Φόρμα αναζήτησης

Και εσείς θα μπορούσατε να κυβερνούσατε, ανεξαρτήτως του τι είστε

«Το διακύβευμα των ευρωεκλογών είναι εάν θα επιτρέψουμε σε κάποιους να εκθέτουν τη χώρα διεθνώς», διεκήρυξε το Σάββατο, από του βήματος του συνεδρίου του ΔΗΣΥ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Λίγο αργότερα, στο ίδιο πνεύμα λαϊκισμού και σε ένα λεκτικό τσουκαχάρα το οποίο έμελλε να έχει τραγική κατάληξη, ο Νίκος Αναστασιάδης θα εκστόμιζε μία ατάκα η οποία -αυτή και εάν- θα ρεζίλευε τη χώρα μας διεθνώς. Όσο λίγες μάλιστα από τότε που μπορώ να θυμηθώ.

«Έχω εκφράσει τη λύπη μου, έχω εκφράσει τη συγγνώμη μου, εμείς τολμήσαμε και ζητήσαμε συγγνώμη, ανεξάρτητα αν τα θύματα ήταν αλλοδαπές», είπε. Για να «εξηγήσει»: «Κάποιοι δεν ήθελαν και δεν ζήτησαν ακόμα συγγνώμη από τους 13 ήρωες που κυριολεκτικά από πράξεις και παραλείψεις τους, τους οδήγησαν στον θάνατο. Και είναι αυτοί που μας κρίνουν».

Όχι ότι με ξάφνιασε, στα επίπεδα ανυποληψίας και ξεδιαντροπιάς που έφτασε πλέον ο συγκεκριμένος αλλά, το ότι πάτησε και πάνω στους τάφους των πεθαμένων για να φανατίσει σε μια προεκλογική φιέστα του κόμματός του, αυτό πια ήταν μια νέα ατομική επίδοση.

Ο κατήφορος όμως δεν σταμάτησε εκεί. Τον κ. Αναστασιάδη, ο οποίος δεν βρήκε μέχρι και τώρα, δύο μέρες μετά, το θάρρος να απολογηθεί για το άθλιο σχόλιό του για τις αλλοδαπές το οποίο ματαίως προσπαθούσαν να μαζέψουν τα αμολημένα κομματόσκυλα στα social media «εξηγώντας» και αυτά ότι κατέληγε στο Μαρί, χωρίς φυσικά κανείς να μπορεί να εξηγήσει τι ήταν αυτό που άλλαζε ακόμα και έτσι…

… τον κ. Αναστασιάδη, λοιπόν, διαδέχθηκε στο βήμα ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου ο οποίος με τη σειρά του βροντοφώναξε: «Στις ευρωεκλογές πρέπει να απαντήσουμε με ένα ηχηρό ΟΧΙ σε όλους αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω!».

Την ίδια ώρα, στο facebook μία από τις υποψήφιές του στις ευρωεκλογές -κόρη του άλλοτε υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Β’- εξαπέλυε μια πρωτόγνωρα ρατσιστική επίθεση ενάντια σε ανθυποψήφιό της, παρουσιάζοντάς τον ως… φερέφωνο και δοσίλογο της Άγκυρας, επειδή απλά και μόνο, είναι Τουρκοκύπριος στην καταγωγή.

Ο Αβέρωφ, κατά την πάγια τακτική του, όταν ερωτήθηκε, διαχώρισε βολικά τη θέση του. Αυτός ήταν φυσικά που την επέλεξε για το ψηφοδέλτιο, γνωρίζοντας και ποια είναι και τι είναι και ότι δεν είναι η πρώτη φορά, άξιο τέκνο του ατιμώρητου πατρός της, που εκφράζεται μ’ αυτό τον τρόπο.

Η πόλωση, εδώ η εξαιρετικά επικίνδυνη πόλωση, πέρα από την προσβολή της μνήμης των θυμάτων των δολοφονιών και τη ρατσιστική απαξίωση των αλλοδαπών συνολικά (των φτωχών, όχι εκείνων που πλουτίζουν κι άλλο την οικογένεια του Προέδρου και όχι μόνο, αγοράζοντας διαβατήρια) δημιούργησε και ένα πολύ σοβαρό προηγούμενο ταύτισης του κάθε Τουρκοκύπριου συμπολίτη μας με την κατοχή.

Την κατοχή για την οποία ο πατέρας της κυρίας Σταύρου Σύρου και άλλοι τους οποίους ξέπλυνε και στέγασε ο ΔΗΣΥ με το πολιτικό αζημίωτο είναι που ευθύνονται. Ο Σταύρος Σταύρου Σύρος εργοδοτήθηκε μάλιστα και στον ΔΗΣΥ και στο Προεδρικό μετά, για όσους το ξέχασαν.

Η δε πόλωση αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Αυτό είναι το χειρότερο.

Με τον κόσμο να έχει πια αγανακτήσει, ακόμα και στις τάξεις του ΔΗΣΥ, με την ανικανότητα, τη διαφθορά αλλά και την αδιαφορία που επικρατεί, η κυβερνώσα (;) παράταξη επέλεξε να κατέβει στο τελευταίο σκαλοπάτι, όχι μόνο για να μαντρώσει διαρροές προς το ΕΛΑΜ -το οποίο το Σαββατοκύριακο έμοιαζε με ομάδα προσκόπων μπροστά της- αλλά και να αποπροσανατολίσει από το φιάσκο των χειρισμών της στην ΑΟΖ.

Αυτοί ήταν άλλωστε που διαβεβαίωναν το λαό ότι λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα και ότι η Τουρκία δεν θα τολμούσε. Και τώρα που… τόλμησε, λούζονται τις χλιαρές ανακοινώσεις όλων αυτών που παρουσίαζαν ως συμμάχους και αποτρεπτικούς παράγοντες.

Και τους φταίει και από πάνω η Ευρώπη, λέει. Ωσάν να ήταν η Ευρώπη και όχι ο Νίκος Αναστασιάδης που μασκαρευόταν περιφερειακός παίχτης και κόρδωνε στις συνόδους με όλους αυτούς που σήμερα… εκφράζουν μια απλή «ανησυχία» (sic) για τα όσα η Άγκυρα κάνει.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, λοιπόν, πέρα από τις ψευδαισθήσεις μερικών για κάποια ίχνη πολιτικής ηθικής που μπορεί να διατηρεί ακόμη ο Πρόεδρος και η Πινδάρου, είδαμε να καταρρέει και το παραμύθιασμα της τάχα στρατηγικής αποτροπής νέων τετελεσμένων, μιας νέας εισβολής επί της ουσίας, αυτή τη φορά στον θαλάσσιο χώρο και την ΑΟΖ.

Για να αντιδράσουν, επέλεξαν την πόλωση, τον φανατισμό, τον ρατσισμό, τις πατριωτικές μπούρδες και διάφορες άλλες επικίνδυνες μεθόδους. Θύμα τους υπήρξε ακόμα και το… ένα προφίλ μου στο facebook το οποίο «τιμωρήθηκε» για ένα πολιτικό σχόλιο για τις δηλώσεις Αναστασιάδη που έχω αναρτήσει και στο twitter, λόγω προφανώς των μαζικών reports από κομματόσκυλα και άλλους. Τέτοια δημοκρατία. Αντάξια των… Σύρων τους. Ευτυχώς έχω και δεύτερο!

Και το έκαναν, ξεχνώντας κιόλας το βασικό: πως το πραγματικό διακύβευμα στην Ευρώπη σ’ αυτές τις εκλογές είναι άλλο. Είναι η ίδια η Ευρώπη και η συνοχή της. Η οποία απειλείται από ακραίους αλλά και από λαϊκιστές και ανεύθυνους πολιτικούς, όλων των παρατάξεων.

Από πολιτικούς και σαν αυτούς. Τους τραγικούς. Και κυρίως τους αδίστακτους.