Φόρμα αναζήτησης

Το αίμα δεν μιλά, αλλά οι ζώντες μιλούν βεβαίως

Τις προάλλες δημοσίευσα άλλη μία φορά το άρθρο που είχα γράψει το 2015 σε σχέση με το γνωστό έγκλημα στο μπάνιο που διαπράχθηκε το 1963. Τελικά πολλοί δεν γνώριζαν το πρώτο άρθρο που δημοσίευσα. Έτσι το διάβασαν για πρώτη φορά. Και όταν δημοσιεύθηκε και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκαναν πολλά σχόλια. Όσοι δεν είναι ικανοποιημένοι γι’ αυτό, άρχισαν πάλι να χρησιμοποιούν το λεκτικό της προδοσίας της πατρίδας. Κάποιοι έγραψαν ότι «το έκαναν Τούρκοι». Στόχος μου με αυτό το δημοσίευμα ήταν η διερεύνηση και διαλεύκανση αυτού του εγκλήματος που είναι γεμάτο με πολλά μυστήρια. Δεν είπα σώνει και καλά ότι το έκαναν Τούρκοι. Απλώς δημοσίευσα τα αποτελέσματα που πήρα.

Αυτό ήταν ένα από τα σημαντικότερα δημοσιεύματα της εφημερίδας μας «Αφρίκα». Προέκυψαν ευρήματα που δεν ήταν γνωστά προηγουμένως και είχαν μείνει μυστικά για χρόνια. Για παράδειγμα, η γνωστή φωτογραφία μέσα στην μπανιέρα των παιδιών που δολοφονήθηκαν με τη μητέρα τους. Υπήρχε μια πλαστογραφία και υποκρισία. Δεν είχαν δολοφονηθεί μέσα στην μπανιέρα. Η δολοφονία έγινε εκτός του μπάνιου. Ύστερα τους πήραν και τους έβαλαν εκεί. Μάλιστα, για να μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική η προπαγάνδα, άλλαξαν μερικές φορές στο σχήμα τους μέσα στο μπάνιο. Εμείς πήραμε δύο διαφορετικές φωτογραφίες. Και αυτό αποκάλυπτε πώς έπαιξαν με τα πτώματα. Ήταν κάτι που έγινε πρώτη φορά αυτό το δημοσίευμα στον Τύπο μας. Επιπλέον, κάτι που είδε το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά ήταν και η φωτογραφία του μπάνιου χωρίς αίμα που πέρασε στα χέρια μας. Πρώτη φορά εμείς τη δημοσιεύσαμε. Τα πτώματα ήταν κάπου εκτός του μπάνιου. Τότε προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επαφή και με εκείνους που σώθηκαν από το έγκλημα σε εκείνο το σπίτι. Τους ξέραμε. Αλλά κανείς δεν μίλησε. Άλλωστε, αυτό ήταν που με εξέπληξε πιο πολύ. Αν είχε διαπραχθεί ένα έγκλημα Ελληνοκύπριους, μήπως θα δίσταζε να το περιγράψει ένας Τουρκοκύπριος; Θα φοβόταν; Μέχρι σήμερα δεν συνάντησα τέτοιον. Πρώτη φορά έγινα μάρτυρας σε ένα τέτοιο γεγονός.

Εκείνη η φωτογραφία είναι μία εικόνα της τουρκικής προπαγάνδας. Χρησιμοποιήθηκε παντού για να καταδειχθεί και να αποδειχθεί προς όλους η ελληνοκυπριακή θηριωδία την οποία υπέστησαν οι Τουρκοκύπριοι. Έκανε τον γύρο όλου του κόσμου. Παρουσιάστηκε και στα Ηνωμένα Έθνη. Και έγινε ταμπού που δεν συζητιόταν μέσα στην κοινότητά μας. Όσοι ήξεραν, δεν μίλησαν. Όσοι δεν ήξεραν, διηγήθηκαν φήμες ο ένας στον άλλον. Ενοχλήθηκαν ακόμα και από το γεγονός ότι ερευνήσαμε αυτό το θέμα. Έφεραν στην Κύπρο τον πατέρα των παιδιών ταγματάρχη Ιλχάν, ο οποίος μετά τη δολοφονία πήγε στην Τουρκία και δεν πάτησε ξανά το πόδι του στο νησί. Σίγουρα μετάνιωσαν που τον έφεραν. Τον έβγαλαν στην τηλεόραση. Και τον έβαλαν να μιλήσει. Αλλά δεν βρήκαν αυτό που ήλπιζαν. Είπε απίστευτα πράγματα στην τηλεόραση ο άνθρωπος, ο οποίος καιγόταν για χρόνια από έναν τρομερό πόνο. Αυτό που προσέλκυσε πιο πολύ την προσοχή ανάμεσα στα απίστευτα γεγονότα που διηγήθηκε ήταν το εξής: Στην πρεσβεία της Τουρκίας, λέει, του είπαν για το έγκλημα, δηλαδή ότι είχε δολοφονηθεί ολόκληρη η οικογένειά του. Και εκείνος πολύ ψύχραιμα είπε «να είναι καλά η πατρίδα», λέει. Στο μεταξύ, του έφεραν στην πρεσβεία ένα ζευγάρι Ελληνοκυπρίων, λέει. Η γυναίκα ήταν έγκυος. Και μάλιστα στις τελευταίες της ημέρες. Επρόκειτο να γεννήσει ανά πάσα στιγμή. Έβγαλαν ένα πιστόλι και το έδωσαν στον ταγματάρχη και γιατρό Ιλχάν. «Πάρε το και σκότωσέ τους. Εκδικήσου για τα παιδιά και τη σύζυγό σου», του είπαν. Ο ταγματάρχης Ιλχάν δεν τους άκουσε. Δεν τράβηξε τη σκανδάλη, δεν τους σκότωσε. Πρώτη φορά τότε έμαθε η κοινότητα αυτό το γεγονός που διαδραματίστηκε στην πρεσβεία της Τουρκίας. Δεν είχαμε ακούσει κάτι τέτοιο ποτέ προηγουμένως.

Ένα δημοσίευμα στον «Πολίτη» έγινε η αιτία για να τερματίσουμε την έρευνά μας στην «Αφρίκα». Ένας Ελληνοκύπριος από την περιοχή της Πάφου τηλεφώνησε στον «Πολίτη», λέει. «Οι δικοί μας τους σκότωσαν», είπε. Ήταν και ο ίδιος ανάμεσα στους εθνοφρουρούς που ήρθαν τότε στην περιοχή του Ντερέμπογιου. Είδε ότι εισήλθαν Ελληνοκύπριοι στρατιώτες σε εκείνο το σπίτι. Αλλά ο ίδιος δεν ήταν ανάμεσα στους στρατιώτες που μπήκαν στο σπίτι. Απλώς είδε ότι μπήκαν κάποιοι εκεί. Δεν είδε πώς έγινε το έγκλημα. Μετά από αυτό το δημοσίευμα στον «Πολίτη», έπεσαν πάνω μας οι δικοί μας πατριδοκάπηλοι. «Είδατε; Οι Ελληνοκύπριοι τους σκότωσαν, άδικα ψάχνετε», είπαν. Έτσι τερματίστηκαν τα δημοσιεύματά μας.

Όμως, ακόμα δεν πιστεύω ότι διαφωτίστηκε ικανοποιητικά αυτό το έγκλημα. Εμείς μεγαλώσαμε κοιτάζοντας αυτή τη φωτογραφία. Οι νέες γενιές γέμισαν με μίσος και έχθρα. Και ακόμα γεμίζουν. Εκείνο το σπίτι έγινε «Μουσείο Βαρβαρότητας». Τα παιδιά όλων των σχολείων μας μεταφέρονται εκεί με τη σειρά και τους περιγράφεται η ελληνοκυπριακή βαρβαρότητα. Όπως αυτό, υπάρχουν πάρα πολλά θλιβερά γεγονότα που παρέμειναν στο σκοτάδι και δεν διαλευκάνθηκαν. Η Ιστορία δεν λέει ψέματα. Μια μέρα θα βγουν κάποιοι και θα διηγηθούν όλα όσα ξέρουν. Το αίμα δεν μιλά. Αλλά οι ζωντανοί μιλούν βεβαίως.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ