Φόρμα αναζήτησης

Ο Ιωνάς ο μουσαμάς είναι ένας από εμάς

Δεν πρέπει να παραιτηθεί ο Ιωνάς Νικολάου μετά από τα τραγικά των ημερών;

Δεν ξέρω πόσες φορές κλήθηκα να απαντήσω αυτό το ερώτημα.

Θα σας το θέσω όσο πιο ωμά μπορώ: δεν με απασχολεί. Εάν ζούσαμε σε μια κανονική χώρα, τότε ναι, η παραίτηση θα ήταν μονόδρομος για τους προϊστάμενους αυτών που δεν τήρησαν τα πρωτόκολλα και τις διαδικασίες. Και για τον υπουργό, τον προϊστάμενό τους.

Έτσι πάει, ως ύστατο μέτρο. Το πρόβλημα είναι πως εδώ, πέρα από το πασιφανές –το κραυγαλέο fuckup, δηλαδή, αυτών που θα έπρεπε να χειριστούν την υπόθεση και δεν τη χειρίστηκαν διότι τα θύματα ήταν δεύτερης κατηγορίας άνθρωποι στον παλιότοπό μας και πολύ λέω ακόμα– ούτε πρωτόκολλα υπάρχουν από πλευράς των προηγούμενων και ούτε αυτά που υπάρχουν και είναι διεθνή πρωτόκολλα –δείτε σχετική ανακοίνωση του Hope for Children– δεν τηρήθηκαν.

Συμβαίνει λοιπόν το εξής: η μεν κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος και τη σοβαρότητα του ζητήματος και συμπεριφέρονται ωσάν να μιλάμε για μια ακόμη αστυνομική, πολύ σοβαρή μεν αστυνομική δε, ιστορία, που δεν είναι καθόλου τέτοια…

… η δε αντιπολίτευση προσπαθεί ειλικρινά να μας πείσει πως τα πράγματα θα ήταν αλλιώς, εάν εκείνη ή τέλος πάντων ο οιοσδήποτε άλλος κυβερνούσε. Όταν πολύ καλά γνωρίζουμε πως τίποτα δεν θα είχε αλλάξει. Τίποτα.

Εδώ θα ήμασταν, τα ίδια θα λέγαμε και πάλι θα συζητούσαμε εάν ο… άλλος Ιωνάς θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Και ίσως να το είχε κάνει κιόλας εάν δεν ήταν τόσο μουσαμάς. Ο άλλος Ιωνάς.

Θα σας το πω και αλλιώς. Άντε και παραιτήθηκε. Θα αλλάξει κάτι; Θα έχουμε την ηθική ικανοποίηση ότι ανέλαβε κάποιος την ευθύνη; Σωστό. Παρακάτω. Θα αλλάξει κάτι; Όχι.

Αντί να εξαντλούμε τη συζήτηση –και την εξαντλούμε κάθε φορά και στο καθετί– στο αίτημα για παραίτηση του τάδε και του δείνα, κάποια στιγμή δεν θα πρέπει να δούμε και την ουσία; Η οποία δεν είναι τόσο εύκολη. Και η ουσία, στην προκειμένη περίπτωση, περνά μέσα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνίας. Αυτά είναι που οδήγησαν στην αδιαφορία έναντι των εξαφανίσεων αυτών των γυναικών και ενός παιδιού.

Ένα από αυτά, είναι η αδιαφορία όλων μας, πολιτικών και πολιτών, να φτιάξουμε επιτέλους ένα κράτος με σωστούς μηχανισμούς στους οποίους τίποτα ή έστω το ελάχιστο δυνατό θα αφήνεται στην πρωτοβουλία του όποιου λειτουργού, του όποιου αστυνομικού ή άλλου.

Το οποίο, με τη σειρά του, οδηγεί σε ένα χαρακτηριστικό, απείρως χειρότερο: τον ρατσισμό και την αντιμετώπιση των όποιων ανθρώπων ως ήσσονος σημασίας όντων, τόσο μάλιστα που να μην μπαίνει κανείς –να τολμά και να μπορεί να μην μπαίνει!– στη διαδικασία να ψάξει μια γυναίκα και το παιδί της που χάθηκαν, διότι είναι «μαυρού».

Το ίδιο και με έναν άλλον, για μια άλλη. Και τον άλλον για μια τρίτη, ώσπου φτάνουμε στις 32 σε τρεις δεκαετίες.

Τόσες δεν ήταν;

Ξέρετε ποια είναι η διαφορά με ένα κανονικό κράτος; Εκεί, από το πρώτο λεπτό θα είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα οι λειτουργοί που χειρίστηκαν την υπόθεση, την κάθε υπόθεση, θα είχε διαταχθεί ποινική έρευνα για τις παραλείψεις και από εκεί θα ξεκινούσε το ζήτημα και θα έφτανε, ναι, στον υπουργό ο οποίος, ναι, θα είχε παραιτηθεί. Μαζί με άλλους.

Εδώ, ζούμε το φαινόμενο η Αστυνομία η οποία αρχικά είχε επιτεθεί στα ΜΜΕ και στους πάντες διότι… θίχτηκε κιόλας, να καθαρίζει με ένα «εάν» διαπιστωθεί ότι υπάρχουν ευθύνες (!..), παρότι τα γεγονότα βοούν, ειδικά μετά τις αποκαλύψεις Κουτρουκίδη. Και κανείς δεν αγγίζει καν το θέμα της μη ύπαρξης διαδικασιών ή έστω τήρησης των πρωτοκόλλων για το παιδί, και το θέμα αναλώνεται σε ένα ντέρμπι και πάλι: θα φύγει ή δεν θα φύγει ο Ιωνάς;

Συγχωρέστε με: Χέστηκα. Κι αν φύγει κι αν δεν φύγει. Συνειδητοποιείτε τι είναι αυτό που έγινε εδώ; Αντιλαμβάνεστε ότι μιλάμε για μια παντελή αδιαφορία στην αναζήτηση ανθρώπων λόγω της καταγωγής τους;

Μπορείτε επιτέλους να κοιτάξετε γύρω σας και να δείτε πώς ζουν κι αυτοί που δεν χάθηκαν, ως δούλες και δούλοι μας; Μπορείτε να προσέξετε τι βιώνουν καθημερινά τόσοι πολλοί και πολλές στα χέρια τόσων πολλών από εμάς;

Διαβάζετε ποτέ τις ιστορίες που βγάζει συνεχώς η ΚΙΣΑ και άλλες οργανώσεις που προσπαθούν να τους βοηθήσουν για να δείτε μια Κύπρο πολύ διαφορετική και από τη χειρότερη Κύπρο που βλέπει ο οιοσδήποτε από εμάς; Προσέχετε τα σχόλια από κάτω από τις ειδήσεις αυτές;

Το μένος, το βρισίδι, τον χλευασμό, την παραποίηση, την ευκολία με την οποία λιθοβολεί το μέσο χτηνό ανάμεσά μας τον όποιον και την όποιαν βρεθεί σ’ αυτή τη θέση και ψάχνει το δίκιο του ή απλώς βοήθεια;

Καταλαβαίνετε αλήθεια ότι αυτό που έκανε ο μέσος ζαπτιές ο οποίος, ελλείψει κράτους και συνεπειών, αρνήθηκε να κάνει τη δουλειά του ή ο άλλος που είχε και το θράσος να απαντήσει στο σχολείο ότι το παιδί που χάθηκε «έφυγε στο εξωτερικό» (!), όλα αυτά έχουν να κάνουν, πέρα από την τεμπελιά και με όλο αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας;

Έχουν να κάνουν με τις αντιλήψεις μας και με το ότι θεωρούμε επιτρεπτό, υπό περιστάσεις που εμείς καθορίζουμε, ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι όντως κάτι διαφορετικό –και υποδεέστερο– από εμάς απλά και μόνο επειδή η ανάγκη τους, τους έριξε στα χέρια μας.

Θα αλλάξει κάτι από αυτά εάν φύγει ο Ιωνάς; Τίποτα δεν θα αλλάξει. Άστε που είπαμε, δεν θα φύγει, διότι είναι μουσαμάς. Κι αυτός και οι υπόλοιποι που μας αξίζουν. Όλων των χρωμάτων. Προσέξτε όμως τη λέξη: που μας αξίζουν. Τέτοιος λαός που είμαστε.

Μην σας κρατώ τώρα, έχετε νηστείες και εκκλησίες αυτές τις μέρες την ώρα που ακονίζονται τα μαχαίρια. Για να γιορτάσετε το «μήνυμα της Ανάστασης» την Κυριακή, χλαπακιάζοντας τα σφαγμένα.

Καλύτεροι και καλύτερες, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, πανάθεμά σας. Κοιτάξτε γύρω σας!