Φόρμα αναζήτησης

Χαζός δεν είστε, Πρόεδρε. Αν και τον κάνετε υπέροχα!

Διότι, Πρόεδρε, όταν η ρημάδα η γυναίκα του Καίσαρα είναι πια στο κλαρί, το θέμα δεν είναι το ποσοστό ή η ταρίφα. Είναι, όπως καλά ξέρετε, το γιατί. [...]

Read More...

Δεν έχω παράπονο. Κανένα!

Και οι συνάδελφοι με υποδέχτηκαν θερμά πίσω στη δουλειά και οι ακροατές στο ραδιόφωνο και οι αναγνώστες με τα emails και τα μηνύματά τους στο fb. Ακόμη και οι haters. Μέχρι και μηνύματα για «ψόφο» έπιασα!

Το σημαντικό είναι να μην περνάς απαρατήρητος, μου είχε πει πριν από πολλά χρόνια ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Και ομολογώ πως είχε απόλυτο δίκιο. Πλέον με ενοχλεί να μην ενδιαφέρουν αυτά που γράφω και μόνο αυτό. 

Μέχρι και ο Πρόεδρος μου είχε δώρο. Ω ναι! Το βρήκα πολύ συγκινητικό.

Αρχικά, όταν διάβασα τη δήλωσή του ότι θα παραιτηθεί εάν… για τα διαβατήρια, γέλασα. Μετά μου γύρισε σε κλάμα.

Είναι μεγάλο προσόν του Προέδρου, αυτού του Προέδρου εννοώ. Γελάς πρώτα και μετά κλαις. Με τον Χριστόφια λ.χ. είχαμε το αντίστροφο. Τον άκουγες και εκεί που έκλαιγες με όσα έκανε και έλεγες, «τι αμαρτίες πληρώνω Ανύπαρκτε;», γελούσες.

Και έλεγες πως δεν μπορείς να μην κάνεις πλάκα.

Το κλάμα με τον Χριστόφια μάς ήρθε αναδρομικά. Και έτσι ακριβώς θα πληρώσουμε και τις ιστορίες αυτού, τώρα: με τα διαβατήρια του γραφείου του και των άλλων όπως φυσικά και τη νέα φούσκα στα ακίνητα η οποία διογκώνεται στο όνομα της «ανάπτυξης».

Όταν βασικά το μόνο που αναπτύσσεται πραγματικά είναι οι τραπεζικοί λογαριασμοί μερικών.

Και η παραπληροφόρηση από πλευράς του Προέδρου η οποία έχει φτάσει σε όρια κοινής ξεδιαντροπιάς πλέον.

Είναι έξυπνος άνθρωπος ο Αναστασιάδης, παρατηρούσε προ ολίγου ένας καλός συνάδελφος ο οποίος φυσικά και το εννοούσε όπως το εννοούσα και εγώ που συμφώνησα απόλυτα σχολιάζοντας: «Πανέξυπνος!».

Και είναι. Διαφωνείτε; Φαντάζομαι όχι. Στο πολιτικό σλάλομ δεν τον πιάνει κανείς. Μόνο που δεν τον θέλουμε να γλιστράει…

Θύμωσε έμαθα πολύ όταν στις 24/01 του είχα γράψει εκείνο το κείμενο με τίτλο: «Δεν το συνηθίζετε, Πρόεδρε, ξέρω. Αλλά πρέπει. Αντραπείτε…». Αλλά κρίνοντας και από όσα είπε ξανά, έμεινε μέχρι τον θυμό. Δεν πήγε ούτε αυτή τη φορά στην… αντροπή.

Και έτσι συνέχισε να λέει τις ίδιες ανοησίες, παίζοντας με την κοινή γνώμη εδώ αλλά και την υπομονή των Βρυξελλών και των υπολοίπων εταίρων μας. Παρουσιάζοντας το καμπανάκι για τα διαβατήρια ως μια… συνωμοσία περίπου για να πληγούμε (!), και παραπλανώντας με εκείνο το «η Κύπρος […] έχει εκδώσει μόλις το 0,3% των ευρωπαϊκών διαβατηρίων».

Παραπλανώντας ναι. Διότι μόνο ένας ηλίθιος θα έχαφτε –και χάφτει– αυτή τη στάχτη στα μάτια μας όταν η χώρα μας διασύρεται, έτσι.

Για έναν απλό, βασικό και ξεκάθαρο λόγο: Το θέμα δεν είναι το πόσα. Άλλωστε και το 0,3% επί του συνόλου δεν είναι λίγο για μια χώρα του μεγέθους μας. Το θέμα είναι πως οι άλλοι τα δίνουν με διαδικασίες. ΔΕΝ τα πουλούν. Είναι κανονικές πολιτογραφήσεις.

Και ως τέτοιες απαιτούν παραμονή στη χώρα για αρκετά χρόνια και ένα σωρό άλλα κριτήρια. Τέτοιες άλλωστε κάνουμε και εμείς. Δεν μπορεί να συγκρίνει κανείς λοιπόν ανόμοια πράγματα. Ο Πρόεδρος το ξέρει και επειδή είναι ακριβώς έξυπνος, παραπλανά.

Δεν ψεύδεται. Προσέξτε. Είναι και χειρότερο. Παραπλανά. Με λάθος εξισώσεις.

Το πιο αδιανόητο δε, είναι να λέει -εν ενεργεία Πρόεδρος χώρας της ΕΕ- ότι από το σύνολο των 4800 υπηκοοτήτων που δόθηκαν (σ.σ. πουλήθηκαν, το δόθηκαν είναι άλλο νούμερο) σε μια πενταετία, το πρώην δικηγορικό γραφείο του υπέβαλε μόλις 39 αιτήσεις.

Αλλού, ο Πρόεδρος θα είχε παραιτηθεί την ίδια ώρα εάν το «πρώην» («πρώην» θα ήταν αν το είχατε πουλήσει Πρόεδρε, όχι αφού το «ανέλαβε» η… οικογένειά σας) κέρδιζε από υπηκοότητες. Έστω και από μία. Με τον ίδιο τον Πρόεδρο να είναι και σε θέση να εγκρίνει ή και να επισπεύδει πράξεις από τις οποίες η ίδια η οικογένειά του βγάζει λεφτά.

Γιατί; Διότι υπάρχει θέμα ηθικής τάξης, Πρόεδρε. Και να χαρείτε, μην κάνετε τον χαζό διότι δεν είστε. Ηθικής τάξης. Και όχι διαπλοκής όπως πολύ… έξυπνα το θέσατε. Ηθικής τάξης, διότι κάποιος μπορεί να έρθει και να πει διάφορα για τον Πρόεδρο της χώρας μου και την ίδια τη χώρα μου κατ’ επέκταση – και δεν το θέλω. Αρκετά ρεζιλευτήκαμε ήδη.

Και μπορεί να πει πολλά, έτσι; Για παράδειγμα: Πού ξέρω εγώ ότι κάποιοι από τους άλλους που πουλούν υπηκοότητες δεν το κάνουν ενεργώντας στη βάση υπεργολαβίας από το γραφείο του Προέδρου –το «πρώην» ναι– για να μένει εκείνο μόνο στις 39;

Πού ξέρω επίσης ότι δεν αποτείνονται στο γραφείο του Προέδρου άτομα τα οποία θέλουν να πάρουν διαβατήρια στο άψε σβήσε ή και άτομα που η ΕΕ επιμένει ότι δεν ελέγχθηκαν επαρκώς (σ.σ. παράλογο όταν πουλούμε διαβατήρια χωρίς να έχουν έρθει ποτέ εδώ;) ή και άτομα που απορρίφθηκαν για σοβαρούς λόγους από άλλες χώρες και πολλά, πολλά άλλα.

Και μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του με κάτι πέραν των… διαβεβαιώσεων σε όσα εγερθούν;

Για αυτό όχι μόνο ΟΚ δεν είναι, αλλά σίγουρα ούτε αυτονόητο ή και ηθικά αποδεκτό να λέει τέτοια πράγματα εν ενεργεία Πρόεδρος χώρας της ΕΕ παίζοντας με τη νοημοσύνη του κόσμου εδώ και αλλού για το πώς η οικογένειά του πλουτίζει, μέσω του «πρώην» γραφείου του ενόσω εκείνος κυβερνά. Γιατί η Κύπρος να το ζει (και) αυτό;

Ο δε ίδιος ο Πρόεδρος να χρησιμοποιεί τα περί «ανάπτυξης» για να επιτρέπει αυτή την κατάσταση, αγνοώντας επιδεικτικά τον διασυρμό της χώρας του αλλά και τις υποδείξεις για το κίνδυνο της νέας φούσκας και της λυπητερής που θα κληθούμε να πληρώσουμε.

Και χρησιμοποιώντας αυτή την «ανάπτυξη» για να κρύψει όχι μόνο την απουσία… πραγματικής ανάπτυξης αλλά και την μη ενασχόλησή του με τη δημιουργία της ανάπτυξης αυτής.

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος, λοιπόν. Κρίμα που αυτή του η εξυπνάδα εξαντλείται στη δημαγωγία, την κοροϊδία του κόσμου και στα του… οίκου του και μόνο.

Όσο για τα «θα παραιτηθώ εάν» και τους πονηρούς του ελιγμούς θα αναφωνούσα, ειλικρινά, ”Chapeau!”, έστω κι αν δεν ήταν με την καλύτερη των εννοιών. Αν δεν κυβερνούσε τη δική μου χώρα όμως.

Δυστυχώς αυτήν κυβερνά.

Send this to a friend