Φόρμα αναζήτησης

Ημέρες τηλεδιδασκαλιών



Μεγάλη φάση και αυτή. Ακόμα λίγο και θα γίνεται μάθημα ώς και στη μάνα σου που πέθανε πριν από 3 χρόνια. Δάσκαλοι και καθηγητές χτυπιούνται ολημερίς προκειμένου να βρουν τρόπο να καλωδιώσουν τους μαθητές, να τους στείλουν «υλικό», να τους μορφώσουν.

Έλεος δηλαδή. Να είσαι 12 χρονών, αγχωμένη ‘που την κατάσταση σπίτι σου, να μην ξέρεις τι σου γίνεται και να πρέπει η ώρα 10 να μιλήσεις με την κυρία Πόπη να σου εξηγήσει τον ρόλο της Εκκλησίας του Δήμου στην κλασική Αθήνα. Πόση διαστροφή Θεέ μου. Και πόσο μεγάλη απόδειξη του ότι έχουμε βασικά αποτύχει. Γιατί μια κοινωνία που προχωρά και μορφώνεται και αμφισβητεί και εξελίσσεται δεν θα πάθει και κάτι με κλειστά τα σχολεία για λίγο καιρό, ειδικά κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Αλλά όχι, υπουργείο, επιθεωρητές, καθηγητές, μητροπολίτες και άλλες σχετικές φυλές, φαγώθηκαν με την ιδέα του «μαθήματος εξ αποστάσεως», χωρίς ποτέ μα ποτέ κανένας να ανελυσε σοβαρά τι πραγματικά είναι αυτό, αν είναι αναγκαίο και στο τέλος σημαντικά επιτυχημένο.

Μάθημα εξ αποστάσεως για χίλιους λόγους δεν μπορεί να γίνει. Και μην πεις τώρα πως είναι «μάθημα» να μιλήσεις για λίγο με κανά-δυο μαθητές σου. Αν είναι για να τους πεις καλημέρα και να τους ρωτήσεις αν είναι καλά, οκ, αλλά μην το κάνεις και σπουδαίο πράμα.

«Μάθημα παιδιά», έγραψε ο κύριος Αντρέας στο μήνυμα απευθυνόμενος στην τάξη του, και τα τρία μόνο παιδάκια (που μετά από δύο ώρες προσπάθεια να ενώσουν κάμερες, να τσακωθούν με τα αδελφάκια τους για τον έναν μόνο υπολογιστή στο σπίτι, να τα παίξει η μαμά τους που θα της έκρουζε το λουβί), αισθάνθηκαν πως ανοίγουν το μέιλ του σατανά.

Πολλές φορές και η σιωπή και η απομόνωση είναι γνώσεις. Πολλές φορές και το να αφήνεσαι στο κενό και το κενό να αποφασίζει για σένα είναι γνώση.

Μα όχι, στην εποχή μας δεν χωρά καθυστέρηση. Ο χρόνος έχει άλλο νόημα, ο χρόνος είναι κατά μία έννοια «νόσημα», πρέπει να «προλάβουμε», γιατί μην το ξεχνάς έρχονται και οι παγκύπριες εξετάσεις, που τα παιδιά προετοιμάζονται από τα τρία τους γι’ αυτές και τι θα γίνει με την ύλη και τι θα απογίνουν οι φροντιστηριούχοι, αυτές οι βδέλλες της παιδείας όπου πολλά από αυτά τα τέρατα διδάσκουν και στα πρωινά σχολεία;

Έτσι μεγαλώνουν τα παιδιά. Στο άγχος και στη γνώση του τίποτα. Όπως «τίποτα» είναι και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με υπέρλαμπρες εξαιρέσεις ορισμένων εκπαιδευτικών. Καμια εκατοστή μαξ κρατάνε την παιδεία μας στον σωστό δρόμο, με το να δείχνουν και να λένε και την άλλη όψη επειδή πιστεύουν πως η αλήθεια είναι σχετική.

Τα βιντεάκια δασκάλων με τη φόρμα που «κάνουν μάθημα» μόνες τους πίσω που ένα λάπτοπ σε -μερικά- μωρά δημοτικού, και ύστερα τα ποστάρουν στα μέσα κοιν. δικτύωσης είναι επιεικώς αντιαισθητικά. Δεν προσφέρουν τίποτα. Οι παραπάνω θωρούν τη ροζ φόρμα της δασκάλας. Που ομολογουμένως ήταν πολλά ωραία αλλά ξέρουμε καλά πως στο σχολείο δεν θα τη φορέσει. Εκεί σοβαρεύει το πράγμα. Τώρα δεν πειράζει να κάνει τον καφέ της στη μέση του μαθήματος στην κουζίνα της και να μιλά ενθουσιασμένη για το επίθετο «ο πολύς».

Στο σχολείο όμως απαγορεύεται το νερό στην τάξη, θα ζητά διευκρινίσεις από τη διευθύντρια για το θέμα, και στο γυμνάσιο αν ο μαθητής μπει στην τάξη με τον χυμό του μετά τη γυμναστική θα φάει αποβολή.

Αλλά εσύ το πιστεύεις πως κάνεις κάτι σπουδαίο, και το υπουργείο σου τρέχει να προλάβει την παράνοια, ή αυτό την έχει στο τέλος-τέλος δημιουργήσει ή ακολουθήσει (ως σημείο των καιρών), ποιος ξέρει την απάντηση και γιατί να είναι σημαντική;

Και αυτό ακριβώς δεν είναι «παιδεία». Η απόλυτη διαδικασία παραγωγής άγχους και απόγνωσης μέσα από τον φοβερό βομβαρδισμό υλικού, σε απόλυτο χρόνο.

Τι θα μπορούσε απλούστατα να γίνει; Κάθε σχολείο σχεδόν έχει ιστοσελίδα. Μια πρόχειρη ματιά στις ιστοσελίδες αυτές αν ρίξεις θα βαράς ενέσεις. Μηνύματα διευθυντών για το δήθεν όραμά τους, το πρόγραμμα του μήνα, καμιά θολή φωτογραφία από την περσινή 25η Μαρτίου. Κανένα ενδιαφέρον, καμία ενημέρωση, καμία επαφή με το διαφορετικό, π.χ., μουσικές, βιβλία, συζητήσεις, λινκ από σπουδαίες εκπομπές, εργασίες μαθητών, τίποτα τέτοιο. Οι ιστοσελίδες θυμίζουν ανακοινώσεις κηδειών. Μνημόσυνα. Αυτές τις μέρες θα μπορούσαν οι ιστοσελίδες να γέμιζαν με τέτοιο σπουδαίο υλικό, ή να ήταν ήδη γεμάτες φαντασία που ανανεώνεται, ως απόδειξη πως η τεχνολογία και η εξέλιξη μας απασχολούν και την προωθούμε σαν νοοτροπία. Αντί αυτού, θα δεις στεγνά φυλλάδια εργασιών τέτοια που κυκλοφορούν ήδη χιλιάδες στο ιντερνέτ από ιδιωτικά φροντιστήρια. Και φανταστείτε τις ιστοσελίδες αυτές έτρεξαν τα σχολεία να τις γεμίσουν τις τελευταίες μέρες…

Το κυπριακό σχολείο ακόμα μία φορά δεν πρόλαβε τη θλιβερή πραγματικότητα.

Οι τελευταίες εξελίξεις είναι μάλιστα η «απαγόρευση» στους δασκάλους να χρησιμοποιούν δικά τους μέσα που με χίλιους κόπους κατάφεραν να στήσουν για να επικοινωνούν με τους μαθητές τους . Πρέπει να πάνε από τον πολύπλοκο του υπουργείου δρόμο…

Και σε όλο αυτό δεν θα συζητήσουμε καθόλου για τα παιδιά που απλώς δεν έχουν διαδίκτυο στο σπίτι τους, τα παιδιά που για να φάνε κάτι τα βοηθά η πρόνοια, τα παιδιά μεταναστών κ.λπ. Αυτή η κατηγορία, που μάλλον είναι και η πιο μεγάλη, ας περιμένει…

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.