Φόρμα αναζήτησης

Μόνο τη Zackie να θυμάσαι από τη χρονιά, είσαι κομπλέ

Θυμάστε τον Ζακ Κωστόπουλο;

Ναι, τον «junkie» (που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν junkie), τον «ληστή» (που αποδείχτηκε ότι δεν ήταν ληστής) ο οποίος λιντσαρίστηκε από ακροδεξιούς νοικοκυραίους με εγκληματικό παρελθόν και αποτελειώθηκε από οκτώ μπάτσους που τον κλοτσούσαν αιμόφυρτο, δεμένο και αναίσθητο στο έδαφος.

Μετά από τις συνεχείς ανατροπές στην υπόθεση οι οποίες, σημειωτέον, δεν ευτύχησαν να δουν ούτε το ένα χιλιοστό της προβολής που έλαβε ο μετά θάνατον βιασμός του Ζακ σε ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…

–ακόμα και για το θάνατο του… Κατσίφα αφόδευσαν οι ορδές των διπόδων χρησιμοποιώντας το όνομα του Ζακ ως επιχείρημα–…

… μετά λοιπόν από όλες τις ανατροπές, τις ιατροδικαστικές, τις δικανικές και όλες τις άλλες, ήρθε και η Ένορκη Δικαστική Εξέταση.

Χθες. Και η ίδια η Αστυνομία εισηγείται την άμεση απόταξη των τεσσάρων ένστολων δολοφόνων του από το Σώμα και την αργία με το ερώτημα της απόλυσης για τους άλλους τέσσερις.

Είχε προηγηθεί βέβαια η αποκάλυψη του βίντεο στο οποίο φαινόταν ο Ζακ, ή Zackie, να δέχεται την επίθεση τριών τραμπούκων και για αυτό να καταφεύγει έντρομος στο κοσμηματοπωλείο για να προστατευτεί, η μαρτυρία μιας κοπέλας που τον άκουσε να καλεί σε βοήθεια και πολλά άλλα. Ποιος τα διάβασε όμως; Ή πόσοι καλύτερα;

Ακόμα και σήμερα, όσα sites επέδειξαν ασέβεια στον νεκρό και στην αλήθεια και δεν θεώρησαν σκόπιμο να κλείσουν τον τοξικό εκείνο βόθρο των «σχολίων» κάτω από τις ειδήσεις, είναι γεμάτα με εμετικές αναφορές για τον Ζακ. Από κουκουλοφόρους και επώνυμα. Αυτό έμεινε στους πολλούς. Ο λεκές. Αν και τι άλλο να ’μενε;

Ο Ζακ, για όσους δεν το έμαθαν ούτε αυτό, πέθανε από ισχαιμικό επεισόδιο συνεπεία των πολλαπλών τραυμάτων που δέχθηκε. Ειδικά στο κεφάλι. Απλώς δολοφονήθηκε, δηλαδή. Αυτό. Λιντσαρίστηκε. Ούτε… ληστής ήταν, ούτε και θα μπορούσε να είναι όπως διαβεβαίωναν από την πρώτη στιγμή όλοι και όλες που τον γνώριζαν, μιλώντας για το απίστευτο πνεύμα του. Κάτι που μπορεί κανείς να διαπιστώσει μέσα από όσα έκανε αλλά και, κυρίως, από όσα έλεγε και έγραφε.

Ο Ζακ, ή Zackie Oh ήταν ακτιβιστής, οροθετικός, αρθρογράφος, πολιτευτής για τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, ηθοποιός και πολλά άλλα που αυτοί που τον γνώρισαν θυμούνται καλά.

Μαζί μ’ αυτούς, τον τίμησαν κι άλλοι. Η 6η Μπιενάλε της Αθήνας που αφιερώθηκε στη μνήμη του ως καλλιτέχνη, άνθρωποι του δικού μας χώρου αλλά και συγγραφείς που του αφιέρωσαν κείμενα, ο Παύλος Παυλίδης από τα Ξύλινα Σπαθιά που του έγραψε ένα τραγούδι τις προάλλες, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση που έγραψε πως: «στη μνήμη του, το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε είναι να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη, ελευθερία, δημοκρατία. Είναι θέμα παιδείας». Και μερικοί άλλοι.

Πόσοι τα έμαθαν αυτά;

Έχει σημασία; Από μια άποψη, ναι, είναι τραγικό μια κοινωνία να ζει τόσο μέσα στην άγνοια, την ευκολία, το μίσος και μακριά από την αλήθεια. Από την άλλη, πάντα έτσι δεν ήταν, ειδικά στα δικά μας μέρη; Και εδώ και στην Ελλάδα. Πάντα κτήμα λίγων δεν ήταν όλα αυτά;

Πάντα οι πολλοί δεν έκλειναν τα μάτια, τα αφτιά και την ψυχή τους στο διαφορετικό; Αυτό δεν κάνουν ακόμα;

Και αλήθεια, είναι ή δεν είναι όλη –όλη όμως– η αλήθεια κλεισμένη μέσα σ’ αυτές τις γραμμές που έγραψε η σπουδαία, η δική μας Πάολα Ρεβενιώτη που την αγαπώ και τη θαυμάζω;

«Οι Έλληνες δεν μισούν τις αδελφές, τους gay, τους πούστηδες και όπως τους αποκαλούν. Ούτε μισούν τους κλέφτες και αυτούς που πίνουν ναρκωτικά. Μισούν τους φτωχούς gay και τους φτωχούς κλέφτες ή εξαρτημένους. Aν είσαι πάμπλουτος και gay που δεν το διεκδικείς, αλλά λες αστειάκια και χαριτωμένα πράματα και δήμαρχο σε βγάζουν. Aν είσαι κοκάκιας πλούσιος και πεθάνεις, σε κλαίνε 3 μήνες. Στη φτώχεια είναι ρατσιστές, άσχετα αν και αυτοί είναι φτωχομπινέδες».

Η χρονιά που φεύγει ας είναι, στην ψυχή όσων θέλουν, αφιερωμένη στη μνήμη του. Στη μνήμη της Zackie.

Και της κάθε Zackie που τολμά να στέκεται όρθια και να ξεχωρίζει αντί να καταδύεται βολικά στα απόνερα της «κανονικότητας» και της «ομοιομορφίας» για να μην πληρώσει το τίμημα του μίσους ή της λύπησης των γύρω.

Δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο από τα δύο μεταξύ μας. Το βέβαιο είναι πως αν διαφέρεις, περιμένουν τουλάχιστον να μην το λες. Να σιωπάς. Και όταν μιλάς και διεκδικείς, συχνά το πληρώνεις.

Είτε ΛΟΑΤΚΙ είσαι, είτε μετανάστης, είτε ανάπηρος, είτε εξαρτημένος, είτε γυναίκα με τον τρόπο που εσύ θέλεις είτε, είτε, είτε…

Η λίστα είναι ατέλειωτη.

Σημασία έχει να είσαι εσύ. Να μην φοβάσαι. Και να είσαι περήφανος, περήφανη για αυτό που είσαι.

Εγώ από την ιστορία του Ζακ, της Zackie αυτό κράτησα. Και το ότι δεν είναι καθόλου εύκολο πολλές φορές.

Είναι όμως σπουδαίο. Δεν είναι;

Υστερόγραφο: To έργο της φωτογραφίας είναι street art. Tης Anthea Missy. Aυτή είναι η τελευταία στήλη για φέτος. Θα τα πούμε με τον νέο χρόνο.