Φόρμα αναζήτησης

Το να είναι κανείς Κύπριος…Του Σενέρ Λεβέντ

Αν τώρα λέμε «ευτυχισμένος όποιος λέει είμαι Κύπριος», κανείς ας μην ψάχνει ρατσισμό σε αυτό. Ειδικά τα αδέλφια μας από την Τουρκία. Αν δεν είχαμε οδηγηθεί σε αυτά τα χάλια στη χώρα μας, μήπως θα περνούσε ποτέ από το μυαλό μας να πούμε κάτι τέτοιο; Σε αυτό τον κόσμο κανείς δεν γίνεται πραγματικά ευτυχισμένος λέγοντας «είμαι Τούρκος» ή «είμαι Έλληνας» ή «είμαι Κύπριος». Αυτό δεν κάνει κανέναν τόσο ευτυχισμένο όσο ακόμα και το «σε αγαπώ» της αγαπημένης του. Όσοι καυχιούνται για τη φυλή και τη θρησκεία τους βγαίνουν συνήθως ανάμεσα από εκείνους που δεν πέτυχαν κάτι σημαντικό στη ζωή τους. Κανείς δεν γεννιέται σε αυτό τον κόσμο με τη δική του θέληση και δεν καθορίζει προτού γεννηθεί τη φυλή, τη θρησκεία και την πατρίδα του. Μήπως αυτές οι «αξίες» που υπερασπίζεστε τώρα με ιερούς όρκους δεν κρεμάστηκαν στο σβέρκο σας όλες μετά τη γέννησή σας; Αν είχατε δικαίωμα επιλογής πριν γεννηθείτε και σας ρωτούσαν, ποιος από εσάς δεν θα διάλεγε αυτό το προβληματικό νησί και όχι την Ελβετία ή τη Σουηδία; Ποιος θα ήθελε να γεννηθεί ένα παιδί στην Ινδία, ένα παιδί στο Σουδάν ή ένα παιδί στη Βολιβία; Αν δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, μήπως θα έλεγε ο Ατατούρκ «ευτυχισμένος όποιος λέει είμαι Τούρκος»; Γιατί υποχρεώθηκε; Διότι αν και είχε ιδρυθεί η Τουρκική Δημοκρατία, ο λαός ακόμα θεωρούσε τον εαυτό του Οθωμανό. Μήπως είχε άλλη επιλογή για να εμπεδωθεί αυτό στο μυαλό όλων; Είπε «ευτυχισμένος όποιος λέει είμαι Τούρκος»! Αυτό αυτό δεν εξάγεται το νόημα ότι όποιος είναι Τούρκος είναι ευτυχισμένος επειδή είναι Τούρκος. Όσοι εξάγουν αυτό το νόημα είναι μόνο εκείνοι που εκμεταλλεύονται τον Ατατούρκ.

Εκείνοι λένε «Τούρκος έρχεται, Τούρκος φεύγει». Και εμείς λέμε «ευτυχισμένος όποιος λέει είμαι Κύπριος». Όλοι είμαστε Τούρκοι, όμως άλλος είναι αυτός που έρχεται και άλλος αυτός που φεύγει. Αυτός που έρχεται είναι από την Τουρκία. Αυτός που φεύγει είναι από την Κύπρο. Ό,τι πάθαμε, το πάθαμε επειδή δεν μπορέσαμε να είμαστε Κύπριοι σε αυτό το νησί. Οι Ελληνοκύπριοι προσκολλήθηκαν στην ουρά της Ελλάδας. Και εμείς της Τουρκίας. Οι Ελληνοκύπριοι είπαν «είμαστε Έλληνες». Εμείς είπαμε «είμαστε Τούρκοι». Εκδιώχθηκαν από παντού όσοι είπαν «είμαστε Κύπριοι». Κάποιοι πυροβολήθηκαν. Κάποιοι έφυγαν. Ξέρετε, κινδυνεύουν ακόμα και τα γαϊδούρια που θεωρούνται το μόνο κυπριακό ον! Φυσικά δεν υπάρχει κυπριακό έθνος. Αλλά όλοι όσοι γεννήθηκαν σε αυτό το νησί, είτε είναι Έλληνες είτε είναι Τούρκοι, αποκαλούνται Κύπριοι. Η επίδραση της φυλής σε αυτό το νησί δεν είναι καν όση η επίδραση των κλιματικών συνθηκών. Οι άνθρωποι που ζυμώθηκαν και διαμορφώθηκαν σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή δεν μοιάζουν με τους ερχόμενους από το εξωτερικό, μοιάζουν μεταξύ τους. Ένας Τουρκοκύπριος είναι πιο κοντά σε έναν Ελληνοκύπριο από έναν εξ Ελλάδος. Και ένας Ελληνοκύπριος είναι πιο κοντά σε έναν Τουρκοκύπριο από έναν εκ Τουρκίας. Οι συνήθειες των Κυπρίων και ο τρόπος ζωής τους μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν μοιάζουν με αυτές των εξ Ελλάδος και των εκ Τουρκίας. Αν ένας Τουρκοκύπριος κάθεται στον καφενέ σε τέσσερις καρέκλες ταυτόχρονα, έτσι κάθεται και ένας Ελληνοκύπριος. Δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους και στους Ελληνοκύπριους από τα αστεία τους μέχρι τις ανοησίες τους και από τις ατζαμοσύνες τους μέχρι τις μαστοριές τους. Σε όλους αρέσει να κάνουν φιγούρα, να κουτσομπολεύουν και να καυχιούνται. Η γλώσσα των Ελληνοκυπρίων είναι μια εκδοχή της γλώσσας των Τουρκοκυπρίων και η γλώσσα των Τουρκοκυπρίων εκδοχή της γλώσσας των Ελληνοκυπρίων. Οι Ελληνοκύπριοι δεν μιλούν όπως τους εξ Ελλάδος, μιλούν όπως τους Τουρκοκύπριους. Και οι Τουρκοκύπριοι δεν μιλούν όπως τους εκ Τουρκίας, μιλούν όπως τους Ελληνοκύπριους. Για παράδειγμα, κανείς δεν ρωτά «μήπως έφαγες;», αλλά «έφαες;» Μπορούμε να παρατείνουμε πολύ περισσότερο το θέμα αυτό. Ας αφήσουμε τα υπόλοιπα στους ερευνητές. Προς το παρόν, ας αρκεστούμε με τον κυπριωτισμό μας…