Φόρμα αναζήτησης

Το νέο Success Sorry (και η πορεία προς τα βράχια)

Δεν έχω θέμα μ’ αυτά, μην με παρεξηγήσετε, αλλά νομίζω ότι κάτι… φορτσάτο πίνουν οι της κυβέρνησης!

Θα μου πείτε, αφού δεν έχεις θέμα, τι διαμαρτύρεσαι; Θα σας το εξηγήσω όπως σε έναν φίλο που σκιζόταν για το ναρκοτέστ πριν από καιρό.

Το θέμα, του είχα πει, δεν είναι εάν κάποιος κάνει drugs. Στον #Pellotopos, άλλωστε, δύσκολα μπορείς να αντέξεις. Άσε που και εμείς που δεν πίνουμε και δεν κάνουμε ούτε ναρκωτικά, αλλά καταλήξαμε στα συνταγογραφούμενα, τι καταλάβαμε;

Αυτό να μου πεις!

Το θέμα, συνέχισα, είναι πως κάποιος δεν πρέπει να οδηγεί εάν βρίσκεται σε μια κατάσταση η οποία αποκλίνει από μια κοινώς αποδεκτή αντίληψη για το πώς πρέπει να είναι κάποιος όταν πιάνει το τιμόνι.

Θα μου πείτε, σόρι αλλά οι μισοί που βλέπεις στον δρόμο -wishful thinking να ήταν μόνο τόσοι- μέρα μεσημέρι χωρίς να είναι ούτε μεθυσμένοι, ούτε stoned, ούτε τίποτα, βρίσκονται στο πλαίσιο της ως άνω «κοινώς αποδεκτής»; Δεν το έχουν δει καν το πλαίσιο, είναι γεγονός.

Όμως, τι να γίνει; Εάν αγγίξουμε το κεφάλαιο οι δρόμοι της Κύπρου θα είναι σαν της Πιονγκγιάνγκ. Θα βλέπεις ένα αυτοκίνητο κάθε πέντε λεπτά. Οπότε ας μείνουμε ώς εδώ. Αν έκανες κάτι τέτοιο, μην οδηγήσεις.

Έτσι και οι της κυβέρνησης. Όχι όλοι, αλλά μερικοί, τους ακούς να μιλάνε και λες, no f****** way, να μην πίνουν κάτι αυτοί. Και εάν είναι νόμιμο, είναι ληγμένο το δίχως άλλο. Στην καλύτερη δε περίπτωση, το βάζω για να είμαστε και καλυμμένοι, παίζει να είναι νόμιμο, να μην είναι ληγμένο, να είναι κατόπιν συνταγογράφησης από ειδικό, αλλά να ξεχνούν να το πάρουν!

Δεν γράφω για τον Νίκο σήμερα, όχι. Ο Νίκος, αν μη τι άλλο, έχει και μια εναλλακτική σανίδα σωτηρίας σπίτι του, τις «προφητείες» τις οποίες έχει ανακαλύψει η Φιλίππα. Πάει πίσω στο σπίτι το βράδυ, με το ένα μετά το άλλο τα ευφάνταστα σενάριά του να έχουν καταρρεύσει και εκεί που δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί, μπαίνει η σύζυγος – αναπληρώτρια διευθύντρια του διπλωματικού γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, κρατώντας το καινούργιο βιβλίο που της έδωσαν.

Ατάραχη και με ένα χαμόγελο ήρεμο και πλατύ, κάθεται στον καναπέ, το ανοίγει και αναφωνεί: «Πρόσχωμεν!». Και του διαβάζει μια νέα «προφητεία» κάποιου γέροντα, τύπου Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης. Είναι σαν τη Φιλιώ Πυργάκη στα δημοτικά, αυτός. Όσο κι αν της έκλεψε η Τσαμπά τη φήμη στα πανηγύρια, είναι για τους πιο μυημένους.

Έτσι κι αυτός με τον Παΐσιο και το υπόλοιπο “Holy” Star System.

Και εκεί, προκύπτουν οι ιδέες για την εξωτερική μας πολιτική της επόμενης ημέρας. Αφού η Τουρκία θα καταστραφεί, είπαν όλοι οι γέροντες. Τώρα, ξέρετε το πώς και το γιατί.

Αλλά ο άλλος; Ο Χάρης Γεωργιάδης μας; Μιλάμε τον ακούς και λες ούτε η Ινώ να ήταν!.. Που της λες για το κούρεμα (σ.σ. τότε που σώθηκαν τα πολλαπλάσια εκατομμύρια των -μετέπειτα τόσο φιλάνθρωπων- συμπέθερων) και τρέχει στον καθρέφτη έτοιμη να πάρει τον hair stylist της για να του πει ότι δεν της τα έκοψε καλά. Σ’ άλλον γαλαξία. Μονίμως.

Νομίζω ότι ο Χάρης, μεταξύ μας τώρα είναι και λεπτό το ζήτημα και είναι μόνιμος αναγνώστης και τον συμπαθώ, έχει πιστέψει ότι είναι ο υπουργός Οικονομικών της Δανίας. Ο Χάρης Άντερσεν ένα πράγμα. Και εκ του αποτελέσματος. Κρατάει ακόμα το success story (= η διάσωση από την τρόικα) και το ανεμίζει. Ό,τι συζήτηση του ανοίξουν, το έχει έτοιμο. Δεν έχει και κάτι άλλο, θα μου πείτε. ΟΚ, αλλά…

Επαφή καμία με τον έξω κόσμο. Κοιμάται και ξυπνά βλέποντας τρεις δείκτες και έχει καταλάβει ότι η οικονομία μας πετά. Σαν τη Λεμεσό του άλλου, ναι, που είναι πιο φτηνά να νοικιάσεις στο Μανχάταν πλέον. Ο άλλος όμως τα τσούζει νυχθημερόν. Εξηγείται.

Αυτός;

Χθες εμφανίστηκε πάλι και μας είπε πόσο όμορφα πάμε. Πρώτοι, λέει, στην Ευρώπη υπολογίζει να είμαστε. Και μια φορά πρωτιά στην αρχή αντί στο τέλος. Σε δημοσιονομικές επιδόσεις. Τι να σας πω και εγώ, είναι λεπτή η θέση μου, δεν είναι πρέπον να κάνεις πλάκα με αυτά ούτε και να κάνεις εικασίες και, σίγουρα, ευχή δική μου είναι να οφείλεται στην αφόρητη ζέστη που είχαμε χθες.

Παίζει και αυτό. Αλλά, όταν τους ακούει κανείς να λένε τέτοια, τρομάζει. Μην είναι μόνιμο και πιο σοβαρό το πράγμα. Διότι θυμάστε τι μας έλεγε και μας έλεγαν πριν ρίξουν τα 2,5 δισεκατομμύριά μας στον Συνεργατισμό, ενώ ήξεραν ότι έπρεπε να κλείσει, και όλα τα άλλα που προηγήθηκαν.

Χώρια που δεν μπορεί να μην έχει πρόσβαση στον υπουργό Οικονομικών κάποιος κανονικός άνθρωπος ο οποίος να μην είναι λ.χ. μέσα στην μπίζνα των διαβατηρίων, για να του πει πώς π.χ. πάει το παζάρι, πόσο στέρεψε και πώς (δεν) τα βγάζει πέρα ο κόσμος που τον πληρώνει, προκειμένου εκείνος να βιώνει την κατά φαντασίαν μετενσάρκωση του Άνταμ Σμιθ, εκεί πάνω στο ροζ συννεφάκι του.

Πραγματικά, δεν ξέρω και εγώ τι να σας πω. Όπως και με τον φίλο, επαναλαμβάνω πως δεν έχω κανένα θέμα με αυτά. Απλώς δεν γίνεται να είσαι σ’ αυτή την κατάσταση και να οδηγείς. Και αυτοί, αλίμονο, δεν οδηγούν αυτοκίνητο αλλά τον τόπο!

Αντί υστερογράφου: Μακάρι, Πρόεδρε, να γύριζε και πίσω. Στη λογική της όπισθεν και μόνο. Αλλά δεν…!