Φόρμα αναζήτησης

Και τη βλακεία η φύση τη στέλνει. Θέλετε χειροκρότημα δηλαδή;

«Για μένα, είναι βίτσα που θέλουν, είναι ντροπή! Πού φθάσαμε! Να μένουμε αγράμματοι; Αυτό θέλουμε; Αντί να συμβουλεύσουμε τα παιδιά μας, τα ενθαρρύνουμε να κάνουν απεργία; Πού φθάσαμε; Είναι δυνατόν να κατευθύνουν τα σχολεία οι μαθητές, αντί οι διευθύνσεις και οι καθηγητές;».

Δεν μπορώ να σας πω ότι περίμενα κάτι καλύτερο από το στόμα του συγκεκριμένου, το οποίο μόνο χρυσό δεν είναι. Γενικώς αλλά και εδώ στη συνέντευξή του τις προάλλες στη «Σημερινή».

Η βίτσα είναι το μάξιμουμ της… επίδοσης που μπορεί να καταγράψει το μυαλό αυτού του τύπου και όσο κι αν η πειθαρχία στα σχολεία είναι ένα θέμα, το 2019, η βίτσα δεν είναι λύση. Εκτός κι αν μιλάμε για κάτι σχολεία, σε κάτι περιοχές που δεν τις έφτασε ο πολιτισμός. Εδώ, έφτασε ναι. Απλώς δεν μας άγγιξε. Ούτε και θα μας αγγίξει.

Παρενθετικά: Κι ας του κάνουν και καμιά ένεση ή κανά σεμινάριο διαχείρισης θυμού να ηρεμήσει επιτέλους διότι όποτε τον ανοίξει τον βόθρο είναι σε κατάσταση απανωτών παροξυσμών για πολλά και διάφορα, ειδικά όταν υπάρχουν θέματα με τον Θεό του, το χρήμα. Και τα ΜΜΕ που του δίνουν βήμα φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη.

Όχι διότι δεν είναι καλά στα λογικά του όπως κάποιοι λένε. Μια χαρά είναι. Απλά διότι, η απανθρωπιά του λόγου του, όπως και η χυδαιότητα, η φιλαργυρία, η αμορφωσιά και κυρίως η βλακεία του, είναι τόσο τοξικά που προκαλούν ζημιά. Το ράσο περνάει δυστυχώς, ακόμα, πολλά και διάφορα στα μυαλά των ουρακοτάγκων. Και λίγους δεν τους λες.

Οπότε, ναι. Το 2019 έχουμε καταλήξει ότι η βίτσα δεν βοηθά. Εδώ, Ανοσιότατε, δεν λειτουργούσε την εποχή τη δική σας, ως βοήθημα για να μην «μένουμε αγράμματοι» (sic), όπως είπατε. Ξεχάσατε; Δυο φορές στην ίδια τάξη;

Τότε με τον βούρδουλα ήταν όλα. Πέρα από τα ψυχολογικά που άφηναν στα παιδιά -και ενίοτε τραβάμε ακόμα εμείς- τι καλό είδατε; Τα μάθατε καλύτερα; Αρκεί να σας ακούσει κανείς να μιλάτε. Σαν να μην αφήνετε τη… βίτσα από την ελληνική γλώσσα. Τη λιώσατε τη δόλια! Φτάνει. Δεν τη λυπάστε; Τέτοια βαναυσότητα πια;

Έχουμε και εμείς στα ΜΜΕ ευθύνες. Βαριές και ασήκωτες. Και δεν είναι μόνο τα πιο πάνω. Δεν μπορεί ο άνθρωπος. Ποτέ δεν μπορούσε. Εάν δεν φορούσε ράσα, θα τον έβλεπε όλος ο κόσμος και θα έσπαγε πλάκα. Πάρτε τις όποιες δηλώσεις του, του είδους, όλες σχεδόν δηλαδή, και φανταστείτε ότι βλέπετε τον Ηρόδοτο Δημητρίου (Β’) ξυρισμένο, με ένα πουκάμισο και ένα παντελόνι, να τα λέει όλα αυτά.

Θα τον έπαιρνε κανείς -ποτέ- στα σοβαρά; Όχι βέβαια. Συν τα λεφτά που τον μέσο ούγκανο εδώ τον φτιάχνουν. Τους βλέπει όλους σοβαρούς άμα τα έχουν.

Είπε προχθές ας πούμε: «Από μελέτες που έχουμε διαβάσει, υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους έτσι έφτιαξε η φύση. Βλέπεις την κατασκευή κάποιου άντρα και νομίζεις ότι είναι γυναίκα. Έτσι τον έστειλε η φύση. Εμείς προσευχόμεθα γι’ αυτούς τους ανθρώπους και δεν τους εχθρευόμεθα. Απλώς, έχουν πρόβλημα».

Εάν τους «έφτιαξε» έτσι η φύση -για αυτούς ο Θεός, έτσι;- ποιος είναι αυτός που τολμά να αμφισβητεί το θέλημά του. Αφού έτσι τους «έστειλε η φύση». Οk, η φύση του… φέρθηκε σκληρά αλλά, γιατί πρέπει να το πληρώνουν άλλοι το κόμπλεξ, μάνα μου;

«Στην Αμερική», λέει, «έγιναν μερικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι δεν εγεννήθησαν με εγγενείς ροπές προς την ομοφυλοφιλία, αλλά έγιναν ομοφυλόφιλοι, λόγω της επίδρασης του κοινωνικού περιβάλλοντος». Που φυσικά επιστημονικές έρευνες με αυτά τα αποτελέσματα ουδέποτε έγιναν.

Έστω. Στη συνέχεια είναι το ζουμί: «Ωστόσο, δεν αγωνίστηκαν για να υπερπηδήσουν το πρόβλημά τους, και αυτοί μπορούσαν να το πράξουν.». Αντιλαμβάνεστε; Και ας το δεχτούμε χάριν συζήτησης. Κάποιοι μπορεί και να το επιλέγουν.

Το πρόβλημα αυτού ποιο είναι;

Και γιατί είναι πρόβλημα αυτό και δεν είναι όταν κάποιος αποφασίζει να μην κάνει σεξ (ή να το κάνει ενοχικά), λαλώντας σταδιακά από την καταπίεση της φύσης και των ορμών του, αφιερώνοντας τάχα τη ζωή του σε έναν φανταστικό φίλο στον ουρανό τον οποίο εμπορεύεται για να ζει μες τα πλούτη;

Χώρια που, συχνά, οι φιλενάδες στον κλήρο είναι περισσότερες και από τις φιλενάδες στα κομμωτήρια. Πιο πολλούς straight βρίσκεις εκεί, παρά σε μοναστήρια.

«Ας είσαι ομοφυλόφιλος», είπε. «Αλλά θα βγεις να το φωνάζεις και περιμένεις από μένα να σου πω μπράβο; Θέλουν να τους χειροκροτήσουμε κιόλας… Ε, όχι, δεν θα το κάνουμε». Του είπε ποτέ κανείς κάτι τέτοιο;

Ειλικρινά, ειδικά τους παπάδες -ομοφυλόφιλους, ετερόφυλους ή… χρηματόφιλους μόνο- δεν τους καταλαβαίνω με αυτή την εμμονή γύρω από το σεξ.

Ή μάλλον τους καταλαβαίνω, διότι είναι και κόσμος μοχθηρός που όταν κάνει δίαιτα λ.χ. περνάει από τα ζαχαροπλαστεία και κοιτάζει το καημένο παιδάκι με τη σοκολατίνα όλο μίσος, όμως αυτό το αρρωστημένο πράγμα δεν πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστεί; Διότι όλος ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός και η ομοφοβία από εκεί ξεκινούν.

Το μεγαλείο της διάνοιάς του όμως νομίζω πως αποτυπώθηκε σε κάτι άλλο. Στο Κυπριακό. Στα πολλά που είπε, είπε και το εξής φοβερό: «Η Τουρκία σχοινοβατεί. Ώς πότε, όμως, θα σχοινοβατεί; Κάποια στιγμή θα πέσει…».

Αντιλαμβάνεστε βάθος σκέψης. Κάποια στιγμή θα πέσει. Άρα εμείς πάμε όπως είμαστε κι αν προλάβουμε την πτώση καλώς. Αν όχι, τη βάψαμε. Και είναι κόσμος που τον παρακολουθεί σοβαρά. Και τον θεωρεί και έξυπνο, πανάθεμά τον.

Τι κόσμος; Ε, καταλαβαίνετε. Και είναι πολύς επίσης έχω να σας πω. Το DNA θα πάρει καιρό να αποβάλει τις αιμομιξίες, μην τα ξαναλέμε. Κοιτάξτε και γύρω σας.