Φόρμα αναζήτησης

Χειροπέδες στα χέρια που αρνούνται να πιάσουν όπλο

Μια φωτογραφία. Στην αυλή του στρατοδικείου. Η πρώτη φωτογραφία του Χαλίλ που μπήκε φυλακή. Χωρίς γένια. Κομμένα μαλλιά. Με χειροπέδες. Ανάμεσα σε δύο αστυνομικούς. Μέσα είναι υποχρεωτικό το ξύρισμα της γενειάδας και των μαλλιών. Ήταν υποχρεωτικές και οι χειροπέδες; Τι φοβηθήκατε κύριοι; Να μην κάνει το σήμα της νίκης με τα χέρια του χωρίς χειροπέδες; Αφού ξέρετε. Δεν έχει πού να ξεφύγει! Χειροπέδες στα χέρια που αρνούνται να πιάσουν όπλο! Αυτός είναι αντιρρησίας συνείδησης. Εσείς δεν έχετε συνείδηση!

Εσύ. Πρωθυπουργέ που λες ότι «σε εμένα υπάγεται η αστυνομία». Τι λες γι’ αυτά τα πράματα; Βγες και πες δυο λόγια για τούτη την εικόνα του ποιητή με χειροπέδες. Δεν έκανες έστω και ένα τηλεφώνημα στην αστυνομία; Δεν είπες μην βάλετε χειροπέδες στα χέρια εκείνου του νέου; Ή μήπως δεν σε ακούνε; Πώς γίνεται; Μήπως δεν ήσουν εσύ που είπες «δεν αφήνω κανέναν να πει κουβέντα για την αστυνομία μου»; Τους έκανες τόσο καλό. Δεν ρώτησες καν γιατί δεν κατέστη δυνατόν να συλληφθούν ακόμα εκείνοι οι εννιά δραπέτες που προκάλεσαν την επίθεση στην εφημερίδα μας. Άφησες ελεύθερους υπό όρους τους έξι δράστες της επίθεσης που φυλακίστηκαν. Δεν απομάκρυνες από τα καθήκοντά του τον γενικό διευθυντή της αστυνομίας που σιγόνταρε το λιντσάρισμά μας. Ε, τι άλλο να γίνει δηλαδή; Ακόμα δεν αναγνωρίζουν την αξία σου; Τι έγινε που βάλατε χειροπέδες στον Χαλίλ; Μεγαλώσατε; Αποδείξατε στον κόσμο ότι το κράτος φάντασμά σας είναι κράτος δικαίου; Οι χειροπέδες είναι η περηφάνια του ψεύτικου κράτους σας;

Κανείς δεν μπορεί να κοιτάει αυτή τη φωτογραφία. Όλοι ντρέπονται γι’ αυτήν. Μόνο εσείς δεν ντρέπεστε. Τον ξυρίσατε. Του περάσατε χειροπέδες. Και τον φέρατε μπροστά μας τον Χαλίλ. Του βγάλατε τις φωτογραφίες για το αρχείο στη φυλακή. Κρατάει το νούμερό του. Ο κατάδικος με ποιο νούμερο είναι; Έχω και εγώ τέτοιες φωτογραφίες εκεί. Αν μου τις δώσετε, θα τις καδράρω και θα τις βάλω στο προσκεφάλι μου. Όταν τις κοιτώ θα σας θυμάμαι. Θα θυμάμαι τον μακαρίτη Ντενκτάς και τον δολοπλόκο στρατηγό που αυτοκτόνησε. Τους ψηλούς τοίχους με τα σπασμένα γυαλιά. Τα τυφλά παράθυρα. Και τη σιδερένια πόρτα. Τις ψυχές που βαραίνουν όταν βολτάρουν στην αυλή. Θα περάσουν οι σημερινές μέρες. Θα περάσουν είτε το δούμε εμείς αυτό είτε όχι. Θα δούμε και ωραίες μέρες. Θα τελειώσει η περίοδος εκείνων που κρατούνται επειδή δεν πιάνουν όπλο στο χέρι και εκείνων που τους συλλαμβάνουν γι’ αυτό. Έστω και αν εμείς δεν το δούμε αυτό, θα το δουν εκείνοι που θα έρθουν μετά από εμάς. Οι χειροπέδες που βάζουμε σε έναν ποιητή νέο θα αποτελέσουν μουσειακό είδος όπως ένα δωμάτιο εκτέλεσης. Κανείς δεν θα σας θυμάται. Κανείς. Μόνο στην ταφόπετρα θα γράψουν το όνομά σας. Αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ εκείνος ο νεαρός ποιητής που τώρα είναι κρατούμενός σας. Η πίστη του. Το θάρρος του. Η αποφασιστικότητά του. Θα αποτελέσουν έμπνευση για τις κατοπινές γενιές.

Κάποιοι καταλαβαίνουν αυτά που γράφω και κάποιοι δεν τα καταλαβαίνουν. Δεν έχει σημασία. Εγώ είμαι μάρτυρας όλων αυτών που ζούμε. Μην νομίζετε πως δεν ξέρω τι κάνετε μέσα στα σκοτεινά δωμάτια. Δεν μπορώ να τα γράψω όλα. Ο εισαγγελέας θέλει μάρτυρες. Λέω στον μάρτυρα, δεν έρχεται στο δικαστήριο. Ο καημένος είναι δεμένος από το στομάχι του με αυτό το κράτος σας φάντασμα. Εκείνον κοιτάνε τα παιδιά και η οικογένεια στο σπίτι. Να σου τα πω και γράψε τα. Αλλά μην αναφέρεις το όνομά μου, λέει. Και τι δεν λέει. Εγώ πηγαίνω στο δικαστήριο. Εσείς πηγαίνετε στη βουλή. Αλλά ξέρεις τι λέει ο ποιητής Νεσίμι που χτυπήθηκε στο κεφάλι;

«Ρώτησαν τον Νεσίμι
Είσαι καλά με την αγαπημένη σου;
Είτε είμαι καλά είτε όχι
Είναι δική μου η αγαπημένη, τι σας νοιάζει;»
Έτσι είναι η ζωή. Οι χειροπέδες είναι δικές σας. Η ελευθερία του Χαλίλ δική μας! Τι σας νοιάζει;

Ο Μουράτ Κανατλί είπε ότι «είναι ξεκάθαρο πού βρίσκεται το βόρειο τμήμα της Κύπρου στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι το ίδιο με την Ερυθραία και το Τουρκμενιστάν». Δεν ξέρω γιατί πέρασε στο ντούκου την Τουρκία. Μήπως η Τουρκία είναι καλύτερη από την Ερυθραία και το Τουρκμενιστάν; Επιπλέον, το βόρειο τμήμα της Κύπρου δεν είναι Κύπρος πια, είναι Τουρκία! Αν δεν ήμασταν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα καιγόμασταν. Θα πάθαιναν και εδώ όλοι αυτά που παθαίνουν στην Τουρκία. Αν δεν μπορούν να γίνουν εδώ όλα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία, να είστε ευχαριστημένοι που είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες. Κοιτάξτε τι γίνεται ακόμα και σε αυτή την κατάσταση. Χειροπέδες στα χέρια του ποιητή που αρνήθηκε να πάει έφεδρος! Αυτό είναι κριτήριο της Κοπεγχάγης; Ή μήπως κριτήριο του Σιρνάκ;

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ