Φόρμα αναζήτησης

Οι Μαγκιές των Άλλων (και οι κανονικές)

Την τόλμη του Αλέξη Τσίπρα στο χειρισμό του «Μακεδονικού» εξήρε, λέει, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.

Το ‘χω εδώ: «Ο Έλληνας πρωθυπουργός έδειξε τόλμη και θάρρος και έδωσε τέλος σε μια αχρείαστη διαμάχη που ταλάνιζε επί τριάντα χρόνια την Ελλάδα, ανοίγοντας ταυτόχρονα πόρτες για συνεργασία, ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή». Συμπλήρωσε δε, ότι το όνομα είχε δοθεί από το 1992 (σ.σ. τότε που ο μετέπειτα… μακεδονομάχος Σαμαράς, αυτή η μανούλα της ανευθυνότητας και της πατριδοκαπηλίας το είχε υιοθετήσει σε επίσημο έγγραφο).Και πως το θέμα ήταν βασικά τα δύο άρθρα του Συντάγματος της Βόρειας Μακεδονίας.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Σε όλα. Το εννοώ.

Άλλωστε όταν, προ μηνών, τα είχε πει σε συνέντευξή του προκαλώντας την οργή πολλών και εδώ και στην Ελλάδα, είχα αρθρογραφήσει ειδικά για αυτό το θέμα και είχα συγχαρεί τον Πρόεδρο για τη στάση του. 

Αυτό που με ενοχλεί με τις μαγκιές, είναι όταν είναι τζάμπα. Μαγκιά είναι να έχει κόστος αυτό που κάνεις κι αυτό που λες. Όταν δεν έχει, καλό είναι και πάλι, αρκεί να μην είσαι το ίδιο πρόσωπο που δεν τολμά στα δικά του και τις αμολά με ευκολία –και συγχωρέστε με- στων αλλωνών.

Για αυτό και όσο κι αν εκνευρίστηκα με την αντιφώνηση του Τσίπρα και ειδικά με το σημείο όπου… εξέφρασε, λέει, την ελπίδα η νέα σελίδα στο «Μακεδονικό» να έχει επίδραση και στο Κυπριακό, οφείλω να είμαι ηπιότερος με εκείνον. Εκείνος τόλμησε τουλάχιστον και αυτό είναι γεγονός αναντίλεκτο.

Όσο εκνευριστικό κι αν είναι το γεγονός ότι σφύριζε αδιάφορα στο διάστημα που ο άλλος, ο επίσης κήρυκας της διπλωματίας και του πραγματισμού σήμερα, ο Κοτζιάς, έπαιζε με τις δικές μας τύχες, παριστάνοντας το Μεγαλέξανδρο ανέξοδα. Ή καλύτερα, μαζεύοντας τα εύγε στη δική μας πλάτη. Ο δε Πρόεδρος Αναστασιάδης ο οποίος, τότε, φόρτωνε στα παιγνίδια του Κοτζιά και μόνο τις κακοτοπιές στις οποίες ο ίδιος ο ΠτΔ και μόνον όπως διαφάνηκε οδηγούσε το διάλογο προκειμένου να κερδίσει και πάλι τις Εκλογές, αυτός λοιπόν ο Πρόεδρος έχει απίστευτο θράσος σήμερα, να μιλά για την τόλμη άλλων.

Μεγάλη κουβέντα αυτή η… τόλμη. Για αυτό και ο καθένας θα πρέπει να φροντίζει να είναι τολμηρός με τα δικά του. Όταν το κάνει, θα μπορεί να νιώθει και πιο άνετα ότι δεν θα κατηγορηθεί για λαϊκισμό εκ του ασφαλούς, την ώρα που στα δικά του και εάν μιλάμε για τον Πρόεδρό μας, βρίσκεται ένα βήμα μετά από τους ψεκασμένους με τα άλογα και τις περικεφαλαίες στα συλλαλητήρια.

Και κυρίως να μην έχει και απαίτηση όταν δικαίως κατηγορείται και ξεμπροστιάζεται για αυτή του την απίστευτη δημαγωγία.

Έτσι Πρόεδρε;

Υστερόγραφο: Η Στήλη αναρρώνει από ατύχημα και επιστρέφει… σιγά – σιγά.