Φόρμα αναζήτησης

Ich bin sad

Τις προάλλες ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κατέγραψε (ξανά) τα επιτεύγματα και τις χαμένες ευκαιρίες της πενταετίας του για την ιστοσελίδα Politico. Τον τελευταίο χρόνο ο Γιούνκερ μας έχει ανοίξει πολλές φορές την καρδιά του σε συνεντεύξεις και ομιλίες, σε τέτοιο βαθμό που –για να είμαστε ειλικρινείς– ξέρουμε πλέον από πριν τι θα ακούσουμε.
Στο ιντερμέδιο της σονάτας του, ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν επανέλαβε πως λυπάται που δεν κατάφερε να φτάσει σε επίλυση του Κυπριακού και σε συμφωνία για τη μελλοντική σχέση ΕΕ – Ελβετίας. Εμβόλιμα πρόσθεσε και την απογοήτευσή του για το ότι οι ηγέτες των κρατών μελών δεν έδωσαν ημερομηνία έναρξης ενταξιακών στη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία.

Τα αισθήματα είναι μάλλον ειλικρινή. Ή, έστω, ο Γιούνκερ είναι αρκετά δεξιοτέχνης πολιτικός για να μας πείσει για αυτό. Πέρα από το συναισθηματικό και υποκειμενικό του πράγματος, όλοι οι Ευρωπαίοι έχουμε κάθε πρακτικό και αντικειμενικό λόγο να μετανιώνουμε για το ότι η Ευρώπη δεν έκλεισε το Κυπριακό.

Δύο ερωτήματα έμειναν μετέωρα μετά την τελευταία συνέντευξη Τύπου του Γιούνκερ, τα οποία οι συνάδελφοι από τα κυπριακά ΜΜΕ δεν προλάβαμε να θέσουμε.
Πρώτον, όταν ο Γιούνκερ γράφει «δεν τους το είπα, όμως δεν είμαι και τόσο φαν αυτού του λαστιχένιου πράγματος» αναφερόμενος στους τόνους χαλλούμι που έφαγε στην Κύπρο, αναλογίστηκε μήπως το χαλλούμι που του σέρβιραν δεν ήταν φτιαγμένο από αιγοπρόβειο γάλα, αλλά κάποια ανίερη αλχημεία με αγελαδινό ή γαλακτόσκονη; Σκέφτηκε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα και τους κτηνοτρόφους που πρέπει να ικανοποιηθούν πριν καν τολμήσει η χώρα να ζητήσει να κατοχυρώσει την ονομασία;

Τι «je suis Chypriote» είστε κ. Γιούνκερ αν δεν κατανοείτε τους φιλοσοφικούς βυζαντινισμούς της κυπριακής πολιτικής πρακτικής που φτάνουν μέχρι και τη βιομηχανία τυριού;
Το δεύτερο δεν θα ήταν ερώτημα, θα ήταν περισσότερο διαπίστωση, στο πλαίσιο της κυπριακής μας αυτοαναφορικότητας. Θα καλωσορίζαμε τον Γιούνκερ στο κλαμπ των απογοητευμένων από τη μη λύση. Άλλωστε το έχει πει τόσες φορές, που πλέον η απογοήτευσή του έχει κερδίσει μια τιμής ένεκεν θέση στο πάνθεον των κλισέ του Κυπριακού.

Ο Γιούνκερ προσπάθησε με το «je suis Chypriote» να μιμηθεί το «ich bin ein Berliner» του Κένεντι. Είχε υιοθετήσει την ψευδαίσθησή μας πως η επανένωση της Λευκωσίας περνά μέσα από τους ίδιους δρόμους με την επανένωση του Βερολίνου. Όμως και ο Γιούνκερ, και ίσως και εμείς, κατάλαβε πλέον πως αυτό που πραγματικά λέγαμε ήταν πως περιμένουμε την Τουρκία να καταρρεύσει όπως την ΕΣΣΔ και δεν έχουμε τη διάθεση να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας.
Bienvenue au club monsieur le president.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.