Φόρμα αναζήτησης

Δεν το συνηθίζετε, Πρόεδρε, ξέρω. Αλλά πρέπει. Αντραπείτε…

Τι χρειάζεται για να πείσεις τον μέσο Κυπραίο; Ο Πρόεδρός μας σίγουρα θα το εξηγούσε καλύτερα, αλλά θα το επιχειρήσω και εγώ χρησιμοποιώντας τη σοφία του, όπως την ξεδίπλωσε χθες μιλώντας στα εγκαίνια νηπιαγωγείου.

Και θεωρώντας ολοφάνερα ότι απευθύνεται γενικώς σε νήπια, μωρά, μωρούς, μωρές και πάει λέγοντας.

Τι χρειάζεται, λοιπόν, για να πείσεις τις μάζες; Χρειάζεται πρώτα από όλα να φτιάξεις έναν εχθρό. Για αυτό όλο και κάποιος μας επιβουλεύεται τάχα. Μονίμως. Από τότε που μπορείτε να θυμηθείτε. Και συνήθως οι φανταστικοί εχθροί είναι πολλοί ταυτόχρονα. The more the merrier, για αυτούς που τους επινοούν.

Εδώ, ο εχθρός είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία ενοχλημένη από την πρακτική της Κύπρου, της Μάλτας και της Βουλγαρίας να πουλούν υπηκοότητες αβέρτα τη στιγμή που τα πλείστα των κρατών μελών έχουν, σεβόμενα και το δεδομένο της ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης, εξαιρετικά αυστηρούς κανόνες για την παραχώρηση και όχι την πώληση διαβατηρίων, μας τράβηξε το αφτί.

Χρειάζεται επίσης να παίξεις με τις λέξεις και να περάσεις την αίσθηση ότι οι φανταστικοί εχθροί σε στοχοποιούν για να σου κάνουν κακό. Και να παραμείνεις, όμως, ασαφής για να μην σου πιάσουν το πόδι σου εκεί. Να πεις, λ.χ., όπως εδώ ο Πρόεδρός μας ότι «στοχοποιείται (η Κύπρος) για τους καλά γνωστούς λόγους είτε για ανταγωνιστικότητα είτε για άλλους λόγους». Όταν η ανταγωνιστικότητα… πίνει πολύ νερό και οι άλλοι λόγοι δεν υπάρχουν.

Χρειάζεται ακόμα να μπορείς να ξεγελάς προκαλώντας εντυπώσεις και να μην ντρέπεσαι. Καθόλου. Κι αυτό ο Νίκος Αναστασιάδης το έχει αναγάγει σε επιστήμη και raison d’ etre, σε λόγο ύπαρξης δηλαδή.

Είπε πως μέσα σε μια πενταετία δόθηκαν δεκάδες χιλιάδες υπηκοότητες από άλλα κράτη μέλη και από την Κύπρο παραχωρήθηκε μόλις το 0,3%. Τα άλλα κράτη, όμως, τη δίνουν σε άτομα που πληρούν τα κριτήρια, είτε με τα ενίοτε και οκτώ χρόνια παραμονής, είτε σε άτομα που είχαν πάρει άσυλο, είτε, είτε…

Τα άλλα κράτη δεν την πουλούν και μάλιστα σε άτομα τα οποία δεν πάτησαν το πόδι τους στη χώρα, όπως κάνουμε εμείς.

Σε κάποια στιγμή του ξέφυγε κιόλας και το τερμάτισε με μια ατάκα η οποία, αν μη τι άλλο, θα προκάλεσε και κάποιο γέλιο στις Βρυξέλλες, σε αντίθεση με τις άλλες απίστευτες και προκλητικές για τη νοημοσύνη όλων –και των νηπίων ίσως– ανοησίες που είπε χθες.

«Έχουμε τα αυστηρότερα, από όλες τις 20 χώρες που προσφέρουν τη δυνατότητα απόκτησης της ευρωπαϊκής υπηκοότητας, κριτήρια» δήλωσε αυτολεξεί. Και είναι γεγονός πως αν είναι κάνας φτωχομπινές που ζει εδώ η διαδικασία είναι τεράστια, χρονοβόρα και απίστευτη σε λεπτομέρεια.

Θυμάμαι όταν κάποτε πήγα και ζήτησα τη λίστα με τα απαιτούμενα για τη μάνα μου η οποία είναι παντρεμένη με Κύπριο και ζει εδώ μια αιωνιότητα –με την καλή έννοια, μάνα– που είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Και εκείνη επίσης. Και μου είπε, πέταξέ την, no way.

Όμως, οι Βρυξέλλες δεν λένε για αυτό και ο Πρόεδρος το ξέρει. Λένε για εκείνα που τα πλείστα άλλα κράτη δεν έχουν: την πώληση ενίοτε διά συνοπτικής διαδικασίας. Και αυτό, Πρόεδρε, ήταν παραπλάνηση εκ μέρους σας επίσης. Όμορφο και πρέπον για Πρόεδρο δεν το λες.

Χρειάζεται κάτι ακόμα για να πείσεις τον Κυπραίο. Να τον φέρεις στο… εθνικόν φιλότιμον το οποίο θίγουν οι αόρατοι εχθροί. Άλλωστε για μια αξιοπρέπεια ζει αυτός ο λαός και τι καλύτερο για να καταλάβει κανείς πόση είναι από του να την υπερασπίζεται ο Αναστό.

Είπε, λοιπόν, πως τα θέματα υπηκοοτήτων είναι καθαρά εθνικής αρμοδιότητας. Είναι. Μόνο που τα ευρωπαϊκά διαβατήρια δεν είναι εθνικής αρμοδιότητας μόνο, αλλιώς δεν θα τα αποκαλούσαμε έτσι. Δίνουν δικαίωμα εισόδου και παραμονής σε όλα τα άλλα κράτη.

Και άρα, έναν λόγο τον έχουν. Και δύο, και τρεις.

Εδώ εντάσσεται και το άλλο που είπε: «Στην Κύπρο δεν παρατηρήθηκε ουδεμία τρομοκρατική πράξη ή διασύνδεση με τρομοκρατικές ενέργειες στην Ευρώπη». Είναι ένα πολυτελέστατο κτήριο απέναντι από το Μετόχι του Κύκκου που είναι έρημο το δόλιο, Πρόεδρε.

Να σας θυμίσω το γιατί είναι έτσι ή το θυμάστε; Το θυμάστε. Ωραία.

Χρειάζεται όμως και λαϊκισμός για να πιάσεις τον μέσο Κυπραίο. Χυδαίος και πρώτου επιπέδου: «Ασκείται κριτική στην Κύπρο από χώρες στις οποίες ιδιοκτήτες είτε ποδοσφαιρικών ομάδων είτε μεγάλων υποδομών ανήκουν σε εκείνους που κατηγορείται η Κύπρος ότι υποστηρίζει», είπε ο Πρόεδρος.

Μα, να κάνει επιχείρημα Πρόεδρος άνθρωπος τον… Αμπράμοβιτς και την Τσέλσι; Την ώρα μάλιστα που οι «χώρες στις οποίες ιδιοκτήτες…» είναι το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο δεν του ανανεώνει καν τη βίζα παραμονής και μπορεί να μπαίνει μόνο ως τουρίστας; Αλήθεια, Πρόεδρε;

Και το χειρότερο, σας το φύλαξα. Το χειρότερο είναι τα όσα δεν είπε. Ότι, λ.χ., σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν θα βρισκόταν και το οικογενειακό γραφείο του Προέδρου πίσω από τις αδιανόητες εκεί, ούτως ή άλλως, πωλήσεις διαβατηρίων, με τον Πρόεδρο να έχει και το θράσος να λέει ανοησίες την ώρα που έχει ίδιον όφελος, και καθόλου ευκαταφρόνητο μάλιστα η οικογένειά του από αυτή την πρακτική.

Απίστευτα πράγματα στις πλείστες χώρες της ΕΕ.

Ο Πρόεδρος ξέρει όμως καλά να παίζει με τον νου του μέσου Κυπραίου. Ξέρει καλά πώς να λέει μισές αλήθειες, να διαστρεβλώνει, να πουλά πατριωτισμό της οκάς και να καλλιεργεί αντιπάθειες και φοβίες προκειμένου να γίνεται η δουλειά του. Εδώ και κυριολεκτικά.

Το πόσο μαλ… μας θεωρεί είναι ξεκάθαρο. Το πόσο είμαστε, εξαρτάται από το πόσο θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε αυτή την κοροϊδία.

Και τη χώρα μας να διασύρεται για να πλουτίζουν τα γραφεία κάποιων. Πολιτικών και άλλων. Τόσο απλό είναι.