Φόρμα αναζήτησης

Ο μιλιταρισμός έκανε το καθήκον του, εμείς δεν μπορέσαμε να το κάνουμε

Το έγραψα και προχθές. Ας το γράψω ξανά. Η 22α Ιανουαρίου 2018 είναι ένα κομβικό σημείο στην πολιτική μας ιστορία. Για μένα δεν έχουν και μεγάλη αξία οι πολιτικές αναλύσεις που γίνονται αγνοώντας το αυτό. Όλα, από τους καβγάδες για το ξενοδοχείο Dome μέχρι τις συζητήσεις για την άρνηση συνείδησης, οδηγούν σε αυτή την ημέρα. Η 22α Ιανουαρίου είναι η ημέρα που ήρθαν αντιμέτωποι με την κατοχή όσοι για κάποιο λόγο δεν ήθελαν να το κάνουν. Εμείς το είδαμε αυτό και όταν συλληφθήκαμε από τον στρατηγό πριν χρόνια. Όταν μας έβαλαν βόμβα. Και όταν μας πυροβόλησαν. Αλλά υπήρχαν κάποιοι που δεν το είδαν, που δεν θέλησαν να το δουν. Που συμπεριφέρονταν σάμπως και μόνο σε εμάς συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Μάλιστα, υπήρξαν κάποιοι που μας κατηγόρησαν τότε ότι είμαστε «περιθωριακοί» και προσπαθούσαμε να σκορπίσουμε απαισιοδοξία. Ούτε τις βόμβες είδαν όσοι καυχιόντουσαν δημιουργώντας ελπίδες με το ζόρι από αυτές τις απελπιστικές καταστάσεις, ούτε τις σφαίρες, ούτε αυτή την ντροπιαστική εισβολή και κατοχή. Και εκείνοι που εκκολάφθηκαν ανάμεσά μας επωφελούμενοι από αυτή τους την ανημποριά, επιχείρησαν να μας σκοτώσουν στις 22 Ιανουαρίου. Στις 21 Ιανουαρίου έβαλα έναν πρωτοσέλιδο τίτλο στην εφημερίδα: «Άλλη μια επιχείρηση εισβολής από την Τουρκία!» Και με υποδαύλιση από τον Ταγίπ Ερντογάν ήρθαν να μας λιντσάρουν την επόμενη μέρα. Δονώντας γη και ουρανό με τις φωνές ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Κανένα κόμμα και καμία οργάνωση στην κοινότητά μας δεν βγήκε να υποστηρίξει εκείνον τον πρωτοσέλιδο τίτλο. Σώπασαν ακόμα και όσοι καυχιούνταν ότι αντιτίθενται στον πόλεμο. Σίγασε η φωνή όσων πορεύονταν για χρόνια στις πλατείες λέγοντας «η ειρήνη στην Κύπρο δεν μπορεί να εμποδιστεί». Ακριβώς αυτή τη στιγμή η κοινωνία ηττήθηκε για άλλη μια φορά από τον κατακτητή. Σήμαινε ότι δεν είχαν υπόθεση και εκείνοι που λένε ότι αντιτίθενται στον πόλεμο. Όταν ερχόταν η ώρα να τηρήσουν μιαν θαρραλέα στάση όλοι κρυβόντουσαν στο καβούκι τους. Μήπως μπορούσε να κερδηθεί έτσι ποτέ αυτός ο αγώνας; Σαν να μην έφτανε που σιώπησαν, τα έβαλαν και μαζί μας από πάνω. Σαν να φταίγαμε εμείς που μας πετροβόλησαν, είπαν: «Ας μην τα έγραφε αυτά η Αφρίκα». Οι πιο αναιδείς μας είπαν «προβοκάτορες».

Εδώ ζουν «αντιπολιτευόμενοι» που ποτέ δεν βάζουν σε ρίσκο τη ζωή τους σε κανένα γεγονός. Προσπαθούν να αποδείξουν την προοδευτικότητά τους αντιτιθέμενοι στις πρακτικές της διοίκησης μαριονέτας στον βορρά. Δεν λένε καμία απολύτως κουβέντα για την Τουρκία, για την κυβέρνηση στην Τουρκία. Τους αρέσει να ενεργούν σάμπως και υπάρχει ένα πραγματικό κράτος και δημοκρατικό καθεστώς εδώ παραγνωρίζοντας την κατοχή. Παραπονιούνται για τις χωλαίνουσες πτυχές του καθεστώτος που θεωρούν «δημοκρατικό». Η Τουρκία είναι υπέρ του δέοντος ικανοποιημένη με αυτή την αντιπολίτευση που δεν αναφέρεται καθόλου στην κατοχή. Θεωρούν μια τέτοια αντιπολίτευση τουλάχιστον ως το αλατοπίπερο ενός δημοκρατικού καθεστώτος. «Τέτοια πράγματα συμβαίνουν σε όλες τις χώρες», λένε. Άλλωστε έκαναν ό,τι χρειαζόταν για να συγκαλύψουν την εισβολή του 1974. Μας έφτιαξαν ένα κράτος. Μιαν βουλή. Μιαν κυβέρνηση. Έναν πρόεδρο της δημοκρατίας. Όλα αυτά έγιναν ο μανδύας της κατοχής. Και αρχίσαμε να παίζουμε το παιχνίδι της κυβέρνησης και της δημοκρατικότητας εδώ. Μας άρεσε τόσο πολύ αυτό το παιχνίδι που ακόμα συνεχίζουμε να το παίζουμε. Σκεφτείτε. Τι θα έκανε η Τουρκία αν δεν ήταν η βουλή, η κυβέρνηση και ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Πώς θα συγκάλυπτε την εισβολή και την κατοχή; Τι άλλη λύση θα της απέμενε εκτός από το να στείλει έναν κυβερνήτη εδώ;

Συζητάτε για το ξενοδοχείο Dome. Αλλά θυμώνετε για τον εδώ διευθυντή του ΕΒΚΑΦ Ιμπραχίμ Μπεντέρ και ότι τον Ερντογάν στην Τουρκία. Έριξαν τον Χαλίλ στη φυλακή. Αλλά εσείς πάλι θυμώνετε με άλλους και όχι με τον Ερντογάν και τους εδώ διοικητές του. Όμως, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Ερντογάν. Βεβαίως μπορείτε να θυμώνετε και με αυτούς που εκτελούν τις διαταγές του εδώ, δεν λέω να μην θυμώνετε μαζί τους, αλλά σε τι ωφελεί να φωνάζετε παραγνωρίζοντας έναν δικτάτορα που είναι ο απόλυτος κυρίαρχος τόσο στην Τουρκία όσο και εδώ; Μπορείτε να κοροϊδεύετε όσο θέλετε τον Ερχάν, τον Μπερτάν, τον Ζορλού, τον Τατάρ. Δεν σας λέω να μην τους κοροϊδεύετε. Φυσικά να τους κοροϊδεύετε. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να σας κάνει αντιπολιτευόμενους κατά αυτού του καθεστώτος, αφού δεν βγάλατε άχνα για την κατοχή του Ερντογάν στο Αφρίν μετά από την Κύπρο.
Όλα αυτά οφείλονται στο ότι δεν υψώσαμε τη φωνή μας όταν έπρεπε να το κάνουμε. Όχι μόνο δεν υψώσαμε τη φωνή μας, αλλά επιχειρήσαμε να φιμώσουμε όσους από εμάς το έκαναν συκοφαντώντας τους. Πιάσαμε από το πόδι και τραβήξαμε ξανά μέσα στο πηγάδι στο οποίο βρισκόμαστε όσους έκαναν κίνηση για να βγουν έξω από αυτό. Και τώρα πονάμε επειδή έβαλαν μέσα στη φυλακή τον Χαλίλ. Αλλά τι παράξενο, εκείνοι που δεν είπαν αυτά που έπρεπε να λεχθούν στις 22 Ιανουαρίου, τώρα και πάλι δεν λένε αυτά που ουσιαστικά πρέπει να λεχθούν. Αναφέρονται σε ένα λάθος που έγινε σε ένα «δημοκρατικό» καθεστώς και αρκούνται στο να σημειώσουν ότι νιώθουν «ντροπή» γι’ αυτό. Ουσιαστικά είναι ντροπή και το να νιώθει κανείς ντροπή γι’ αυτό. Αν ήταν όλα εντάξει και ζούσαμε σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, θα μπορούσαμε να ντρεπόμασταν γι’ αυτή τη μαύρη κηλίδα. Αλλά η μαύρη κηλίδα δεν είναι μία, είναι χίλιες. Το μιλιταριστικό καθεστώς, το οποίο θεωρούμε δημοκρατικό, έκανε αυτό που του αρμόζει. Άλλωστε αυτό ήταν το καθήκον του. Εκείνο έκανε το καθήκον του. Εμείς δεν μπορέσαμε να κάνουμε το δικό μας…

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ