Φόρμα αναζήτησης

Η ύστατη ώρα των εκτοπισθέντων

Ας φανταστούμε ένα οποιοδήποτε κράτος, το οποίο έξι μήνες μετά από μια απόφασή του στο ύπατο επίπεδο, βλέπει αυτή την απόφαση να μην λαμβάνεται υπόψη από τους λειτουργούς του. Ας φανταστούμε επιπλέον μια αδικία που διαιωνίζεται εις βάρος συγκεκριμένων ομάδων πληθυσμού, την οποία αδικία το κράτος επίμονα δείχνει να μην έχει διάθεση να αντιμετωπίσει. Το αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά φανταστικό θα είναι. Εξόχως πραγματική η αδικία διαιωνίζεται εις βάρος των εκτοπισθέντων, αφού μόλις πέντε μήνες μετά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για δημοσίευση των διαθέσιμων προς αξιοποίηση από δικαιούχους εκτοπισθέντες τ/κ περιουσιών, τ/κ περιουσία αποδίδεται σε συγγενή πρώτου βαθμού δημοτικού συμβούλου της Πάφου, χωρίς προηγούμενη δημοσίευση. Πώς και γιατί αποδόθηκε στη θυγατέρα του δημοτικού συμβούλου η τ/κ περιουσία, ουδείς είναι σε θέση να εξηγήσει. Ούτε γιατί την αποζημίωση του εκτοπισθέντος για την παραχώρηση της τ/κ περιουσίας σε νέο δικαιούχο, αντί να την καταβάλει ο διαχειριστής της περιουσίας, δηλαδή ο κηδεμόνας, την κατέβαλε ιδιώτης και μάλιστα αιρετός αξιωματούχος της Πάφου. Το σκάνδαλο θα διεκδικούσε εξάστηλους τίτλους αν δεν ήταν 2019 και αν ήδη η πολιτική ηγεσία του τόπου δεν αντιμετώπιζε τους πρόσφυγες σαν ένα ανύπαρκτο πρόβλημα.

Αν πριν δέκα ή δεκαπέντε χρόνια άπαντες ήταν πρόθυμοι να αναγνωρίσουν τα δεινά των εκτοπισθέντων (ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος το 2004 υποσχόμενος αποζημιώσεις υπέρ των προσφύγων), σήμερα, συμμορφούμενοι όλοι με τις εκτός πλαισίου αναφορές του Προέδρου, είναι πρόθυμοι να επιβεβαιώσουν ότι δεν υφίσταται προσφυγικό πρόβλημα στην Κύπρο. Φήμες ανεβάζουν το ποσοστό των Κερυνειωτών που πούλησαν τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα στο 90%. Και το νόμιμο κράτος, το οποίο μέχρι πριν κάποια χρόνια είχε υποτίθεται ως μόνη έγνοια τη διάθεση τ/κ περιουσιών σε δικαιούχους εκτοπισθέντες, πλέον καλείται να αντιμετωπίσει τις μαζικές αιτήσεις Τουρκοκυπρίων για επιστροφή των περιουσιών τους. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η διεκδίκηση από τους εκτοπισθέντες μιας δίκαιης διαχείρισης των τ/κ περιουσιών, όπως αυτή που επέβαλε στους Τ/Κ για τις ε/κ περιουσίες στα κατεχόμενα ο Ραούφ Ντενκτάς μεταξύ 1975-1983, δεν έχει πολλές πιθανότητες να εφαρμοστεί. Η αδυναμία εφαρμογής της όμως, λόγω και της απροθυμίας των κυβερνώντων που δεν διανοούνται ότι 45 χρόνια μετά τον πόλεμο έχουν πρόσφυγες ως πολίτες, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να παραγάγει πολιτικά αποτελέσματα. Όπως για παράδειγμα τις επικείμενες ευρωεκλογές, οι οποίες προκαλούν ανησυχία στο κυβερνών κόμμα ως προς την ψήφο των εκτοπισθέντων και δη των Αμμοχωστιανών. Στο πλαίσιο αυτό, επιτέλους τα πολιτικά κόμματα και η κυβέρνηση ας προσεγγίσουν με αξιοπρέπεια τα προβλήματα των πολιτών τους. Και όχι με γνώμονα τις επόμενες εκλογές.