Φόρμα αναζήτησης

Και τώρα η μοιρασιά

Με λίγα λόγια και χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις υποδέχθηκε η διεθνής κοινότητα τη συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ και Τουρκία για τη Συρία. Κυρίως γιατί από αυτήν προκύπτουν πολλά ερωτηματικά τα οποία τα συμβαλλόμενα μέρη απαντούν διαφορετικά. Ένα από τα βασικά ερωτήματα είναι τι θα απογίνουν οι Κούρδοι. Η συμφωνία ΗΠΑ και Τουρκίας αναφέρεται στην απομάκρυνση των Κούρδων μαχητών από τη «ζώνη ασφαλείας» την οποία εδώ και καιρό διεκδικούσε η Τουρκία, ωστόσο οι Κούρδοι φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να αποχωρήσουν μόνο από τα σημεία στα οποία έχουν επισυμβεί μάχες σε αυτή τη διεκδικούμενη ζώνη. Ασαφής είναι η συμφωνία και σε ό,τι αφορά την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων στην περιοχή.

Πολύ πιθανόν τα πράγματα να γίνουν πιο ξεκάθαρα μετά τη συνάντηση του Ταγίπ Ερντογάν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν την ερχόμενη Τρίτη 22 Οκτωβρίου, συνάντηση την οποία αναμένει ο Ρώσος Πρόεδρος πριν τοποθετηθεί.

Εκεί ενδεχομένως να σχηματιστεί και ο χάρτης των διεκδικήσεων στη μοιρασιά. Μια μοιρασιά στην οποία διεκδικήσεις θα έχει και η Ρωσία, απαλλαγμένη και από κάθε είδους αμερικανική πίεση, η Δαμασκός, την οποία οι εξελίξεις που μηδενίζουν την απαίτηση για αυτόνομο Κουρδιστάν στην επίμαχη περιοχή ευνοούν ως προς την ανάκτηση εδαφών τα οποία είχε απολέσει από το 2013 καθώς είχαν περιέλθει στον έλεγχο των Κούρδων και η Τουρκία, η οποία πήρε –όπως άλλωστε πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών- ό,τι ήθελε, δηλαδή τη «ζώνη ασφαλείας».

Το ερώτημα που πλανάται αναπάντητο σε όλο τον πλανήτη είναι τι κέρδισαν οι ΗΠΑ. Πέραν του ενθουσιασμού του Αμερικανού Προέδρου για την επίτευξη της συμφωνίας, οι χειρισμοί του Ντόναλντ Τραμπ διακωμωδούνται ανά το παγκόσμιο, αλλά και αμφισβητούνται σε αμερικανικό έδαφος από τους πολιτικούς του αντιπάλους, οι οποίοι κάνουν λόγο για αλλοπρόσαλλες κινήσεις που υπονομεύουν την αξιοπιστία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η απάντηση στις επιλογές Τραμπ (αφήνοντας ασχολίαστες άστοχες δηλώσεις, ανόητες αναρτήσεις και ακατανόητη διπλωματική γλώσσα σε επίσημα έγγραφα) μπορεί να βρίσκεται στην επιθυμία του για δεύτερη θητεία. Αν την πρώτη φορά βγήκε Πρόεδρος με το σύνθημα «πρώτα η Αμερική» και τη δέσμευση ότι δεν θα δοθεί έμφαση στην εξωτερική πολιτική, στην εκπνοή της θητείας του θα πρέπει να το αποδείξει.