POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Και, συνήθως, κάποιος θα το πάρει παρακάτω



Ένας φίλος χθες με ρώτησε πώς χειριζόμαστε πληροφορίες οι οποίες φτάνουν κοντά μας, είναι εξαιρετικά σημαντικές, πρέπει να βγουν προς τα έξω, αλλά δεν μπορούν να τεκμηριωθούν απόλυτα.

Και είναι όντως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα στη δουλειά μας. Η απάντηση είναι απλή: Κατ’αρχάς, είναι βασική η αρχή ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να είμαστε σε θέση να τεκμηριώνουμε αυτά που γράφουμε.

Εκεί όπου δεν μπορούμε να το κάνουμε, αλλά το ζήτημα επηρεάζει σοβαρά το δημόσιο συμφέρον, μπορούμε να περνάμε αυτό που πρέπει να περάσει μέσα από υπονοούμενα λ.χ., τα οποία χρειάζεται να τα δουλεύουμε πολύ προσεκτικά, ειδικά όσοι και όσες από εμάς εξοικειωθήκαμε με το είδος αυτό της γραφής και με τις ισορροπίες που απαιτεί, τόσα χρόνια που το κάνουμε.

Είναι μία συνθήκη, αν θέλετε, η οποία επιτρέπει σε εμάς να στέλνουμε στην κοινή γνώμη μηνύματα αναφορικά με πληροφορίες που έχουν περιέλθει στην αντίληψή μας και έχουν να κάνουν με ζητήματα υψίστης σημασίας.

Πληροφορίες, τις οποίες δεν μπορούμε να τεκμηριώσουμε πλήρως και ως τέτοιες δεν νοείται να τις βγάλουμε -υπάρχει και αυτή η πτυχή και δεν είναι μόνο νομική αλλά και δεοντολογική- όμως από την άλλη δεν νοείται ως τέτοιες πληροφορίες που είναι να τις αποκρύψουμε από τον κόσμο. Πρέπει να βγουν με τρόπο και σε βαθμό που κάποιος ο οποίος μπορεί να βοηθήσει στη διερεύνηση να το πάρει από εκεί. Έτσι βγαίνουν συνήθως τα σκάνδαλα.

Αυτή, λοιπόν, η συνθήκη μας βοηθά να στέλνουμε καμουφλαρισμένο, πλην κατανοητό σε γενικές γραμμές, το μήνυμα στην κοινωνία, αλλά και στους ίδιους τους πολιτικούς ή και άλλους, οι οποίοι σαφώς και ενοχλούνται -εκ πείρας θα σας έλεγα πολύ περισσότερο όταν είναι αλήθεια από ό,τι όταν είναι ψέματα…- πλην όμως δεν μπορούν, ή και συχνά δεν θέλουν, ακόμα και όταν μπορούν να κάνουν κάτι.

Οι έξυπνοι τουλάχιστον. Διότι αντιλαμβάνονται πως είναι καλύτερα να το αφήσουν να περάσει παρά να κινήσουν ακόμη περισσότερες υποψίες με την αντίδρασή τους, ειδικά όταν δεν κατονομάζονται, αλλά ακόμα και εάν, με την πληροφορία να είναι πολύ πιο καμουφλαρισμένη σε αυτή την περίπτωση και με το μήνυμα να πηγαίνει μόνο στους ίδιους και σε πιθανούς whistleblowers, φωτογραφίζονται.

Το μήνυμα που στέλνουμε, όταν και εφόσον η διερεύνηση δείχνει ότι πιθανότατα έχει βάση και όταν είναι τόσο σημαντικό για τον κόσμο ώστε να λειτουργήσει ο Τύπος κατ’ εξαίρεση πάντα με αυτόν τον τρόπο, το μήνυμα, λοιπόν, λέει πως έχουμε αυτή την πληροφορία. Ώς εκεί.

Τι είδους πληροφορία θα μου πείτε; Ένα σενάριο το οποίο μπορώ να σκεφτώ π.χ.: ένα επιτελείο παίρνει τρελά λεφτά σε εισφορές στην προεκλογική του εκστρατεία. Σε σημείο που, λέμε τώρα, κάνει τη νομοθεσία και το πλαφόν να φαίνονται ανέκδοτο. Είναι σαφές ότι έχει πρόβλημα. Δεν μπορεί να τα καταθέσει.

Τι κάνει; Μπορεί, εάν οι συνθήκες του το επιτρέπουν, να τα βγάλει με κάποιον τρόπο, μετρητά σε σακούλες ή άλλως πώς, σε έναν φορολογικό παράδεισο, από εκεί να κάνει μία εικονική πράξη, λ.χ. την αγορά ακινήτων σε μία τρίτη χώρα ή κάτι άλλο, και με απλές αλχημείες να τα πάρει πίσω στη χώρα του «καθαρά». Είναι μία πρακτική ευρέως διαδεδομένη διεθνώς. Το ξέπλυμα.

Είναι ένα από τα σενάρια που μπορώ να σκεφτώ, προκειμένου να εξηγήσω σε κάποιον αυτό το ζήτημα, μαζί και το ερώτημα που μας υποβάλλουν συχνά. Το «γιατί δεν το γράφετε;». Γράφεται μόνο όταν υπάρχουν τρανταχτά στοιχεία. Όταν δεν υπάρχουν, δεν γράφεται. Όταν όμως υπάρχει σοβαρός λόγος δημοσίου ενδιαφέροντος, τότε ο/η δημοσιογράφος πρέπει να το βγάζει με κάποιο τρόπο και να το καμουφλάρει έτσι που να μην βρίσκει τον μπελά του -και τον βρίσκουμε συχνά- αλλά και να είναι σωστός/η.

Εγώ, ας πούμε, στο πιο πάνω σενάριο μπορεί να ήξερα ότι τα κτήρια που αγοράστηκαν ήταν, επί παραδείγματι, στο Ομάν και ήταν εμπορικά, έτσι; Αλλά να μην ξέρω πώς τα έλεγαν, εάν είχαν κιόλας όνομα κ.λπ. Θα μπορούσα, είτε να μην έβαζα καν τη χώρα, και να έλεγα «σε μία χώρα». Αλλά σίγουρα όχι να προσθέσω. Να αφαιρέσω μόνο.

Εκεί είναι το όριο. Λιγότερα ναι, περισσότερα όχι. Το χειρίζεσαι προσεκτικά. Αυτό είναι το βασικό. Και μόνο όταν το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό. Δεν το βγάζεις χύμα στο κύμα. Ακόμα κι αν δεν μπλέξεις, που θα μπλέξεις, δεν είναι και μέσα στους κανόνες.

Συνήθως κάποιος θα το πάρει και θα το συνεχίσει από εκεί που το άφησες. Και αφού το ψάξει. Άστε που συνήθως έρχονται και σε βρίσκουν μόνα τους.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.