Φόρμα αναζήτησης

Ο Πρόεδρος, το εμπορεύσιμο αέριο και η Ιστορία

«Ποσότητες που αν εντοπισθούν, θα αλλάξουν τη γεωστρατηγική ιστορία όχι μόνο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και της περιοχής, ψάχνει στο οικόπεδο 10 η ExxonMobil, κατ’ αποκλειστική παραδοχή στο Σίγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη».

Σας το αντέγραψα αυτούσιο από το SigmaLive. Ξέρω, το θυμάστε. Όπως ίσως θυμάστε και τα άλλα παρόμοια που είπε. Άλλωστε η συνέντευξη ήταν πριν από εννέα μόλις μέρες. Απλά ήθελα να το χαρούμε ξανά όλοι μαζί το δούλεμα. Χθες φυσικά, μάθαμε ότι τελικά το μοναδικό αέριο που θα δούμε προς το παρόν είναι αυτό που αμόλησε ο Πρόεδρός μας εκείνο το βράδυ από το Σίγμα.

Μιλάμε για τεράστιες ποσότητες αερίου, όπως αυτές στις οποίες μας έχει συνηθίσει το τελευταίο διάστημα, από τότε που έβαλε πάλι τη φουστανέλα και περιπαίζει με ευκολία τα βούρλα με λεονταρισμούς και πατριωτικά συνθήματα. Μία φορά τον χρόνο το απογειώνει κιόλας φέρνοντάς τους τα F16 του Καμ(μ)ένου.

Τεράστιες ποσότητες, λοιπόν, αλλά δυστυχώς, μη αξιοποιήσιμες οικονομικά. Για τη χώρα τουλάχιστον. Διότι για μερικούς άλλους μια χαρά τα πάνε οι δουλειές. Τα γραφεία τους δουλεύουν τρελά.

Το σάιτ του Νίκου Αναστασιάδη από τις εκλογές, τις τελευταίες, δουλεύει ακόμη (www.anastasiades.com.cy) και έχει πολλή πλάκα. «Η Κύπρος ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ» (sic) ήταν ο τίτλος του προγράμματός του και το σύνθημα «Σταθερά βήματα μπροστά».

Το γενικό δε σύνθημα και αγαπημένο μου ήταν «Προχωρούμε!».

Είναι και το μόνο που επαληθεύτηκε. «Προχωρούμε!», είπε ο άνθρωπος. Δεν είπε ποιοι. Αν τον ρωτούσατε ίσως να σας έλεγε. Ρωτήσατε; Δεν ρωτήσατε. Άρα;

Συναφής δε ήταν και μια άλλη μεγάλη αλήθεια την οποία είπε στο Σίγμα εκείνο το βράδυ ο Πρόεδρος, εκμεταλλευόμενος και το ότι οι πλείστοι ήταν είτε μεθυσμένοι ακόμα, είτε ζαλισμένοι από το πολύ φαΐ ή και τα δύο: «Θέλω να πω μόνο ότι με βασανίζει η ανάγκη λύσης του Κυπριακού προβλήματος» (sic).

Το καταλάβαμε Πρόεδρέ μου. Αλλά μην ανησυχείτε. Αφού σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει λύση. Οπότε, μαζί της θα πάει και η… ανάγκη και, εσείς, θα μπορείτε να προχωρήσετε, που έλεγε και το σύνθημα. Μόνο να μην μου βασανίζεστε, έτσι; Εγώ, μονάχα αυτό θέλω.

Στον έκτο χρόνο της προεδρίας του πάντως, ο Νίκος Αναστασιάδης δείχνει να βαδίζει στα χνάρια του προκατόχου του. Εάν εξαιρέσει κανείς το ΓεΣΥ που του άφησε ο Παμπορίδης πριν τα βροντήξει –ασχέτως της κατάληξής του– τις αλλαγές του Πετρίδη στην εσωτερική διακυβέρνηση και τα όσα ο Γεωργιάδης υποχρεώθηκε από την τρόικα να κάνει, έξι χρόνια μετά δεν μετράει και τίποτα άλλο.

Ίσως την ταλιμπανοποίηση της Παιδείας, για όσους έχουν τόσο αρρωστημένα γούστα..

Η οικονομία κάνει κάτι αργά βηματάκια με τον βηματοδότη, αφού η ΕΕ τη γλύτωσε μετά από το έμφραγμα, αλλά πρόοδο δεν το λες, το δε μίνι έμφραγμα του Συνεργατισμού μπορεί να γίνει και… μάξι και να την αποτελειώσει όταν θα έρθει τελικά ο λογαριασμός των δισεκατομμυρίων και αυτά δεν θα έχουν, διότι δεν θα έχουν, βρεθεί.

Τα δε ανεμομαζώματα με τους Ρώσους δείχνουν να τελειώνουν, θεαματικά μάλιστα αφού αναγκαστήκαμε να λάβουμε πρόσθετα μέτρα για το ξέπλυμα και, τότε, συνέβη το απίστευτο: Οι Ρώσοι οι οποίοι μας έφερναν λεφτά καθαρά, όπως έλεγαν, φεύγουν από εμάς. Εμάς που δεν ξεπλέναμε, λέγαμε. Μυστήρια πράγματα.

«Από ‘φαν, έφαν», όμως είναι το γενικό συμπέρασμα. Κάτι που δεν αφορά βεβαίως τον Αναστασιάδη μόνο και την παράταξή του, έτσι; Αυτό που τον και τους αφορά, είναι πέρα από τη γενική, τραγική εικόνα, οι απανωτές επιλογές λ.χ. με κριτήρια… «αρίστων» τα οποία ενίσχυσαν την απαξίωση του κόσμου σε όλα. Αλλά η δουλειά (του) έγινε.

Στον πρώτο χρόνο της επανεκλογής Αναστασιάδη, ενός γεγονότος το οποίο οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι ο μεν Μαλάς δεν μπορούσε να πείσει και να αποτινάξει από πάνω του το βάρος της αναξιοπιστίας που άφησε η πενταετία Χριστόφια (και όχι μόνο) στο ΑΚΕΛ…

… ο δε Παπαδόπουλος, πέρα από την ακρότητά του έλεγε απίστευτα παραμύθια και ήταν ένα παντελώς αναξιόπιστο και κακομαθημένο κοπελλούιν…

‘… σ’ αυτόν λοιπόν τον ένα χρόνο της αναγκαστικής για τους πλείστους που τον ψήφισαν επιλογής Αναστασιάδη, ο άνθρωπος δεν δείχνει να είναι σε θέση να παραγάγει το ελάχιστο όραμα ή καλύτερα να δώσει την εντύπωση ότι μπορεί να το κάνει.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, πουλά στον κόσμο πατριωτισμό με την οκά και δείχνει να μην ανησυχεί για τη μεγάλη απόσταση των τεσσάρων χρόνων που έχει ακόμα να διανύσει. Είναι βέβαιος ότι, όπως και πριν, θα δουλέψει τον κόσμο κανονικά.

Γιατί γνωρίζει πως εδώ, με το επίπεδο της μάζας, σπανίως ισχύει η ρήση του Λίνκολν ότι μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους για όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους για όλο τον καιρό.

Το πρόβλημα είναι πως εκείνος θα πάει σπίτι του απαξιωμένος, όπως άλλωστε του αξίζει για το διαχρονικό δούλεμα, αλλά τη διάλυση και την επέλαση του λαϊκισμού και της Ακροδεξιάς –για την οποία ο ίδιος έφερε και φέρει τεράστια την ευθύνη– μαζί με τα συνεπακόλουθά τους, θα την πληρώσουμε και πάλι εμείς.

Όπως άλλωστε και κάθε φορά. Αυτό θα αφήσει στην Ιστορία. Και πολύ αέριο. Και πάλι: δυστυχώς μη εμπορεύσιμο. Για ‘μας.