Φόρμα αναζήτησης

Καλός Τουρκοκύπριος, ο Ελληνοκύπριος Τουρκοκύπριος

Αίσθηση, λέει, προκάλεσε η καταγγελία του ευρωβουλευτή μας Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στην Κομισιόν για τις αθλιότητες του Ερντογάν με την Αγία Σοφία. «Λέει», ναι. Διότι εμένα, πρέπει να ομολογήσω, ότι δεν μου προκάλεσε αίσθηση. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι μου ξύπνησε ήταν κάποιες αναμνήσεις…

Κυριακή βράδυ πριν από ένα χρόνο και κάτι. Πολιτικό πρόσωπο, πρωτοκλασάτο, στο αξίωμα τουλάχιστον, μου τηλεφώνησε για να μου πει το παράπονό του για τον τρόπο με τον οποίο σχολίαζα την παράταξή του, τον ΔΗΣΥ, ο οποίος παρέπαιε προς τις ευρωεκλογές υπό το βάρος της λαϊκής οργής, τόσο για το σκάνδαλο Μεταξά όσο και για τα ατοπήματα στελεχών του όπως και του Προέδρου Αναστασιάδη, για το θέμα. Το αλησμόνητο «παρόλο που ήταν αλλοδαπές».

Τα γνωστά: μόνο για εμάς γράφεις, μα εσείς κυβερνάτε και όπως και να έχει για όλους γράφω απλώς και εσείς και όλοι σας θυμάστε μόνο αυτά που σας αφορούν και είναι κουραστικό, ναι αλλά εμάς μας έχεις στήσει στον τοίχο, ναι αλλά σόρι που τα κάνατε σκ… ελπίζω να μην φταίω εγώ για αυτό, ε τι οι άλλοι δεν έχουν, έχουν και τους τα γράφω, ναι αλλά…, αλλά αυτοί δεν έβαλαν την ΕΟΚΑ Β’ στο ψηφοδέλτιο θα με τρελάνεις, ξέρεις γιατί βάλαμε τη συγκεκριμένη…, ναι ξέρω αλλά υπάρχουν και όρια. Και διάφορα άλλα.

Απίστευτο το Τζόκερ του κορωνοϊού, θα πρόσθετα σήμερα. Εκεί που έβγαζε εξανθήματα ο κόσμος, ήρθαν τα πάνω κάτω. Ξεχάστηκαν και τα σκάνδαλα και οι Σεϋχέλλες και ο Μεταξάς και οι Μαρίες Αντουανέτες της Οικογένειας. Σαν να ζούμε σε άλλη χώρα!

Τέλος πάντων. Απάνω στην κουβέντα και αφού ο συνομιλητής μου κατάλαβε ότι άκουγα απαθής πλέον –κουράζομαι εύκολα με αυτά τα μανιοκαταδιωκτικά όλων τους– το πόσο είχα «αδικήσει» τη Μεγάλη Ευρωπαϊκή (ο Ανύπαρκτος να την κάνει) η συζήτηση πέρασε στο ΑΚΕΛ και στον άλλο πόνο τους, των ημερών, την υποψηφιότητα Νιαζί.

Πρέπει να σας πω ότι δεν ήταν μόνο δικός τους πόνος και είχα ακούσει αρκετές μπηχτές και από στελέχη του ιδίου του ΑΚΕΛ, το οποίο οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν και τότε ότι προόριζε τον Νιαζί για τρίτο στην καλυτέρα των περιπτώσεων. Να φέρει ψήφους βασικά.

Όταν η δυναμική του έδειξε πως πήγαινε για μία από τις δύο θέσεις, ένα από τα αγαπημένα εμού και πολλών συναδέλφων ήταν να λέμε σε διάφορους του Κόμματος πόσο ωραία ήταν η ιδέα εκλογής του Νιαζί. Οι παύσεις, τα «ναι, ρε Κωστή αλλά…» και διάφορα άλλα, σε άβολο τόνο, έφτιαχναν θυμάμαι –σαδιστικά– την ημέρα μου. Δεν ήταν όλοι, όχι. Αλλά δεν ήταν και λίγοι. Κάναμε πολλή πλάκα.

Αυτό έκανα και με το πρόσωπο από τον ΔΗΣΥ που σας έλεγα πριν. Και θυμάμαι πως ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε με ξάφνιασε. Βλέπετε τότε, δεν είχε ακόμα αρχίσει η πλήρης πολεμική και υπόσκαψη της υποψηφιότητας Κιζίλγιουρεκ αν και είχαν καταλάβει πόσο ήταν το έρεισμά του στον αστικό και υπέρ της λύσης ΔΗΣΥ ο οποίος τους μούντζωνε πλέον επιδεικτικά κάθε φορά που τον πλησιάζαν. Ήλπιζαν μάλλον ότι με ένα κόλπο θα σύγχυζαν πολλούς και θα πήγαιναν να τους ψηφίσουν.

Μέσα από διάφορα… παράξενα, λοιπόν, συνήγαγα αυτό που αργότερα θα διαδιδόταν ανερυθρίαστα και σε κάποια φάση πανικού θα λεγόταν και δημόσια: ότι ο Νιαζί ήταν επικίνδυνος διότι μπορεί να λειτουργούσε ως Δούρειος Ίππος της Άγκυρας.

Τόσο ανόητο μου είχε φανεί που γέλασα. Τον ρώτησα εάν το εννοούσε σοβαρά. Η απάντηση; Τα μασημένα. «Ναι αλλά είναι πράγματα διάφορα και που δεν ξέρεις, δεν είπα ότι είναι έτσι, αλλά θα έχουμε πρόβλημα» κ.ά. Βρήκα μια δικαιολογία και το έκοψα. «Να τα πούμε από κοντά». Το αγαπημένο μου.

Ο Νιαζί ήταν βέβαια μια χαρά όταν ο Γλαύκος Κληρίδης –λόγω του μυαλού και του επιπέδου του ίσως– τον εμπιστευόταν για να τον βιογραφήσει και όταν ο ίδιος ο Αναστασιάδης τον διόριζε σύμβουλό του! Αλλά αυτά όλα είχαν πια ξεχαστεί. Η εκστρατεία εναντίον του κινδύνου του «Τούρκου» με τη σύμπραξη και ΜΜΕ θα ήταν, τις εβδομάδες που ακολούθησαν εκείνη τη συνομιλία, ίσως ό,τι πιο αηδιαστικό και ελεεινό έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια στη δουλειά.

Η δε απήχηση που βρήκε, παρόλο που λειτούργησε θετικά για τον Νιαζί, οφείλω να πω ότι με τρόμαξε πολύ. Γιατί; Μα γιατί με έκανε να καταλάβω πως ακόμα και ένας ακαδημαϊκός το βιογραφικό του οποίου –στα κοινά και μόνο, ας πούμε– θα το ζήλευαν οι πλείστοι πολιτικοί, πέρα από τη συγγραφική δουλειά και όλα τα άλλα, παρέμενε για εφιαλτικά πολύ κόσμο, ένας «Τούρκος».

Ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Απλώς υπολόγισαν το σωστό, βάρβαρο ένστικτο σε λάθος ακροατήριο.

Όμως αυτό είναι. Για ένα πολύ μεγάλο μέρος. Και αυτοί θεωρούν ότι είναι προδότης όταν θέλει να κάνει την τουρκική γλώσσα –μία από τις δύο επίσημες γλώσσες μας!– επίσημη και στην ΕΕ ή… ΟΚ (το πολύ) όταν καταγγέλλει τον Ερντογάν για τα όσα κάνει. Και το κάνει συχνά.

Δυστυχώς, δεν έχουμε ποτέ αναγνωρίσει στους Τουρκοκύπριους το δικαίωμα να… μην είναι Ελληνοκύπριοι. Ειδικά όταν θέλουν αξιώματα. Και αυτή η ιδιοκτησιακή λογική και η ρατσιστική υποψία είναι που μας καθιστά –και εδώ– υποχείρια εσαεί του δικού μας Βαθέος Κράτους και των εκπροσώπων του.

Όποιος θέλει να δει τον Νιαζί και τον κάθε Νιαζί, τον κάθε Κύπριο, κοιτάζει απλώς την πορεία του. Και ξέρει εάν, είτε Ελληνοκύπριος είναι είτε Τουρκοκύπριος, αγαπά την πατρίδα του και είναι άνθρωπος άξιος λόγου.

Και όλοι αυτοί, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκείας, φρικάρουν στην ιστορία με την Αγία Σοφία, ναι. Λόγω επιπέδου, πολιτισμού και αντίληψης. Απλά πράγματα.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.