Φόρμα αναζήτησης

Άκου, λοιπόν, ηλίθιε (και κάνε πως κατάλαβες)

”Mit Narrem sich beladen, das kommt zuletzt dem Teufel zu Schaden”.

Mε αυτή τη φράση από τον «Φάουστ» του Γκαίτε αρχίζει ο Ευάγγελος Λεμπέσης το –γραμμένο το 1941– μνημειώδες και ακόμη πιο επίκαιρο στις μέρες μας βιβλίο του «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», το οποίο δυστυχώς πολλοί από εκείνους που δεν το διάβασαν το θεωρούν ευθυμογράφημα, λόγω του τίτλου του.

Αλλά κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική κοινωνιολογική μελέτη.

Άλλωστε, ο σπουδασμένος στη Φρανκφούρτη και το Παρίσι Λεμπέσης, ήταν διαπρεπής κοινωνιολόγος και καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Αξίζει να διαβάσετε το συγκεκριμένο. Υπάρχει στο ίντερνετ και στην καθαρεύουσα και στη δημοτική.

Το μόνο «αμάρτημα» του Λεμπέση ήταν που ασχολήθηκε σοβαρά με το είδος των «βλακών», αυτούς που θα αποκαλούσαμε σήμερα ηλίθιους, περισσότερο. Κάτι που δεν συνηθίζεται –εννοώ η σοβαρή ενασχόληση– και αυτό ακριβώς το γεγονός –το ότι η σοβαρή ενασχόληση με το πολυπληθές είδος των ηλιθίων είναι σπάνιο φαινόμενο– αυτό λοιπόν, είναι με τη σειρά του η ρίζα πολλών εάν όχι και των πλείστων κακών της εποχής μας.

Διότι κανείς στις μέρες μας δεν παίρνει τους ηλίθιους στα σοβαρά και δεν τους εξετάζει. Και ειδικά στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυτό είναι κακό. Πολύ κακό!

Η φράση του Γκαίτε αποδίδεται ως εξής στα ελληνικά: «Το να φορτώνεσαι ηλίθιους βλάπτει στο τέλος και τον ίδιο τον διάολο». Τη θυμήθηκα προχθές, στις αργίες, μαζί με τον Λεμπέση και τα όσα –εκπληκτικά– έγραψε για το θέμα αυτό. Και θα σας εξηγήσω το γιατί.

Στον λογαριασμό μου στο facebook είχα δημοσιεύσει τις προάλλες ένα σχόλιο, χαριτολογώντας.

Το εξής: «Πάντως, δεν είναι τυχαίο που τον Ιωσήφ δεν τον αναφέρει καθόλου η συγκεκριμένη ιστορία, μετά το γνωστό χρονικό κενό δεκαετιών. Φανταστείτε πριν δύο χιλιάδες χρόνια στο Ισραήλ, να είσαι πελεκάνος (σ.σ. μαραγκός), ο γιος σου να έχει γίνει 33, να είναι ανύπαντρος, να μένει σπίτι, να μην έχει δουλέψει ποτέ και να γυρίζει αριστερά και δεξιά να λέει ότι ο θεός είναι ο πατέρας του. Τραγικότερη όλων η ιστορία του Ιωσήφ!».

Πολλοί, ακόμη και γνωστοί και φίλοι –θρήσκοι αλλά με αίσθηση του χιούμορ– γέλασαν βλέποντας τι πραγματευόταν το σχόλιο το οποίο συνοδευόταν από μια εξαιρετική αγγλική γελοιογραφία ενός από τους βοσκούς να βγαίνει από τη φάτνη φωνάζοντας: «Είναι κορίτσι!».

Άλλωστε, αυτές οι θρησκείες είναι μες το μισογυνισμό και το ρόλο του αφεντικού για τους άνδρες και μόνο. Μόνο οι αρχαίοι Έλληνες και εμείς στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα έχουμε τις… θεές τόσο ψηλά. 

Στον κόσμο όμως των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, εκεί όπου ο πληθυσμός των ηλιθίων κατέχει μέσω της τακτικής του τραμπουκισμού θέση πολλαπλάσια του –ήδη μεγάλου και τρομακτικού– μεγέθους του, εκεί λοιπόν, έζησα μια παράλληλη εμπειρία τις αργίες. Με τον όχλο όλων αυτών, να ουρλιάζει και να ωρύεται για το σχόλιό μου.

Ζητώντας ακόμα τη δίωξή μου από τον γενικό εισαγγελέα!.. Σοβαρά όμως.

Ανάμεσά τους ήταν η επίσημη ιστοσελίδα ακροδεξιάς φοιτητικής παράταξης η οποία εκπροσωπείται και στη Σύγκλητο του ΤΕΠΑΚ (να τους χαίρεστε!) και η οποία με αποκάλεσε «η κάθε λούγκρα των gay pride». Κάτι που με ενόχλησε πολύ διότι, όλα κι όλα, αλλά «κάθε» δεν είμαι! Και διάφοροι άλλοι με σχόλια εξίσου αντιπροσωπευτικά των ανθρώπων που τους μεγάλωσαν και των σπιτιών τους.

Ένας μάλιστα, δικηγόρος το επάγγελμα, άφησε χώρο από κάτω για να γράφονται και να παραμένουν εκεί σχόλια απίστευτα, όπως το πιο κάτω. Εάν ο Δικηγορικός Σύλλογος δεν τα είδε, ευχαρίστως να τους τα στείλω για να χαρούν τον συνάδελφό τους.

Το παραθέτω αυτούσιο: «Ποιος τον γαμα ρε τον βρωμοπουστη. Ψοφο γαμω το σπιτι του, και να κατουραμε στον ταφο του. Τετοια πουτανογεννηματα πρέπει να τα εκτελεί το κράτος αν έχει μια έστω μικρή εθνική ευθυξια». Ένα από τα πολλά.

Δεκαπέντε ώρες μετά και αφού έγινε η δουλειά του, η ανάρτηση κατέβηκε. Αλλά υπάρχει. Όπως έμαθα του την κατέβασε το Facebook.

Ο πιο πάνω διατύπωνε την ίδια –απολύτως «λογική» για κάποιον ηλίθιο αλλά παράλογη για το όποιο ον με στοιχειώδη αντίληψη– απορία. Την οποία, σημειώστε, διατύπωναν και άλλοι πολλοί οι οποίοι μοιράστηκαν την ανάρτησή μου ουρλιάζοντας, βρίζοντας και απειλώντας ή και στέλνοντάς μου –ω ναι!– προσωπικά μηνύματα που δεν απάντησα, καθότι, όπως καταλαβαίνετε, η ενασχόληση με αυτό το είδος έχει και όρια. Άλλωστε, ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω τον… Γκαίτε;

Και περιγράφοντας, ενίοτε και με τρόπο που ορκιζόσουν ότι τους προκαλούσε σεξουαλική διέγερση, το «τι κάνουν οι μουσουλμάνοι» σε όσους κοροϊδεύουν τον Αλλάχ (σ.σ. ρατσιστικό κλασικά διότι δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι αλλά οι ακραίοι), αυτοί οι ηλίθιοι με ρωτούσαν γιατί δεν τολμώ να δημοσιεύσω και τέτοια σκίτσα για το ισλάμ.

Βασικός κανόνος του ηλίθιου: Δεν ψάχνει ποτέ. Ως ηλίθιος απλά χάφτει.

Εάν έψαχνε θα έβλεπε πως έχω αναρτήσει τέτοια σκίτσα, ειδικά την εποχή των επιθέσεων στο Charlie Hebdo. Στο προφίλ μου. Και στη Στήλη. Εκεί είναι. Μαζί και το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης μετά τις επιθέσεις, μετονομασμένο σε Charia Hebdo, με το σκίτσο του Μωάμεθ να λέει στα γαλλικά: «100 ραβδισμούς εάν δεν πεθάνετε από το γέλιο». Και πολλά άλλα.

Ο ηλίθιος, επίσης, αδυνατεί να καταλάβει το απλό: πως εάν και βεβαίως έχω τις ίδιες ακριβώς ενστάσεις για το ισλάμ, στη δική μου χώρα εδώ όπου γράφω και έχω δημόσια παρουσία, δεν είναι το ισλάμ που μας οδηγεί στην καθυστέρηση, τον Μεσαίωνα, τον σκοταδισμό και τον θρησκευτικό παροξυσμό των ημερών αλλά ο χριστιανισμός ή περισσότερο η αρρωστημένη ερμηνεία του από τους ηλίθιους.

Αν και όχι μόνο. Είναι και το δόγμα.

Τους ηλίθιους των χριστιανών οι οποίοι, την ίδια μέρα, έκαναν ότι δεν άκουσαν το ρατσιστικό παραλήρημα του άθλιου προκαθημένου της Εκκλησίας τους, ούτε και το απίστευτο που είπε, ότι η εταιρεία του –διότι εταιρεία είναι η Εκκλησία Κύπρου ΛΤΔ– έχασε 128 εκατομμύρια ευρώ στην κρίση. Ή καλύτερα ότι είχε άλλα 128 εκατομμύρια εκεί αλλά δεν βοηθούσε κανέναν και αποκαλούσε τη βοήθεια σε πυρόπληκτους «πέταμα (χρημάτων) στον γάμο του Καραγκιόζη».

Ο ηλίθιος, τέλος, δεν μπορεί να καταλάβει πως η όποια θρησκεία, η όποια αντίληψη και κρίνεται και μπορεί να γίνει και αντικείμενο χιούμορ και πως, εάν αυτό δεν του αρέσει, μπορεί να πάει να ζήσει στη Σαουδική Αραβία και να φτιάχνεται με εκτελέσεις των… «ασεβών» από τους «ευσεβείς». 

Οι ηλίθιοι είναι ένα τεράστιο πρόβλημα των ημερών. Πολλαπλασιάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κατατρώνε αιώνες και χιλιετίες πολιτισμού και σάτιρας η οποία, σίγουρα, έζησε πολύ καλύτερες στιγμές πριν να εμφανιστεί ο χριστιανισμός και το ισλάμ. Αυτό σίγουρα!

Εδώ είμαστε όμως και εμείς. Για να θυμίζουμε πως η υγιής πλειονότητα της κοινωνίας, θρησκευόμενη και μη, δεν πρέπει να παραμένει σιωπηλή μπροστά στον φασισμό των ηλιθίων και τα όσα η κατάστασή τους, η έλλειψη παιδείας και τα υπόλοιπα ελλείμματά τους προκαλούν, τα δε μέσα κοινωνικής δικτύωσης διογκώνουν και παρουσιάζουν ενίοτε και ως κυρίαρχες τάσεις.

Είμαστε εδώ για να θυμίζουμε στους ηλίθιους ότι αυτά που τους εξοργίζουν είναι η άποψή μας η οποία, σε αντίθεση με τα προσκυνήματα κοκάλων, τις παντόφλες, τους μουλάδες και όλα τα άλλα που μπήκαν πια και στα σχολεία, δεν επιβάλλεται σε κανέναν.

Oύτε γίνεται με πρώτη «είδηση» σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις –ακόμα και στα κρατικά με τους φόρους όλων μας– όπως τα κηρύγματα μίσους του CEO της Εκκλησίας Κύπρου ΛΤΔ. Απλά υπάρχει η άποψή μας. Και έχει κάθε δικαίωμα να είναι εκεί. Και η όποια αμφισβήτησή μας στην όποια αντίληψη, βασικό συστατικό της δημοκρατίας η οποία, το κατανοώ και το σέβομαι, δεν χωράει στο μικρό τους κεφάλι.

Και ξέρετε τι; Θα είναι εκεί ξανά και ξανά, μαδαφάκες!

Γιατί; Μα γιατί έτσι θέλουμε. Αν αποφασίσουμε να σας ζητήσουμε άδεια θα το μάθετε. Αλλά θα πεθάνετε περιμένοντας τη μέρα.

Υστερόγραφο – ηθικό δίδαγμα: Το να φορτώνεσαι ηλίθιους δεν είναι καλό πράγμα. Σε μόνιμη βάση. Το κάνεις όμως μέσα – μέσα. Πρέπει. Και μετά απλώς τους αγνοείς!