Φόρμα αναζήτησης

Κατάπιε την ασέβεια που είπε ότι θα απαντηθεί

Ο δημοσιογράφος ρωτάει τον Μουσταφά Ακιντζί: «Η Τουρκία σας θεωρεί ως εμπόδιο;» Απαντά με ερώτηση στην ερώτηση: «Εγώ είμαι εμπόδιο; Τι εμπόδισα;» Δεν χρειάζεται πανικός Μουσταφά. Φυσικά και δεν είσαι εμπόδιο. Φυσικά και δεν εμπόδισες κάτι. Είσαι αθώος. Είμαι βέβαιος ότι είσαι αθώος. Μόνο ένα κουσούρι είχες μέσα σε τέσσερα χρόνια. Εκείνη την ημέρα βγήκες από τη βουλή. Και επενέβηκες στους δράστες της επίθεσης του Ταγίπ Ερντογάν. Το τίμημα γι’ αυτό ήταν πολύ βαρύ. Ξέρεις, ο δικτάτορας είναι πολύ μνησίκακος. Δεν συγχωρεί. Να μην έβγαινες Μουσταφά, να μην έβγαινες έξω από τη βουλή και εσύ εκείνη την ημέρα, όπως έκανε ο Τουφάν και οι άλλοι. Κοίτα πόσο άνετος είναι ο Τουφάν.

Δεν έβγαλε καν το κεφάλι του από το παράθυρο για να κοιτάξει. Αν τους σκοτώσουν, ας τους σκοτώσουν, είπε. Αν τους λιντσάρουν, ας τους λιντσάρουν. Τι τον νοιάζει αυτόν; Έτσι δεν είναι όμως; Δεν ανακατεύτηκε σε αυτό το λιντσάρισμα όπως εσύ και έγινε ο «καλός άνθρωπος». Έγινε τόσο καλός που τώρα κάποιοι τον θεωρούν άξιο για τη δική σου θέση! Άρα τι γίνεται… Αν δεν ανακατευτείς καθόλου όταν λιντσάρονται κάποιοι, γίνεσαι όχι μόνο καλός άνθρωπος αλλά και μεγάλος! Αυξάνεται η εκτίμηση προς εσένα. Ο Τουφάν κατάφερε αυτή την υπόθεση. Έχει και άλλα προτερήματα που δεν έχεις εσύ. Μιλάει πολύ, αλλά δεν λέει απολύτως τίποτα. Σελίδες γεμάτες. Δεν μπορείς να διαλέξεις μιαν πρόταση από αυτά που λέει και να τη βάλεις τίτλο. Η ώρα η καλή του Τζεμαλεττίν Ουνλού. Ήταν ένας μάστορας δημοσιογράφος. Όπου έβλεπε κάτι, αμέσως έλεγε «τίτλος». Στον Τουφάν δεν υπάρχει κάτι τέτοιο! Κάποτε σκέφτομαι, πώς μιλάει τόσο πολύ ένας άνθρωπος και δεν λέει απολύτως τίποτα; Τι μεγάλο προτέρημα είναι αυτό. Αν θέλεις να είσαι αγαπητός και καλός άνθρωπος, έτσι θα κάνεις. Δεν θα ανακατεύεσαι πουθενά! Δεν θα καυγαδίζεις με κανέναν, κάτι το οποίο καταφέρνεις και εσύ. Έστω και να αφανιζόμαστε, έστω και αν χάνεται η χώρα κάτω από τα πόδια μας, δεν θα κατηγορείς κανέναν. Θα μάθεις να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι όλα φυσιολογικά και συνηθισμένα. Σε όσους παραπονιούνται για το βούρκο της εγκληματικότητας, θα μιλάς για «πολυπολιτισμικότητα» και θα τρως γαύρο. Κάποτε θα λες και ότι «πρέπει να δουλεύουμε πολύ» όπως τον Ατατούρκ, που είπε «Τούρκε καυχήσου, εργάσου». Για να καταλάβουν ότι είσαι μεγάλος και ώριμος κρατικός άνδρας. Αν δεις ότι λιντσάρονται δημοσιογράφοι με κραυγές «ο Αλλάχ είναι μεγάλος», δεν θα βγάλεις άχνα. Θα το καταπιείς. Θα κάνεις τα στραβά μάτια. Αυτός είναι ο τρόπος να δείξει ότι είσαι καλός άνθρωπος.

Ο Νταντόν, ένας από τους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, πλήρωσε με τη ζωή του το τίμημα για το γεγονός ότι μετά την επανάσταση ήρθε σε αντίθεση με την επαναστατική επιτροπή. Του έκοψαν το κεφάλι στην γκιλοτίνα. Αυτός που υπέγραψε τη διαταγή εκτέλεσής του ήταν ο Ροβεσπιέρος, μαζί με τον οποίο είχαν κάνει την επανάσταση. Φώναζε το εξής ο Νταντόν στη γνωστή του υπεράσπιση στο δικαστήριο: «Όσοι ρισκάρουν κάτι και μιλούν σκοτώνονται! Ζήτω οι μέτριοι! Ζήτω οι σιωπηλοί!» Αυτό δεν άλλαξε και στις μέρες μας. Και οι δικοί μας μέτριοι και σιωπηλοί ζουν επειδή δεν τους δαγκώνει το φίδι.

Μην ανησυχείς. Είσαι αθώος Μουσταφά. Πάντα κατηγορούσες την ελληνοκυπριακή πλευρά. Δεν έκανες τίποτα που δεν ήθελε η Άγκυρα. Πορεύτηκες ακόμα και πίσω από τη σορό του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, ο οποίος έστειλε στην κρεμάλα με ζήλο τον Ντενίζ Γκεζμίς και τους φίλους του. Ευτυχώς δεν εξέδωσες συλλυπητήριο μήνυμα για τον ισλαμιστή Μόσρι, ο οποίος είπε ότι «μπορείτε να παντρεύεστε με κορίτσια έξι χρόνων και να έχετε σεξουαλική επαφή μια βδομάδα με τη νεκρή σας γυναίκα», αλλά δεν είπες τίποτα για το γεγονός ότι στη χώρα μας τελέστηκε ναμάζι για την κηδεία αυτού του διεστραμμένου ανθρώπου. Χθες είπες και εσύ πολλά. Αλλά δεν είπες κουβέντα εναντίον της Άγκυρας. «Κάθε ασέβεια θα απαντηθεί», είχες πει, αλλά δεν απαντήθηκε. Το κατάπιες και αυτό. Κάποιοι σε έσπρωξαν να πεις κάτι. Αλλά δεν μπόρεσαν να πάρουν από το στόμα σου έστω και μία κουβέντα που θα έθιγε την κυβέρνηση στην Άγκυρα. Αν και προηγουμένως είχες πει ότι «στην τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν υπάρχει η κουλτούρα της υποταγής», όταν ρωτήθηκες τι εννοούσες, ούτε αυτό μπόρεσες να το εξηγήσεις. Σε ρώτησαν: «Αν ένα πρωί ξυπνήσουμε και βρούμε μπροστά μας το Λας Αλεξανδρέττα όπως το Λας Βέγκας, τι θα κάνουμε;» Δηλαδή τι θα κάνουμε αν μας προσαρτήσουν, όπως έκαναν με την Αλεξανδρέττα; Ούτε σε αυτή την ώθηση μπόρεσες να δώσεις ικανοποιητική απάντηση. «Δεν θα γίνει τίποτα που δεν θέλει ο λαός», είπες. Πόσο μέτριος. Γιατί συνεχώς εξαρτάς τα πάντα από τον λαό; Μήπως έμεινε λαός εδώ; Ποιος λαός; Και μάλιστα από πού έβγαλες το συμπέρασμα ότι δεν θα μπορέσει να συμβεί τίποτα που δεν θέλει ο λαός; Η ιστορία είναι γεμάτη με πάρα πολλά πράγματα που δεν ήθελε ο λαός. Μήπως ο λαός ήθελε τον αποκεφαλισμό του Νταντόν; Καθόλου δεν τον ήθελε. Διότι ήταν ένας λαϊκός ήρωας και ο αγαπημένος του λαού. Αλλά να που πάλι αποκεφαλίστηκε. Μήπως οι Τουρκοκύπριοι θέλουν να στέλλεται εδώ περισσότερος πληθυσμός από την Τουρκία; Αλλά να που στέλλουν. Μήπως νομίζεις ότι συμβαίνουν όσα συμβαίνουν τώρα στον κόσμο επειδή έτσι θέλει ο λαός. Άσε τα αυτά Μουσταφά, προσπέρασέ τα. Κοίτα ακόμα σε κοροϊδεύει ο Κουτρέτ. «Δεν θα χάσουμε χρόνο σε αχρείαστες πολιτικές αντιπαραθέσεις», λέει. Δεν θεωρεί ότι αξίζει να απαντήσει σε αυτά που είπες. Πίσω του βρίσκεται η Άγκυρα. Εσύ ακόμα να αντιληφθείς ότι δεν βρίσκεται κανείς πίσω σου;