Φόρμα αναζήτησης

Να έχει κάποιος φωνή στον κόσμο

Το ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων σε σχέση με την εφημερίδα μας δημοσιεύθηκε στον Τύπο όλου του κόσμου. Από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική και από την Αφρική μέχρι την Ασία. Είναι ωραίο συναίσθημα να μπορεί κάποιος να είναι μια σταγόνα σε αυτό τον ωκεανό. Εξεπλάγην ειδικά όταν το είδα στον Τύπο χωρών όπως η Νότιος Αφρική, το Άμπου Ντάμπι, οι Φιλιππίνες, ο Λίβανος, το Πακιστάν, το Καμερούν και η Νιγηρία. Πού είναι η Κύπρος και πού αυτές. Ποιον ενδιαφέρουν εκεί τα προβλήματά μας σε αυτό το μικρό νησί; Μήπως ενδιαφέρουν πολύ έναν Φιλιππινέζο, έναν Καμερουνέζο αυτά που παθαίνει μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα στην Κύπρο; Ποιος σκέφτεται την Κύπρο στη Νότιο Αφρική ή τον Λίβανο που έχουν ένα σωρό προβλήματα; Δεν είστε έτσι και εσείς; Ενδιαφερθήκατε ποτέ για τη ζωή ενός δημοσιογράφου εκεί; Σε αυτές τις χώρες πεθαίνουν καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι από συγκρούσεις, ατυχήματα, φυσικές καταστροφές. Και τις περισσότερες φορές δεν γίνονται καν μια μικρή είδηση στον Τύπο μας αυτοί οι θάνατοι. Γιατί; Διότι είμαστε μια κοινωνία κλειστή στον κόσμο. Δεν ενδιαφερόμαστε για κανένα άλλο πρόβλημα εκτός από το δικό μας. Ακόμα κι αν η Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία σφάζει καθημερινά εκατό άτομα, αυτές οι σφαγές δεν γίνονται καν είδηση στην πρώτη σελίδα εδώ σε εμάς. Εκδίδω εφημερίδα για πολλά χρόνια και ξέρω. Μια διεθνής είδηση την οποία πολύ σπάνια δημοσιεύουμε πρωτοσέλιδα, είναι αυτή που γίνεται δεκτή με το λιγότερο ενδιαφέρον. Για παράδειγμα μια είδηση για το Ιράκ, για τη Συρία. Όσο εντυπωσιακή είδηση και αν είναι, πάλι δεν τραβά το ενδιαφέρον. Ακόμη κι αν έγινε πρωτοσέλιδο στον Τύπο όλου του κόσμου, πάλι δεν τραβά το ενδιαφέρον. Στη Συρία χάνουν τη ζωή τους εκατό άτομα από μια βόμβα, ενώ εδώ σε εμάς το πρωτοσέλιδο είναι τα χρέη των δήμων! Τα κύματα ρουφούν διακόσια άτομα στη θάλασσα, ενώ σε εμάς η κύρια είδηση είναι τα κουτσομπολιά για πρόωρες εκλογές. Όλοι καυχιούνται λέγοντας «είμαι πολίτης του κόσμου», αλλά κανείς δεν είναι πολίτης του κόσμου. Έχουν κλειστεί όλοι στον εαυτό τους. Συζητούν συνεχώς το Κυπριακό. Δεν κοιτάνε καν τη ζώνη πυρός στη γύρω περιοχή. Δεν τους νοιάζει τι είναι οι ίδιοι μέσα στην κόλαση της Μέσης Ανατολής για την οποία δεν ενδιαφέρονται καθόλου. Δεν ωφελεί να τους εξηγείς την κατάσταση λέγοντας «το Κυπριακό είναι ένα πρόβλημα της Μέσης Ανατολής, ενόσω δεν λύνονται τα προβλήματα στην περιοχή, ούτε το Κυπριακό θα λυθεί». Εστιάζονται στις εδώ στείρες συζητήσεις. Να είναι ομοσπονδία ή συνομοσπονδία; Να είναι εκ περιτροπής ή όχι η προεδρία; Να είναι διζωνική ή με μία περιοχή; Να είναι με εγγυητές ή χωρίς; Αν φύγει ο τουρκικός στρατός, θα μας σφάξουν οι Ελληνοκύπριοι; Να δοθεί ή να μην δοθεί η Μόρφου; Μια μέρα θα τρελαθούμε όλοι μας συζητώντας τα αυτά και θα μας κλείσουν στο τρελοκομείο!
Τι πρέπει να είναι μια διεθνής είδηση για να γίνει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες μας; Να πάει ο άνθρωπος στον Άρη! Να δολοφονηθεί ο Αμερικανός ή ο Ρώσος Πρόεδρος! Δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό. Άστε τη Συρία, τη Νιγηρία κ.λπ., κοιτάξτε την Τουρκία. Δεν προκαλούν ενδιαφέρον ακόμα και οι ειδήσεις για την Τουρκία που δημοσιεύουμε πρωτοσέλιδα. «Τι μας νοιάζει η Τουρκία; Ας κοιτάξουμε τη δική μας δουλειά», λένε. Η Τουρκία είναι η χώρα που μας διοικεί εδώ και 44 χρόνια. Είναι ο κατακτητής μας. Το κράτος του οποίου είμαστε όμηροι. Η μοίρα μας εξαρτάται από το εκεί καθεστώς, από το εκεί πολιτικό και οικονομικό οικοδόμημα. Παρά ταύτα λένε «τι μας νοιάζει» σαν να μας είναι απολύτως ξένη και δεν έχει καμία σχέση μαζί μας. Εμείς να κοιτάμε τη δουλειά μας, λένε. Λες και μπορούμε να κοιτάξουμε τη δική μας δουλειά χωρίς την Τουρκία. Λες και είμαστε πλήρως ανεξάρτητο, κυρίαρχο και αναγνωρισμένο κράτος και θα κάνουμε τις δουλειές μας χωρίς να αναμειχθεί η Τουρκία!

Στην Τουρκία υπάρχουν πολλές ειδήσεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρωτοσέλιδο. Υπάρχει θηριωδία! Υπάρχει δικτατορία! Αλλά παρά ταύτα, δεν γίνονται πρωτοσέλιδο εδώ σε εμάς. Γίνονται πρωτοσέλιδο οι τιμές της κονσέρβας, αλλά όχι η φυλάκιση του Σελαχατίν Ντεμιρτάς!
Ανάμεσα στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις που δημοσίευσαν την είδηση του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων για εμάς συγκαταλέγονται η Svenska Dagbladet της Σουηδίας, η Daily Mail της Αγγλίας, οι France Soir, Liberation, Le Croix, Le Point, L’Express, Courrier International, TV5 Monde και Euronews της Γαλλίας, οι Le Vif και RTL του Βελγίου, και το Σίγμα στην Κύπρο. Αν έλαχε στην εφημερίδα μας να έχει φωνή στον κόσμο, αυτό το χρωστάμε στους αναγνώστες μας. Έφεραν σε 21 χρόνια στο σήμερα μια ταπεινή εφημερίδα μακριά από επιδείξεις, με περιορισμένες σελίδες και λίγο προσωπικό. Η «Αφρίκα» έγινε η μοναδική εφημερίδα που αναγνωρίζεται διεθνώς και υψώνει αντιπολιτευόμενη φωνή στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Είχε δίκιο ο Ναζίμ. «Μπορεί να πεθάνεις για τους ανθρώπους χωρίς να σε δει κανείς σε ένα εργαστήριο φορώντας το λευκό σου πουκάμισο», είχε πει. Και εμείς έτσι νιώθουμε τον εαυτό μας. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά για εμάς. Το ουσιαστικό είναι αυτές οι σελίδες. Το αρχείο 21 χρόνων. Δεν γράφτηκαν μάταια όσα γράφτηκαν σε αυτές τις σελίδες. Εκείνοι που μας δικάζουν δεν μπορούν να μας δικάζουν χωρίς να τα διαβάζουν και να τα καταλαβαίνουν αυτά. Η φωνή που έχουμε στον κόσμο είναι η φωνή των πατριωτών Τουρκοκυπρίων!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ