Φόρμα αναζήτησης

Η δικαιοσύνη είναι μόνο το θεμέλιο της συνείδησης

Το πρωί ήμουν πάλι στο δικαστήριο. Στην αυλή υπήρχε πολυκοσμία. Όλοι ήταν παραπονεμένοι. Περίμεναν να καλεστούν στην αίθουσα. Υπήρχαν κάποιοι που παραπονιόντουσαν για την παράταση της δίκης, τον δικαστή, τους εισαγγελείς και τους δικηγόρους. Συνάντησα έναν φίλο δικηγόρο τον οποίο είχα καιρό να δω. Νόμιζα ότι είχε αποσυρθεί και δεν περνούσε από το δικαστήριο. Μου έδειξε την άκρη του φακέλου που κρατούσε. «Κοίτα, τελειώνω τις παλιές», είπε. Κοίταξα. Μια υπόθεση από το 2013. Ακόμα συνεχίζεται. Οι πρώτοι που εμφανιστήκαμε ενώπιον του δικαστή ήμασταν εγώ και ο Αλί Οσμάν μαζί με τον δικηγόρο μας Τατζιάν Ρεϊνάρ. Η δίκη μας είναι η γνωστή υπόθεση της «γελοιογραφίας». Με αίτημα του εισαγγελέα η υπόθεση αναβλήθηκε για τις 7 Φεβρουαρίου. Ο εισαγγελέας θα έφερνε ακόμα έναν τελευταίο μάρτυρα μετά τους 25 μάρτυρες που έφερε μέχρι σήμερα. Αλλά δεν μπόρεσε να τον φέρει. Δεν είναι έτοιμος ο μάρτυράς του, λέει.

«Τι γίνεται στη δικαιοσύνη στον νότο», με ρώτησε ένας φίλος. «Μην ρωτάς. Και τι δεν γίνεται», του είπα. Παρακολουθώ εδώ και μέρες τα τεκταινόμενα στο Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι στην μπούκα τόσο ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσο και οι δικαστές. Κατηγορούνται ότι εξασφάλισαν οφέλη για τους οικείους τους. Ζητείται η παραίτησή τους. Πώς πρέπει να εξηγηθεί τώρα αυτό στους ευρισκόμενους στη δική μας πλευρά. Υπάρχουν κάποιοι που σαστίζουν πολύ μόλις βρεθούν αντιμέτωποι και στον νότο με ρεζιλίκια παρόμοια με τα δικά μας. Έτσι είναι. Στον νότο υπάρχει ένα αναγνωρισμένο κράτος. Η Κυπριακή Δημοκρατία. Μέλος της ΕΕ. Διαθέτει αντιπροσωπείες σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Πρέπει να είναι ένα πλήρες κράτος δικαίου, έτσι δεν είναι; Όμως, πού είναι; Αν συμβαίνουν αυτά σε ένα μέρος όπως το Ανώτατο Δικαστήριο, σκεφτείτε εσείς τα υπόλοιπα. Καταλαβαίνουμε, είμαστε σε κατεχόμενη περιοχή. Και όλα είναι μη φυσιολογικά! Αν υπάρχουν και στον νότο αυτά που υπάρχουν εδώ σε εμάς, μήπως απομένει ελπίδα; Είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσεις αυτό στον πολίτη που δεινοπάθησε από το σύστημα στον βορρά. Διότι πάντα κάνει μια σύγκριση αυτός. Πάντα χώνει στο μάτι των κρατούντων ότι στον νότο δεν υπάρχουν τα ρεζιλίκια που υπάρχουν εδώ σε εμάς. Μπροστά σε τέτοιες περιπτώσεις, όμως, δεν του μένει άλλη επιλογή εκτός από το να σιωπήσει. Και κάποιοι λένε «πάρε τον έναν και χτύπα τον πάνω στον άλλον». Μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων υπήρξαν πολλές τέτοιες απογοητεύσεις. Τότε ήταν πολύ εντυπωσιακά τα συναισθήματα. Οι Ελληνοκύπριοι που πέρασαν πρώτη φορά στον βορρά μετά από 29 χρόνια δεν βρήκαν αυτήν την πλευρά τόσο άθλια όσο νόμιζαν. Και οι Τούρκοι που πέρασαν στον νότο δεν βρήκαν εκείνη την πλευρά τόσο αψεγάδιαστη όσο νόμιζαν.
Τα δικά μας δικαστήρια είναι πολύ πιο μπροστά από αυτά στην Τουρκία, πιο πίσω από αυτά στην Αγγλία, αλλά δεν ξέρω αν είναι και πιο πίσω από αυτά στον νότο. Όπως λαμβάνουν πολύ δίκαιες αποφάσεις κάποτε τα δικαστήρια στον νότο, έτσι και τα δικά μας έχουν λάβει δίκαιες αποφάσεις. Αλλά υπάρχουν και αποφάσεις στις οποίες απέτυχαν πολύ. Ξέρετε για τι εκπλήττομαι πιο πολύ; Για τις αποφάσεις του πρωτοδικείου και του Ανωτάτου Δικαστηρίου που κάποτε είναι πλήρως αντίθετες. Για παράδειγμα το είδαμε στις υποθέσεις των τραπεζών μας. Τραπεζίτης αθωώθηκε για όλες τις κατηγορίες εις βάρος του. Στο δε Ανώτατο Δικαστήριο καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση. Πώς γίνεται αυτό; Το ένα μάτι της δικαιοσύνης βλέπει και το άλλο είναι τυφλό; Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα όπως το παράδειγμα του τραπεζίτη. Πολλές φορές γίναμε μάρτυρες για το πώς μια απόφαση του πρωτοδικείου αναιρείται στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το παράξενο είναι ότι δεν τιμωρούνται με κανέναν τρόπο οι δικαστές για τους οποίους προκύπτει στο Ανώτατο Δικαστήριο ότι πήραν λάθος απόφαση. Μάλιστα, είδαμε και κάποιους που προήχθησαν αργότερα.

Τα δικαστήριά μας δεν μπορούν βεβαίως να συγκριθούν με τα δικαστήρια στην Τουρκία. Άλλωστε μήπως έμεινε δικαιοσύνη στην Τουρκία για να συγκρίνουμε; Η Τουρκία ελέγχεται από έναν δικτάτορα. Δική του είναι και η δικαιοσύνη. Και η βουλή. Και τα ΜΜΕ. Σε αυτό το ζήτημα είμαστε πολύ πιο μπροστά από τον κατακτητή μας. Και αν θέλετε την αλήθεια, δεν μπορούν να το χωνέψουν και πολύ αυτό. Δεν έχουμε υπουργείο δικαιοσύνης, αλλά θέλουν να συστήσουν. Γιατί; Για να μπορούν να εξουσιάζουν και πράγματα που δεν μπορούν να εξουσιάσουν τώρα. Υπάρχει ακόμα κάτι παράξενο. Εμείς δεν έχουμε υπουργείο δικαιοσύνης, αλλά στον νότο υπάρχει! Εμείς δεν θέλουμε να υπαχθεί η δικαιοσύνη στους πολιτικούς και ανησυχούμε γι’ αυτό. Στον νότο το θεωρούν σωστό αυτό;

Τα δικαστήρια είναι ο σημαντικότερος θεσμός μιας χώρας. Αν κλονιστεί η εμπιστοσύνη στα δικαστήρια, δεν απομένει εμπιστοσύνη σε απολύτως τίποτα. Λένε ότι η δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο του κράτους. Λάθος. Η δικαιοσύνη είναι μόνο το θεμέλιο της συνείδησης!