Φόρμα αναζήτησης

Διορισμοί και ξάφνιασμα πάνε μαζί. Γιατί, όμως, μάνα μου;

#Pellotopos είναι. Κάποτε όμως γίνεται και έξτρα πελλότοπος.

Real story από συνάδελφο. Ταμεία προνοίας. Κάτι επιστροφές από κουρεμένα. Έμεινε ένα υπόλοιπο, έγιναν οι διαδικασίες, συμπληρώθηκαν οι φόρμες, στάλθηκαν και σε μια διευκρινιστική επικοινωνία για ένα συναφές θέμα η συνάδελφος μαθαίνει και παθαίνει.

Τα λεφτά του υπολοίπου όχι μόνο θα μπουν με τη συνταξιοδότηση, εάν φέρ’ ειπείν κάποιος/κάποια είναι σήμερα 40 θα μπουν –λένε τουλάχιστον– το 2044 αλλά, κρατηθείτε έρχεται το έξτρα #pellotopos, οι φόρμες που ήδη υπάρχουν δεν πρέπει να παραδοθούν τώρα. Πότε; Μα στα 65!

Με άλλα λόγια, εάν και το δικό σας ταμείο κουρεύτηκε, μπορείτε να κάνετε ένα σημείωμα, να το κορνιζάρετε και να το βάλετε στον τοίχο για να το θυμηθείτε το 2040, 2044, 2049, όταν θα βγείτε με σύνταξη να τους ζητήσετε και εκείνο το υπόλοιπο από κάτι επιστροφές, τότε, επί Αναστασιάδη.

Όπως λέμε επί Μακαρίου, επί Δούντα… Έτσι!

Έξτρα – έξτρα, μάλλον. Κι ας πάμε σε κάτι άλλο.

Αγαπημένο ορόσημο στο νησί μας, η μέρα κατά την οποία η θητεία των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών λήγει και ανακοινώνεται ο διορισμός των επόμενων, με κάποια από τα υφιστάμενα μέλη να παραμένουν, βέβαια.

Αγαπημένο για δύο λόγους: πρώτον διότι κάθε, μα κάθε, φορά η κομματοκρατία είναι απόλυτη και οδηγεί και στον διορισμό και των πλέον άσχετων ανθρώπων στα πιο εξειδικευμένα πόστα, όμως, κάθε φορά οι #Pellotopites σοκάρονται. Αυθεντικά σοκάρονται.

Και δεύτερον, διότι αυτή την περίοδο, έχοντας ζήσει έξι χρόνια Προεδρίας Αναστασιάδη ειδικά και… ειδικότερα στο κεφάλαιο «Επιλογές» η μόνη περίπτωση για να ξαφνιαστεί κάποιος είναι η εξής: Κάπου στο πρώτο 24ωρο της εκλογής του Αναστασιάδη το 2013 να είχε πάθει ατύχημα, να ήταν σε κώμα και να ξύπνησε έξι χρόνια μετά την ώρα που η τηλεόραση έπαιζε τα ονόματά των διορισμών.

Έτσι μάλιστα. Δικαιολογείται. Όπως δικαιολογείται να αναφώνησε και το σχετικό με το όλο σκεπτικό: «άμαν άρκεψεν έτσι τούτος, τι έχουμεν να δούμεν ακόμα;».

Εκτός από αυτόν όμως, οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες πού ζούσατε, μάνα μου; Απόδημοι ήσασταν; Κάθε φορά τις ίδιες ιστορίες δεν έχουμε;

Όλοι τα ίδια δεν κάνουν για να είμαστε και δίκαιοι; Ναι, ο Αναστασιάδης το έχει απογειώσει αλλά, εντάξει, δεν φταίει ο άνθρωπος εάν έχει ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να εντοπίζει τους «άριστους των αρίστων», όπως το είχε πει και ίδιος κάποτε. Φταίει;

Η διαφορά είναι ότι στην εποχή Αναστασιάδη αυτό που κάνει εντύπωση είναι το πόσο καθοριστικός είναι ο παράγων οικογένεια. Ε μα ναι! Είναι κλασικός τύπος. Η οικογένεια και πιο συγκεκριμένα η φιλία με τις κόρες. Νομίζω τώρα κλείσαμε με όλη την παρέα. Αν και, πάλι, ποτέ δεν ξέρεις.

Ο Πρόεδρος θέλει να έχει άμεση επαφή με τα συμβούλια, αλλά μην ξεχνάτε πως σιγά – σιγά αρχίζει το ραμολιμέντο. Πόσα να προλάβει; Οπότε σου λέει, να μην μιλάνε όλοι με το Προεδρικό. Να παίρνουν και στο γραφείο. Να μοιράζεται ο φόρτος.

Άστε που σε λίγο θα αρχίσει να ξεχνάει τι παράσταση δίνει αυτή την περίοδο, θα συγχύσει τους ρόλους και εκεί να δείτε. Θα νομίζει ότι υποδύεται τον Αναστασιάδη υπέρ της λύσης και εκεί που θα λέει τα γνωστά, θέλουμε συνομιλίες κ.λπ., θα αρχίζει να μιλά για την Ένωση.

Αυτό βεβαίως το πολύ έως του χρόνου. Διότι ακόμα κι αυτή η Ένωση, έτσι όπως τα ’κανε, είναι πιο πιθανή από μια λύση.

Θα μου πείτε, δεν τα έκαναν και οι άλλοι; Φυσικά τα έκαναν. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πριν από τη Δεξιά κυβερνούσε η Αδεξιότητα. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το 2012 όταν, κάτι μήνες πριν να φύγει ο Δημητράκης, έκανε τους τελευταίους διορισμούς των δ.σ. των ημικρατικών και όπως και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις είχαμε… τράβαλα;

Θυμάστε το excel που στάλθηκε κατά λάθος από το Προεδρικό με τα ονόματα μελών των δ.σ. που ήδη υπηρετούσαν και δίπλα έγραφε τα πολιτικά τους φρονήματα και χαρακτηρισμούς όπως «Συνεργάσιμος», «Αρνητικός», «Θετικός», «Να φύγει» κ.λπ.;

Γι’ αυτό, όταν ακούμε τώρα δηλώσεις του τύπου «Οι διορισμοί έγιναν με στόχο την εξυπηρέτηση κομματικών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων των κυβερνώντων» και «όποτε έχει διορισμούς σε θέσεις και πόστα, Πρόεδρος και ΔΗΣΥ πρωτίστως αποφασίζουν με γνώμονα την εξυπηρέτηση κομματικών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων» από την αντιπολίτευση, πρέπει να θυμόμαστε πως το ίδιο έργο παίζεται κάθε φορά.

Απλώς, πρώτον, του Φούλη δεν του φεύγουν τα excel και δεύτερον το μόνο που αλλάζει είναι το «Πρόεδρος και ΔΗΣΥ», το οποίο ήταν «Πρόεδρος και ΑΚΕΛ» (και όπως τα έκανε ο Πρόεδρος θα το ξαναδούμε μάλλον τη χρονιά που θα υποβάλει την αίτηση η φίλη που σας έλεγα πριν) ή το Πρόεδρος και κάτι άλλο.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε πως για κάτι μήνες είχαμε περάσει τα πάνδεινα με τον Νικολάκη Στράκκας ο οποίος είχε υστεριάσει όταν ο Αναστασιάδης διανοήθηκε να μην διορίσει στην ΑΗΚ τον κουμπάρο του και «έσπαγε» τα πάντα στο πέρασμά του, όπως μάλλον τα έσπαγε –κανονικά– όταν η Μάμι δεν του έκανε το χατίρι όταν ήταν μικρός.

Γι’ αυτό σας λέω. Πρέπει να θυμόμαστε τα περασμένα. Μόνο έτσι δεν θα ξαφνιαζόμαστε. Ή έστω να ξαφνιάζονται μερικοί και μερικές.

Σόρι που σήμερα βγάζω έξω την πάρτη μου. Αλλά εγώ μ’ αυτά δεν ξαφνιάζομαι εδώ και χρόνια. Σας το συνιστώ, ανεπιφύλακτα!