Φόρμα αναζήτησης

Ιδού ο ιδιοκτήτης εκείνης της σημαίας

Πήρα πάρα πολλά τηλεφωνήματα και μηνύματα μετά από το άρθρο μου με τίτλο «Τα παιδιά του Σαμψών». Υπήρξαν πολλά σχόλια κάτω από το άρθρο και τη φωτογραφία που ανήρτησα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκτός από μερικά, όσα γράφτηκαν είναι πολύ θετικά. Η φιλία και η γέφυρα ειρήνης που κτίστηκε ανάμεσα σε εμάς και τον Σωτήρη και τη Μίνα ανακούφισαν έστω και λίγο τις καρδιές. Άλλωστε όταν φύγαμε από εκείνη τη συνάντηση που με συγκίνησε, είπα το εξής στο Ιμπραχίμ Αζίζ: «Ιδού, έτσι πρέπει να γίνει η ειρήνη». Έχει ένα ιστορικό βάρος η κληρονομιά που επωμίστηκαν τα παιδιά του Σαμψών. Δεν μπορεί να επωμιστεί έτσι εύκολα ο καθένας μια τέτοια κληρονομιά. Ήμουν περίεργος και ρώτησα αν τους άφησε κάποια διαθήκη ο πατέρας τους όταν πέθανε. Μου είπε το εξής ο Σωτήρης: «Όταν κατάλαβε ότι είχε προσβληθεί από καρκίνο και θα πέθαινε, με φώναξε κοντά του. Κοίτα γιε μου, μου είπε, πάντα να υπερασπίζεσαι την πατρίδα σου και να την προστατεύεις, να προστατεύεις και την αδελφή σου και να φροντίζεις καλά τη μητέρα σου».

Το τηλεφώνημα με το μεγαλύτερο νόημα ήρθε από την κυρία Τζανέβ Ντεννέρ. Διάβασε το άρθρο μου, λέει. Πρώτα μου συστήθηκε. Ύστερα μου είπε κάτι που δεν περίμενα καθόλου. «Εκείνη η σημαία που αναφέρετε στο άρθρο σας, πάρθηκε από το δικό μας σπίτι», είπε. Ποια σημαία; Η τουρκική σημαία που κρατούσε στο χέρι του ο Σαμψών αφότου πήρε αιχμάλωτους κάποιους Τουρκοκύπριους στην Ομορφίτα το 1963. Εκείνη η σημαία. Πάρθηκε από το σπίτι του Μουχτάρ Γιουσούφ, τον οποίο τώρα όλοι γνωρίζουν και τουλάχιστον έχουν ακούσει το όνομά του. Η Τζανέρ Ντεννέρ είναι κόρη του Μουχτάρ Γιουσούφ. «Τότε να πάρουμε τη σημαία και να την παραδώσουμε σε εσάς ως ιδιοκτήτριά της», είπα. Είδατε; Έτσι βρήκαμε τον ιδιοκτήτη εκείνης της σημαίας. Εγώ δεν είχα κάποια σχέση με τις σημαίες. Είναι το σύμβολο ενός έθνους. Κάποιοι πεθαίνουν για χάρη της. Κάποιοι την αναρτούν στα σπίτια και στους χώρους εργασίας τους κατά τις εθνικές γιορτές. Κάποιων το φέρετρο τυλίγεται με αυτήν όταν πεθάνουν. Στην Κύπρο ζουν Κύπριοι. Ένας λαός δύο εθνικές κοινότητες. Τούρκοι και Έλληνες. Αποκτήσαμε μιαν δημοκρατία και μια κυπριακή σημαία την οποία ζωγράφισε ο Τουρκοκύπριος ζωγράφος Ισμέτ Βεχίτ Γκιουνέι. Αλλά δεν είδαν πολλοί θετικά αυτήν τη σημαία. Οι Έλληνες έτρεχαν πάντα πίσω από την ελληνική σημαία και εμείς πίσω από την τουρκική. Ο Κληρίδης προέβη στην πιο σωστή διαπίστωση για την κυπριακή σημαία: «Είναι η μοναδική σημαία που κανείς δεν πέθανε για χάρη της». Δεν τυλίχθηκαν με την κυπριακή σημαία τα φέρετρα των Ντερβίς Καβάζογλου και Κώστα Μισιαούλη, που αποτελούν σύμβολα της ειρήνης στην Κύπρο. Σκέπασαν τον Καβάζογλου με την τουρκική σημαία και τον Μισιαούλη με την ελληνική. Όμως, οι δύο σύντροφοι αγωνίστηκαν για την Κύπρο και έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτήν. Σκοτώθηκαν μαζί μέσα σε εκείνο το όχημα. Το κεφάλι του ενός έπεσε πάνω στον ώμο του άλλου. Ταίριαζε η κυπριακή σημαία πάνω στα φέρετρά τους.

Κάποιος που σχολίασε το άρθρο μου έγραψε το εξής: «Αλλά μου φάνηκε ότι τα παιδιά του Σαμψών νιώθουν περήφανα για τον πατέρα τους». Δεν άργησε να έρθει η απάντηση σε αυτόν από έναν άλλο φίλο μας: «Μήπως τα παιδιά του Ντενκτάς δεν νιώθουν περήφανα γι’ αυτόν;» Ποιος άλλωστε κατέκρινε τον πατέρα του και ποιος τον μίσησε γι’ αυτά που έκανε εδώ μέχρι τώρα; Πηγαίνετε να ρωτήσετε αν θέλετε τα παιδιά των ανθρώπων που παραδέχθηκαν με καμάρι τα εγκλήματά τους. Να δούμε εκείνα τι έκαναν. Απαρνήθηκαν τους πατεράδες τους; Ρωτήστε τα παιδιά του ανθρώπου που καυχήθηκε λέγοντας «το να σκοτώνω ήταν η τέχνη μου, σε εμένα έφερναν τους Έλληνες αιχμαλώτους και εγώ έκανα αυτό που έπρεπε». Ρωτήστε τα παιδιά των δολοφόνων των χωριών Τόχνη και Μάραθά που κάποιοι από αυτούς είναι ακόμα ζωντανοί. Εγώ ξέρω τέτοια παιδιά εδώ που αγαπούν πολύ τους πατεράδες τους, παρά τα αιματηρά εγκλήματα που διέπραξαν αυτοί, και καταδικάζονται απ’ όλους. Δεν αποδέχονται εύκολα ότι θα μπορούσαν να διαπράξουν έγκλημα. Μισούν όσους τα λένε και τα διαδίδουν αυτά.

Οι νέες γενιές δεν πρέπει να φορτωθούν τις αμαρτίες του παρελθόντος. Κανένα παιδί δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο γι’ αυτά που έκανε ο πατέρας του. Και κανένας πατέρας δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος γι’ αυτά που έκανε το παιδί του. Η πραγματική ειρήνη μπορεί να έρθει σε αυτό το νησί μόνο με το να έρθουμε αντιμέτωποι με το παρελθόν μας. Με το να απλώσουμε χέρι αδελφοσύνης ο ένας στον άλλον με αμοιβαίες απολογίες. Συγχωρώντας όσους νιώθουν μεταμέλεια. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορούμε να ζούμε συνεχίζοντας εσαεί τις εχθρότητες. Ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να τελειώσει ποτέ η εχθρότητα. Διότι χρωστούν την ύπαρξή τους στην εχθρότητα. Ακόμα και αν δεν υπάρχει εχθρός, τον δημιουργούν.

Ευχαριστώ τον Σωτήρη και τη Μίνα. Για το χέρι φιλίας που έτειναν. Όλοι είμαστε Κύπριοι. Και πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι. Θέλουμε ένα έδαφος πάνω στο οποίο να ζούμε ελεύθερα χωρίς να είμαστε δούλοι κανενός. Το έδαφος είναι πατρίδα, όχι για να υπάρχει κάποιος που να πεθάνει για χάρη της, αλλά να είναι ένα μέρος στο οποίο να ζούμε ως άνθρωποι!