Φόρμα αναζήτησης

Δεν επλήγη η δημοκρατία μας, διότι ούτως ή άλλως ήταν ανύπαρκτη

Μακάρι όσοι υποστηρίζουν το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης και δηλώνουν ότι αντιτίθενται στον πόλεμο να μπορούσαν να έδειχναν το θάρρος να αντιταχθούν στην κατοχή της Κύπρου. Ναι, η αντίρρηση συνείδησης είναι ένα δικαίωμα. Αλλά η αντίθεση στην κατοχή είναι ένα καθήκον. Αναζητούμε δικαιώματα μέχρι εκεί που δεν θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας. Μπορούμε να μιλήσουμε μέχρι εκεί που μας επιτρέπει το κατοχικό καθεστώς. Μπορούμε να κάνουμε συλλαλητήρια μόνο μέσα στο πλαίσιο που εκείνοι χάραξαν για εμάς. Διοργανώνουμε διαδηλώσεις που δεν εμπεριέχουν τον κίνδυνο να δεχθούμε πυροβολισμούς και βόμβες και να φυλακιστούμε. Ενόσω δεν υποδεικνύουμε τον πραγματικό ένοχο, μας επιτρέπουν να λέμε τα πάντα. Και αυτό το έκαναν και οι Ναζί επιτελείς που κατείχαν τη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Λειτουργούσαν τα καφέ, τα σινεμά, τα θέατρα και τα κέντρα διασκέδασης στο κατεχόμενο Παρίσι. Τα κατοχικά στρατεύματα δεν άγγιζαν τους Γάλλους που δεν τους αντιστέκονταν και συμπεριφέρονταν ωσάν να ήταν όλα φυσιολογικά στη χώρα. Ενόσω δεν απευθύνεστε σε εκείνον που πραγματικά σας διοικεί, ούτε αυτός θα απευθυνθεί σε εσάς και δεν θα σας δώσει σημασία. Μόνο κέφι θα του προκαλέσουν οι καβγάδες που κάνουμε ανάμεσά μας χωρίς να τον αγγίξουμε. Αν τώρα ο Ταγίπ Ερντογάν ρωτήσει τον αρχισύμβουλό του «τι γίνεται στην Κύπρο;», τι θα του πει ο σύμβουλος; «Δεν υπάρχει κάτι το νέο, κύριε, πάλι μαλώνουν μεταξύ τους τα παιδιά μας. Από τη μια ο καβγάς για την αντίρρηση συνείδησης και από την άλλη το ξενοδοχείο Dome». «Κάτι για εμάς υπάρχει;» «Όχι, κύριε. Μόνο η ξεφτιλισμένη εφημερίδα ακόμα λέει παραμύθια, αλλά δεν υπάρχει κάτι το ανησυχητικό. Είναι μια περιθωριακή ομάδα. Ακόμα και εκείνοι που λένε ‘ώμο με ώμο ενάντια στον φασισμό’ δεν συμφωνούν με αυτά που λένε για κατοχή. Να είστε ήσυχος».

Ο Χαλίλ είναι ένας θαρραλέος νέος με πίστη. Προτίμησε να μην πληρώσει το χρηματικό πρόστιμο των δύο χιλιάδων λιρών που του επέβαλε το στρατοδικείο και να πάει στη φυλακή. Θα μείνει είκοσι μέρες στο κελί. Εγώ έκανα δύο μήνες και ξέρω. Εκεί είναι ένα μέρος όπου ο άνθρωπος αποκόπτεται εντελώς από τον κόσμο. Είσαι ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους. Η ελευθερία σου είναι στα χέρια άλλων. Τουαλέτα. Μπάνιο. Φαγητό. Όλα είναι πρόβλημα. Επιπλέον, υπάρχει παράταξη και μέτρημα τρεις φορές την ημέρα. Δεν ξέρω πόσα άτομα μένουν στα κελιά τώρα. Αλλά αφού ο αριθμός των κρατουμένων ξεπέρασε τους πεντακόσιους σε μια φυλακή των 175 ατόμων, πρέπει να είναι πολύ στριμωγμένα.

Κάποιοι από εμάς λένε ότι «επλήγη η δημοκρατία μας». Τι έκπληξη! Ποια δημοκρατία; Μήπως έχουμε δημοκρατία; Δημοκρατία υπό κατοχή; Υπάρχει τέτοια; Πού ξανακούστηκε; Μαύρη κηλίδα σπίλωσε τη δημοκρατία μας, λέει! Δηλαδή, ήταν καθαρή σαν χιόνι και τώρα λεκιάστηκε! «Ντρέπομαι», λένε κάποιοι. Γιατί ντρέπεσαι αδελφέ; Τώρα ντρέπεσαι για πρώτη φορά, ενώ μέχρι σήμερα υπήρχαν πράγματα για τα οποία όλο καυχιόμασταν και δεν ντρεπόμασταν καθόλου; Τι είναι αυτές οι αντιδράσεις; Πρώτη φορά αντιληφθήκατε σε τι είδους σύστημα, σε τι είδους καθεστώς ζούμε; Πρώτη φορά πήρε μια τέτοια απόφαση το στρατοδικείο; Πρώτη φορά συμπεριφέρθηκε έτσι η αστυνομία; Πρώτη φορά η διοίκηση κοιτάζει τα τεκταινόμενα έτσι χαζά;

Εκφράστηκε στήριξε στον Χαλίλ από το ΑΚΕΛ στον νότο. Εξέδωσαν μιαν ανακοίνωση. Λένε το εξής: «Ο Τουρκοκύπριος Χαλίλ Καραπασιάογλου φυλακίστηκε στα κατεχόμενα επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει στον κατοχικό στρατό. Οι κατοχικές αρχές αρνήθηκαν να σεβαστούν το δικαίωμά του στην άρνηση συνείδησης». Κανείς στον βορρά δεν χρησιμοποίησε την έκφραση «κατοχικός στρατός». Άλλωστε ο Χαλίλ δεν αρνήθηκε να υπηρετήσει επειδή είναι κατοχικός στρατός. Ούτε αυτός το τόνισε καθόλου αυτό. Δηλαδή, θα αρνιόταν ακόμα και αν δεν ήταν κατοχικός στρατός. Πρόκειται για ζήτημα στρατού και όπλων. Οποιοσδήποτε στρατός και οποιαδήποτε όπλα, απορρίπτονται. Αυτό κατάλαβα εγώ. Πρέπει όλοι σε αυτό το νησί να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια σε κάτι τέτοιο. Δεν αρκεί μόνο η αντίρρηση συνείδησης. Ένας από τους σημαντικότερους στόχους μας πρέπει να είναι η αποστρατικοποίηση και ο αφοπλισμός της πατρίδας μας. Ο Χαλίλ αρνήθηκε τη στρατιωτική θητεία. Πόσοι ακόμα θα την αρνηθούν μετά από αυτόν; Δεν γίνεται! Θα γίνει μόνο αν την αρνηθούν εκατοντάδες, χιλιάδες… Και αν αυτό γίνει αμοιβαία και στις δύο πλευρές του νησιού.

Εμπεριέχει κρυφούς κινδύνους για όλους μας η περίοδος της κατάπαυσης του πυρός που διήρκεσε τόσο μακρό χρονικό διάστημα και ακόμα δεν έφτασε σε λύση και ειρήνη. Πρέπει να ληφθούν μέτρα προτού η κατάπαυση του πυρός μετατραπεί σε πυρ. Στοιβάχτηκαν τόσα πολλά όπλα που το νησί είναι μια μπαρουταποθήκη. Και εμείς καθόμαστε πάνω σε αυτήν. Πάρα πολλοί από εμάς δεν το αντιλαμβανόμαστε. Γυρίζουμε. Κάνουμε εκδρομές. Πηγαίνουμε στη θάλασσα. Αλλά κανείς μας δεν είναι ασφαλής.
Ο Χαλίλ άρχισε να μετρά μέρες στη φυλακή χθες. Θα περάσουν οι μέρες αυτές. Θα βγει από την τρύπα εκείνη με ψηλά το κεφάλι. Θα θυμάται πάντα χαμογελώντας αυτό τον ξεσηκωμό όσο ζει. Μόλις βγει έξω, η ελευθερία θα του φανεί πιο γλυκιά από πριν.

[bsa_pro_ad_space id=2][bsa_pro_ad_space id=1]