαιώματος απώλειας χρήσης των κατεχόμενων περιουσιών, οι εκτοπισθέντες καλούνται για ακόμα μια φορά να συνειδητοποιήσουν ότι πιάστηκαν από ακόμα ένα υποψήφιο Πρόεδρο κορόιδα.

«Αμνοερίφια» τους χαρακτήρισε χθες ο δήμαρχος Αμμοχώστου Αλέξης Γαλανός αναλαμβάνοντας και ο ίδιος τις ευθύνες του για τη διαμόρφωση ενός βαθέος κράτους στην Κυπριακή Δημοκρατία, το οποίο, όπως το βαθύ κράτος στην Άγκυρα, δεν θα ήθελε ποτέ να δει λυμένο το Κυπριακό. Αν στην Άγκυρα έχουν στρατηγικούς στόχους που υλοποιούν διατηρώντας σε εκκρεμότητα το Κυπριακό, το ίδιο δεν ισχύει όμως για τις ετερόκλητες ομάδες συμφερόντων στην ε/κ κοινότητα, οι οποίες από το 1978 και το αμερικανοκαναδικό σχέδιο για έναρξη συνομιλιών και άμεση απόδοση της Αμμοχώστου συνασπίζονται όποτε βρίσκονται αντιμέτωποι με μια διευθέτηση. Το 1978 ήταν ο προσωπικός φίλος του Σπύρου Κυπριανού, επικεφαλής των βιομηχάνων Λεμεσού, μετέπειτα πρόεδρος στο πρώτο πάρτι των Κυπριακών Αερογραμμών Σταύρος Γαλαταριώτης, ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες του «Π» είχε συμβάλει στην απόφαση του Σπύρου Κυπριανού να απορρίψει το σχέδιο. Από τότε έπρεπε να περάσουν είκοσι χρόνια για να τεθούν οι βάσεις έναρξης μιας νέας ουσιαστικής διαδικασίας, η οποία κατέληξε το 2004 στο σχέδιο Ανάν, το οποίο απορρίφθηκε πανηγυρικά από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ε/Κ μετά τον πόλεμο ψεμάτων από όλα τα οργανωμένα συμφέροντα στη νότια Κύπρο, από τους ξενοδόχους της Πάφου και της Αγίας Νάπας μέχρι τους επιμετρητές ποσοτήτων και τους επιχειρηματίες ανάπτυξης γης της Λεμεσού και της Λευκωσίας.

Το αποτέλεσμα της δικής τους επιρροής στη μονοπώληση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν η πτώχευση του 2013. Όταν μετά τη λήξη της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που σηματοδότησε η έξοδος από το μνημόνιο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, έτοιμος πια να διαπραγματευθεί με ρεαλισμό (ως υποσχόταν), διαμήνυε ότι όσοι προσβλέπουν σε απροσδιόριστες λύσεις ρισκάρουν την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού.

Έναν χρόνο μετά το 2016, ο Πρόεδρος είχε ήδη προσχωρήσει στο στρατόπεδο αυτών που δεν πιστεύουν στη λύση. Η εξουσία δεν μπορεί να μην παίζει ρόλο. Όπως και το γεγονός ότι ο κύκλος συνεργατών και φίλων του Προέδρου, όπως ο Σταύρος Γαλαταριώτης το 1978, κερδοσκοπεί από την ύπαρξη των κατεχομένων, μέσω της σπάνης της γης στο νόμιμο κράτος και κατ’ επέκταση των αξιών αυτής. Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο να συμψηφίζονται οι διεκδικήσεις των προσφύγων με τις διεκδικήσεις των κατόχων αξιογράφων και τις πρώτες κατοικίες των 300.000 ευρώ. Η λογιστική προσέγγιση στο Κυπριακό (που πήρε τη θέση της νομικιστικής προσέγγισης μετά την ήττα της τελευταίας όταν το ΕΔΑΔ αναγνώρισε την επιτροπή αποζημιώσεων της Τουρκίας) δεν μπορεί όμως να μην λάβει επιτέλους υπόψη την ισότιμη κατανομή των βαρών της κατοχής. Όπως και τη βεβαιότητα, που μεταφέρεται πλέον ανοιχτά από δεκάδες εκτοπισθέντες, ότι σε περίπτωση που η «τ/κ διοίκηση» και η τουρκική κατοχή επιτρέψουν επανεγκατάσταση εκτοπισθέντων, όλοι θα τρέξουν να χαρούν τις περιουσίες τους. Τότε χωρίς πρόσφυγες (και χωρίς κατεχόμενες περιουσίες) δεν είναι το κυπριακό πρόβλημα που θα εκλείψει, αλλά η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία. Ένας κίνδυνος που προφανώς αφήνει αδιάφορους όσους στοιβάζουν καταθέσεις σε Ελβετία και Σεϋχέλλες, από τα κέρδη της εκμετάλλευσης της νότιας νόμιμης Κύπρου.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ