POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Και όμως, οι εκλογές έβγαλαν αλλαγή



Κάποια χρόνια από τώρα, φοιτητές στο πανεπιστήμιο, θα διαβάζουν για αυτή την περίοδο της ιστορίας που ζούμε. Θα ψάχνουν να εξηγήσουν το δικό τους παρόν, και αυτό έχει τις ρίζες του στην περίοδο που ζούμε εμείς σήμερα. Πολιτικά, το μέλλον αυτών των ανθρώπων γράφτηκε την περασμένη Κυριακή και ναι, τα νήματα της ιστορίας έχουν ξεκινήσει να γνέθουν τη λέξη αλλαγή, τη λέξη μετεξέλιξη. Το πολιτικό και κομματικό σύστημα όπως το ξέραμε τα τελευταία 40 χρόνια, έπαψε να υφίσταται. Απλώς δεν ξέρουμε ακόμη τι θα ακολουθήσει.

Η αλλαγή ήταν το βασικό σύνθημα τόσο για την αντιπολίτευση όσο και για πολλούς από τους υποψηφίους του Δημοκρατικού Συναγερμού. Έγινε χρήση, ακόμη και κατάχρηση της λέξης από όλους. Από τις αμερικανικές εκλογές του 2008 και την εκστρατεία του Ομπάμα, είχα να ακούσω και να διαβάσω τόσες πολλές φορές για αλλαγή. Η πλειοψηφία του κόσμου θεωρώ πως την επέλεξε είτε με την αποχή της, είτε ψηφίζοντας περιθωριακά κόμματα, που δεν είχαν και πολλές ελπίδες να πιάσουν του όριο εισδοχής στη Βουλή. Γύρισε την πλάτη στα παραδοσιακά κόμματα που απέτυχαν να μετεξελιχθούν και αποτελέσουν αυτά τον πυλώνα της αλλαγής. Τα απαξίωσε και αυτό από μόνο του είναι επαναστατικό για τα κυπριακά δεδομένα. Στο δίλημμα αυτοί ή οι άλλοι, απάντησαν κανείς. Στις επόμενες εκλογές, που είναι και προεδρικές, αυτός που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, θα είναι ο νικητής.

Όσοι πιστεύουν πως η αποχή είναι μια νέα κανονικότητα, όσοι πιστεύουν πως για χρόνια ακόμα, ένας στους δύο δεν θα εκπροσωπείται ούτε στην εξουσία, ούτε στην αντιπολίτευση, είναι γελασμένοι. Όσοι την Κυριακή πανηγύριζαν για το αποτέλεσμα, δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το διαβάσουν σωστά. Ένας στους δύο πολίτες, κρατά κλειστά τα χαρτιά του, κρύβει την ψήφο του στο «θηκάρι» της. Όσο αυτό αργεί, τόσο πιο απότομη θα να είναι η αλλαγή. Τόση αβεβαιότητα στο πολιτικό σκηνικό, δεν έχει ξαναζήσει η χώρα από τη δεκαετία του ’80 και μετά.

Οι ψηφοφόροι, με την παθητική τους αντίσταση, με την αποχή τους ή την ψήφο διαμαρτυρία τους, σκότωσαν την εκκολαπτόμενη συνεργασία ΔΗΚΟ/ΑΚΕΛ. Ένα μπαγιάτικο σενάριο, που κύκλοι μέσα στα δύο κόμματα φαίνεται πως ευνοούσαν και ήθελαν να ξαναζεστάνουν. Επρόκειτο δηλαδή για μια παραλλαγή παλαιού σεναρίου και όχι μια πραγματική αλλαγή. Η στάση τους, υποχρέωσε ένα από τα μεγαλύτερα και τα πιο συντηρητικά κόμματα της χώρας σε εσωτερικό διάλογο για το πού θα πρέπει να κατευθυνθεί. Του κτύπησε όλα τα καμπανάκια επιβίωσης και στην Αριστερά όλο και περισσότεροι μιλούν για μετεξέλιξη. Αυτοί που ήταν πλήρως ικανοποιημένοι με τη μέτρια απόδοσή τους, που τους αρκούσαν ακόμη μερικές χιλιάδες ψήφοι και ένα 25% των ψήφων για να συμμετέχουν στους πανηγυρισμούς των νικητών, αυτοί σήμερα ψάχνουν να μάθουν πώς αλλάζουν ή πώς φεύγουν και πού πάνε. Πρόκειται δηλαδή για τις πρώτες κινήσεις για ριζική αλλαγή στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς που παράμενε χωρίς ουσιαστικό εκσυγχρονισμό για περισσότερο από 30 χρόνια.

Αν στο ΑΚΕΛ αυτή τη φορά δεν μπόρεσαν να κρυφτούν πίσω από την ήττα τους, στο ΔΗΣΥ, επιμένουν να ζουν με την ψευδαίσθηση πως κέρδισαν. Ναι κέρδισαν το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ, αλλά αγνοούν πως στις προεδρικές δεν θα είναι αυτός ο αντίπαλός τους. Θα έχουν να παλέψουν και με τη μάζα όσων από το 50% που κρατά τα χαρτιά του κλειστά. Εκεί ίσως συνειδητοποιήσουν πως το 27% ψήφων δεν βγάζει πρόεδρο. Πώς το να επιστρέψει στο ποσοστό με το οποίο κάποτε ο ΔΗΣΥ ξεκίνησε στο μακρινό 1976 έχοντας μερικές βδομάδες ζωής και απέναντί του τον Εθνάρχη Μακάριο, όλο τα κόμματα και τις ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες της εποχής, αλλά και τη ρετσινιά της προδοσίας και της εισβολής, δεν είναι κατόρθωμα. Πώς ο Δημοκρατικός Συναγερμός πήγε καλύτερα μετά τη συντριβή του χρηματιστηρίου και τη φθορά των 10 χρόνων εξουσίας. Πως ακόμη και στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν την ιστορική ήττα στο δημοψήφισμα του 2004 είχε πάει καλύτερα και μάλιστα τότε είχε απέναντί του τον πρώην πρόεδρό του Γιαννάκη Μάτση και τα περισσότερα από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του. Τότε ο ΔΗΣΥ κέρδιζε εκλογές απέναντι σε έναν Τάσσο Παπαδόπουλο και ένα ΑΚΕΛ που είχε σε δεύτερο ρόλο έναν Ανδρέα Χρίστου και έναν Νίκο Κατσουρίδη. Τώρα ποιους κέρδισε; Τον Άντρο Κυπριανού και διασπασμένο ΔΗΚΟ; Ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς: Ναι, έπαιζε απέναντι και από τους δύο, αλλά στην πραγματικότητα μόνος «έτρεχε» ο ΔΗΣΥ. Για την ώρα, ο αντίπαλός του είναι ο ίδιος ο εαυτός του. Πρόκειται για μια πραγματικά πολύ επικίνδυνη πολυτέλεια.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.