Φόρμα αναζήτησης

Και τώρα, Χάρης όπως Ιφιγένεια; Όλα γίνονται!

Κατ’ αρχάς, είναι το κουλόν του πράγματος, σόρι κιόλας. Μα να διοργανώνεται στην Κύπρο συζήτηση «Κατάσταση του Κράτους – State of the Republic»;

Και να το πεις, που δεν το λες, «κράτος» -στα αγγλικά το Republic είναι καλύτερο αλλά μόνο με το Banana μπροστά επί του προκειμένου- και να το πεις λοιπόν έτσι, το λάθος είναι εκεί και βγάζει μάτι.

Και στα ελληνικά και στα αγγλικά. Σε συζήτηση σε πανεπιστήμιο κιόλας; Ανεπίτρεπτο. Δεν μπορούμε, ειδικά στις μέρες μας πια, να μιλάμε για «κατάσταση» αυτής της χώρας. Να έβαζαν «χάλι», να τους πω τα χίλια μπράβο. «Χάλι του Κράτους – Mess of the Republic». Fuckup, ναι, καλύτερο αλλά δεν είναι πρέπον.

Το κιλίκκιν επίσης, στα αγγλικά, δύσκολο.

Έπειτα, πέραν του κουλού, είναι και το θράσος. Σόρι πάλι, αλλά, να κάνεις -μάνα μου- συζήτηση για την κατάσταση της χώρας και να καλείς τον Αναστασιάδη; Είναι σαν να τον παίρνεις για να μιλήσει για τη σημασία της δέσμευσης στην πολιτική ή για τη λογική της απαγόρευσης εξαγωγής κεφαλαίων τότε με το κούρεμα.

Να συζητάς, ας πούμε, για το Μαρί και να φέρνεις τον Χριστόφια. Ή να συζητάς για τη μάχη του Προεδρικού στο πραξικόπημα και να φέρνεις το Συλλουρούδιν.

Αφού το είπε χίλιες φορές: δεν ήταν στο Προεδρικό στο πραξικόπημα. Αλλού ήταν. Πόσες φορές να το εξηγήσει;

Από εκεί και πέρα, έχοντας κάνει establish, που λέμε και στα κυπριακά, το κουλόν και το θράσος του πράγματος είναι και το εκπληκτικό φαινόμενο να είναι διαθέσιμος για δημόσιο διάλογο και ερωτήσεις «με φοιτητές» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (και μάλιστα ο συγκεκριμένος…) και να πηγαίνουν πενήντα άτομα, στους οποίους εγώ φοιτητές -ηλικιακά εννοώ- δεν είδα. Μπορεί να σφάλλω.

Ο αριθμός όμως ήταν μικρός και αυτό λέει πολλά, τόσο για την υπόληψη του Προέδρου στην κοινωνία όσο και για τη νεολαία η οποία, από περιέργεια και μόνο, στις δικές μας μέρες θα είχε πάει να δει εάν αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος καταφέρνει να λέει ακόμα ψέματα με τόση μαεστρία και να βρίσκει πάρα πολλούς μαννούς που τα χάφτουν, εάν αυτός λοιπόν μοιάζει με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Να πάνε να τον αγγίξουν, να δουν πώς είναι αν μη τι άλλο. Και καλά αυτοί που βλέπουν τους γονείς τους λ.χ. να τον υποστηρίζουν, είναι λογικό, είναι ευαίσθητη αυτή η πτυχή και είναι ακόμα μικροί. Οι άλλοι όλοι; Θα μου πείτε, οι άλλοι καλύτερους υποστηρίζουν; Έλα ντε.

Εκτός, λοιπόν, από το κουλόν και το θράσος του πράγματος αλλά και τη μικρή προσέλευση στο event, υπήρχε και η αρχαιομάθεια (not). Και ο Πρόεδρος, έχοντας πια την άνεση κάποιου που είπε αμέτρητες μέχρι σήμερα και μια χαρά τα πάει, πέταξε άλλη μία, τούτη αρχαιόφιλη (not).

Αντιγράφω από το ρεπορτάζ του ΚΥΠΕ: «Ο ΠτΔ έκανε λόγο για αντιφατικά πορίσματα της ερευνητικής επιτροπής για τον Συνεργατισμό σε σχέση με τα ευρήματά της, σημειώνοντας ότι δεν μπορεί επειδή έτσι αποφάσισαν τρεις, που δεν θεμελιώνουν αυτά που λένε, ο ίδιος να πει ότι για να διασωθούν οι θεσμοί ’πρέπει να θυσιαστεί η Ιφιγένεια’».

Βεβαίως, η μόνη σχέση του Αναστασιάδη με το θέμα που επέλεξε είναι η τραγικότητα. Εκείνου με την κακή έννοια. Μετά από όλα όσα ακούσαμε και, απάνω που περιμέναμε να μας πουν ξεκάθαρα ότι πρέπει να τους πούμε και ευχαριστώ για τον Συνεργατισμό, ο Προεδράρας το έριξε στον Ευριπίδη. Άλλωστε, everyπήδη έξι χρόνια.

Και ευτυχώς που οι νεκροί δεν ανασταίνονται, αλλιώς αν και πτώμα από το 406 π.Χ. ο Ευριπίδης (σ.σ. στη Διπλαρικήν «νεκρό πτώμα») μπορεί και να έβγαινε από το μνήμα ακούγοντας τον παραλληλισμό του… Χάρη με την Ιφιγένεια. Τον χάρο θα νικούσε!

Ναι, υπάρχει τρόπος να τα παραλληλίσει κανείς, αλλά είμαι βέβαιος πως ο Πρόεδρος δεν (θα) το ήθελε. Σίγουρο, επίσης, ότι αν και ο μύθος της Ιφιγένειας δεν ήταν επινόηση του Ευριπίδη αλλά μέρος της ελληνικής μυθολογίας, εάν ο τραγωδός μπορούσε να ακούσει τον δικό μας να λέει (και) αυτήν τη…, δεν νομίζω να το άντεχε. Από έναν τραγικό κιόλας. Ε, μα όχι ίσα κι όμοια!

Θα θυμάστε πως, κατά τον μύθο, η Ιφιγένεια θα θυσιαζόταν διότι ο πατέρας της, ο Αγαμέμνων, είχε σκοτώσει το ιερό ελάφι της Αρτέμιδος -δεν θέλω συνειρμούς- και έτσι έλαβε χρησμό πως για να κατευνάσει την οργή της θεάς και να μπορέσουν αποπλεύσουν τα πλοία των Αχαιών για τον Τρωικό Πόλεμο έπρεπε να τη θυσιάσει.

Ο Αγαμέμνων, λοιπόν, της είπε ένα μεγάλο ψέμα -ούτε εδώ θέλω συνειρμούς- ότι θα την πήγαινε στην Αυλίδα για να την παντρέψει με τον Αχιλλέα.

Και αυτή η καψερή το έχαψε όπως τόσες άλλες πριν και μετά οι οποίες παντρεύτηκαν δικές μας την εποχή που η κοινωνία επέβαλλε σε όλους τους στρέιτ γάμους.

Ο Αχιλλέας, μάνα μου, ήταν με τον Πάτροκλο.

Τέλος πάντων. Η Άρτεμις τη λυπήθηκε και, την ώρα της θυσίας της και ενώ οι πάντες είχαν αποστρέψει το βλέμμα για να μην δουν τι θα συνέβαινε, τη μεταμόρφωσε σε κάποιο άλλο ζώο (σ.σ. υπάρχουν διάφορες εκδοχές) ή σε γριά.

Έτσι, η Ιφιγένεια με τη βοήθεια της «γριάς» -ο μύθος, Πρόεδρε!- την έβγαλε καθαρή και η Άρτεμις τη διόρισε ως ιέρειά της στην Ταυρίδα (σ.σ. το αρχαίο όνομα της σημερινής Κριμαίας).

Η δουλειά της ήταν να θυσιάζει τους ξένους που έφταναν στη χερσόνησο. Βασικά δεν φτάνει που τη γλύτωσε, την έβαλαν να θυσιάζει κι άλλους.

Και όχι, δεν θέλω συνειρμούς. Όσοι τους κάνατε, ντροπή!

Ακούς εκεί ο Χάρης, Ιφιγένεια!

Υστερόγραφο: Η φωτογραφία είναι βέβαια από την πολυβραβευμένη και υποψήφια για Όσκαρ και για τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη. Η Κύπρος δεν έδωσε σε κανέναν δρόμο το όνομά του όπως και με τους πλείστους ανθρώπους που την τίμησαν εδώ και αλλού, αντί να τη ρημάξουν.

[bsa_pro_ad_space id=2][bsa_pro_ad_space id=1]