Φόρμα αναζήτησης

Je suis Mary Rose

Ήδη κάποιοι… ηθικολόγοι ανάμεσά μας πρόλαβαν να το σκεφτούν και να το εκφράσουν. Παρότι ακόμη σύσσωμη η κοινωνία στέκεται άναυδη και σε κατάσταση κλονισμού από την ανεύρεση των πτωμάτων στο Μιτσερό και από τη συνειδητοποίηση της ύπαρξης ενός κατ’ ομολόγια serial killer ανάμεσά μας. «Τι εγύρευκεν μια Φιλιππινέζα με έναν άγνωστο που γνώρισε σε σελίδα γνωριμιών στο διαδίκτυο; Επήενεν γυρεύκοντας;» Προσωπικά, και νιώθω ευλογημένη για αυτό, στον φιλικό και επαγγελματικό μου περίγυρό μου δεν άκουσα να λένε αυτές τις αισχρότητες. Την «κουβέντα» αυτή μου τη μετέφερε όμως χθες η Lissa, ομοεθνής της άγριας δολοφονηθείσας Mary Rose που με μεγάλη θλίψη την έχει ακούσει από κάποιους… «Τι εγύρευκεν λοιπόν μια Φιλιππινέζα, μια Κυπραία, μια οποιαδήποτε άλλη γυναίκα οποιασδήποτε καταγωγής σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών;» Θα αποφύγω να απαντήσω με την κυπριακή έκφραση που μέσα από δύο λέξεις δίνει μια αποστομωτική απάντηση στον κρετινισμό που μας περιβάλλει.

Όσοι ρωτούν και ξαφνιάζονται, προφανώς δεν επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να νιώσουν άνθρωποι με ανάγκες και συναισθήματα. Ανάγκη από έναν σύντροφο, από έναν συνοδοιπόρο, ανάγκη από σεξ, ανάγκη από φλερτ, ανάγκη να διαπιστώσεις ότι περνά ακόμη η μπογιά σου. Ανάγκη να βρεις έναν άνθρωπο που θα σε βγάλει απ’ την αβάσταχτη μοναξιά της ύπαρξής σου, που θα σε κάνει να χαμογελάσεις, να ελπίσεις, να μοιραστείς. Ανάγκες απολύτως ανθρώπινες και θεμιτές που είναι αδύνατον κάποιος σε μία ή περισσότερες φάσεις της ζωής του να μην έχει βιώσει. Και όλοι αυτοί οι σεμνότυφοι που κάνουν πως ταράζονται, αν αφήνονταν στην επιθυμία που υπάρχει βαθιά στο βρόμικο μυαλό τους, θα διαπίστωναν με ανακούφιση πως πέρα από τις αναστολές και τον φόβο της κολάσεως έχουν ανάγκη από την αγάπη, την αγκαλιά, το σεξ, την ανθρώπινη επαφή.

Αυτά γυρεύουν και άντρες και γυναίκες, άνθρωποι όλων των κοινωνικών ομάδων στη σύντομη διάρκεια της ύπαρξής τους: να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Αυτά αναζητεί ένας single (και όχι μόνο), είτε στον χώρο της εργασίας του, είτε στις κοινωνικές του επαφές, στα μπαρ, στον δρόμο, στα κοινωνικά δίκτυα, στα δίκτυα γνωριμιών, παντού. Αναζητάς μια ματιά που θα σε κάνει να ερωτευτείς, να λιώσεις, να νιώσεις, να σχετιστείς. Ένα χαμόγελο με νόημα που θα σου δώσει ελπίδα ότι υπάρχεις, ότι δεν είσαι μόνος, ότι αξίζει να ζεις και να αναπνέεις. Σκέψου το βάρος που κουβαλάς να είσαι σε αυτή την αναζήτηση και να ανήκεις ταυτόχρονα σε μια κοινωνική ομάδα που βρίσκεται στο περιθώριο. Η Mary Rose ήταν μετανάστρια, ήταν μονογονιός, ήταν γυναίκα. Εύκολο θύμα, όχι μόνο για serial killers, αλλά και για δολοφόνους ψυχών.
Και ύστερα, πότε η εμπιστοσύνη απέναντι στους ανθρώπους έγινε έγκλημα; Μπορείς ποτέ να φανταστείς ότι πίσω από ένα αγγελικό χαμόγελο, αυτό το χαμόγελο το τόσο υποσχετικό, κρύβεται ο διάβολος μεταμορφωμένος; Η ζωή, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορεί να σταματήσει αυτή την αέναη αναζήτηση της αγάπης, της συντροφικότητας, της επιβεβαίωσης, του σεξ. Ας είναι απλώς το ρίσκο που αναλαμβάνουμε μικρότερο, ειδικά για τους διαδικτυακούς μας φίλους.