Φόρμα αναζήτησης

Η εκδίκηση του χώματος που το βίασαν

Καθόμασταν όλοι στο βόρειο μισό του νησιού και περιμέναμε τη στιγμή της καταστροφής. Γίνονταν ανακοινώσεις συνεχώς προς τον λαό. Πρώτα ελέχθη μεταξύ των ωρών 12 και 5. Όταν δεν αποδείχθηκε σωστή αυτή η πρόβλεψη, έγινε λόγος για τις «βραδινές ώρες». Όταν ούτε αυτή επαληθεύτηκε, μετακινήθηκε για τα μεσάνυχτα. Ακριβώς εκείνες τις ώρες τηλεφώνησα σε έναν Ελληνοκύπριο φίλο μου από τον νότο. «Τι κάνεις; Περιμένεις και εσύ την καταστροφή;» τον ρώτησα. «Τι καταστροφή;» είπε. «Βροχή, χαλάζι, καταιγίδα. Εδώ σε εμάς έχασαν τη ζωή τους τέσσερις νέοι. Οι πλημμύρες τους έριξαν κάτω από τον γκρεμό. Υπάρχουν καταστροφές παντού. Δεν το ξέρεις;» «Φυσικά το ξέρω», είπε, «αλλά εδώ σε εμάς δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Βρέχει και εδώ, αλλά δεν άκουσα κάτι τέτοιο». Τι παράξενο. Μήπως δεν είμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό; Ένα μικρό νησί. Γίνεται να είναι άλλο εκεί και άλλο εδώ; Έγραψε το εξής ο αγαπητός μου φίλος Μαχμούτ σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τη Λεμεσό: «Στη Λεμεσό βρέχει καταρρακτωδώς εδώ και 72 ώρες ασταμάτητα και δεν καταγράφηκε κάποιο αξιόλογο γεγονός. Να με συγχωρείτε, αλλά δεν είναι φυσική καταστροφή που συνέβη σε εμάς, αλλά η αναισχυντία μας που δεν χόρτασε εδώ και 44 χρόνια». Ιδού, αυτή είναι η ακριβής διάγνωση! Η αναισχυντία μας που δεν χόρτασε από το πλιάτσικο! Έφτιαξαν ένα πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων στη μέση της κοίτης του ποταμού στην Κερύνεια. Τώρα μετά από αυτή την καταστροφή λένε «περαστικά μας». Είναι σε πένθος, λένε! Τι κροκοδείλια δάκρυα είναι αυτά.

Είμαι πολύ περίεργος για τα αισθήματα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων στον νότο. Εκείνοι των οποίων τα χώματα και τα σπίτια τους αφαιρέθηκαν με τη βία τι σκέφτονται άραγε όταν κοιτάνε αυτό το εξαθλιωμένο μας χάλι στον βορρά; Τι σκέφτεται, τι νιώθει η Λοϊζίδου που λέει «θα συνεχίσω τον αγώνα μου»; Οι Ελληνοκύπριοι από τη Λάπηθο, τον Καραβά. Μήπως κοιτάνε τις κοίτες των ποταμών που κτίστηκαν στα χωριά από τα οποία εκδιώχθηκαν και λένε «ο Θεός τιμώρησε τους βαρβάρους»; Σφίγγεται η ψυχή του ανθρώπου όταν κοιτάει τις παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες αυτών των χωριών. Πώς ήταν και πώς έγιναν. Εδώ ζει μια κοινότητα την οποία τρέλανε το πλιάτσικο. Όλοι έχουν στα χέρια τους πλαστούς τίτλους ιδιοκτησίας. Να ήξεραν εκείνοι οι πρόσφυγες πώς σφαζόμαστε εμείς για τούτα τα εδάφη. Πώς τρωγόμαστε μεταξύ μας. Να ήξεραν πόσες φορές αγοράστηκαν και πουλήθηκαν εκείνες οι περιουσίες. Πόσες φορές τα αγόρασαν και τα πούλησαν εκείνοι που ήρθαν πέρα από τη θάλασσα και βρήκαν δωρεάν αυτά τα εδάφη. Κάποιοι τα πούλησαν και πήραν εκατομμύρια. Έφυγαν και πήγαν στην Τουρκία. Ύστερα ήρθαν πίσω. Πάλι αγόρασαν. Ακριβώς όπως τα γκαρσόνια στα οποία ένας πλούσιος επιχειρηματίας μοιράζει πλούσιο φιλοδώρημα σε ένα εστιατόριο. Παίρνουν ξανά φιλοδώρημα. Μήπως εκδικείται τώρα η μάνα φύση; Ναι εκδικείται! Ποιον; Τους κλέφτες! Τους πλιατσικολόγους. Τους κερδοσκόπους. Δεν είναι δικά σας κύριοι αυτά τα χώματα τα οποία τώρα ανακηρύξαμε περιοχή της καταστροφής. Είναι κλεμμένη περιουσία! Την πήρατε με την ξιφολόγχη. Αλλά κοιτάξτε πώς είναι γεμάτη με τρύπες η κοιλιά της τώρα. Τα μάτια της είναι βγαλμένα σαν τα βουνά τα σκαμμένα. Τα αφτιά της είναι κομμένα! Τα αφτιά που θα πάρει στο σπίτι του στην Ανατολία ένας πολεμιστής. Να τα δείξει στη μάνα του. Να της αποδείξει τον ηρωισμό του!

Και ιδού, καθώς εμείς πονάμε και λυπούμαστε, μιλά κάποιος από το Γκαζίαντεπ που βρίσκεται ανάμεσά μας. Και μάλιστα είναι πρόεδρος συνδέσμου. Ρωτάει: «Άραγε ο Αλλάχ καθαρίζει τις βρομιές που έγιναν στην Κύπρο εδώ και χρόνια;». Μακάρι ρε κύριε, μακάρι να καθάριζε. Εκείνους που μας πετροβολούν φωνάζοντας μπροστά στην πόρτα μας ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Να σας καθαρίσει. Εκείνους που βγάζουν δηλητήριο μετά από αυτόν τον πόνο, όπως εσύ. Εκείνους που φωνάζουν στους δρόμους μας ότι «οι πεσόντες δεν πεθαίνουν, η πατρίδα δεν μοιράζεται». Εκείνους που στήνουν καραούλι για να μας σκοτώσουν αποκαλώντας μας «μπάσταρδους των Ελλήνων». Κοιτάξτε, οι φυλακές μας είναι γεμάτες. Φτιάχνουν νέες. Όσες θέλουν ας φτιάξουν. Δεν αρκούν!

Τα γράφω αυτά κάτω από τα σύννεφα που πάλι είναι γεμάτα με βροχή στη Λευκωσία. Το ένα αφτί μου είναι στο Παρίσι. Κοχλάζει το Παρίσι. Καίγεται το Παρίσι. Και ο ανταποκριτής της τουρκικής TRT πήγε να πάρει πλάνα. Ένας διαδηλωτής των «κίτρινων γιλέκων» τον καταδιώκει. Σχεδόν τον κυνηγά. Δείχνοντάς τον στους γύρω του, λέει: «Κοιτάξτε. Αυτός ο εκπρόσωπος της τηλεόρασης που δεν μετέδωσε καν ως είδηση τις διαδηλώσεις στην Τουρκία ήρθε να μεταδώσει εμάς ως είδηση! Θα φύγει και ο Μακρόν, θα φύγει και ο Ερντογάν!» Έτσι. Αυτό ήθελα να ακούσω και εγώ…

Παίρνει εκδίκηση από εμάς το χώμα το οποίο βιάσαμε στην Κύπρο. Θα πάρει. Και θα πάρει μεγαλύτερη. Όσο δεν γκρεμίζονται οι οικοδομές που βρίσκονται στις κοίτες των ποταμών που γεμίσατε χάρη σε εκείνες τις άδειες για τις οποίες δεν ξέρουμε τι πήρατε ως αντάλλαγμα. Και όσο δεν καίτε τους ψεύτικους τίτλους ιδιοκτησίας. Θα τελειώσει ποτέ αυτή η εκδίκηση;