Φόρμα αναζήτησης

Η συγγνώμη ως μισό (και έως ενάμισι) χέσ…

Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε, εκ πρώτης όψεως έστω. Το γεγονός ότι ο Αβέρωφ ζήτησε συγγνώμη για την απαράδεκτη γιούρια του στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας είναι προς τιμήν του. Και είναι σημαντικό.

Ώς εδώ τα καλά. Το γεγονός ότι το έκανε σε ραδιοφωνική εκπομπή αντί να τοποθετηθεί επίσημα το κόμμα –ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ πήγε όχι ως ο Τάκης ο πυροσβέστης ο οποίος τσακώθηκε με την κυρία Μαρούλλα ’που τον Αρακαπά στα ξενύχτικα του Τρίτου– μπορεί κανείς να το συζητήσει. Μολαταύτα είναι, νομίζω, ήσσονος σημασίας τέτοιες ώρες.

Όμως, το ότι ακόμα και στην απολογία του επέλεξε μια πολύ… άγρια για τη νοημοσύνη όλων μας δικαιολογία –όταν απολογείσαι, είθισται το «εγώ» σου να σε αφήνει να απολογείσαι απλώς, όχι να… δικαιολογείσαι– ότι τάχα ήθελε να τους πει ένα ευχαριστώ, του στερεί το δικαίωμα κάθε κατανόησης.

Ε, ναι. Και το θέμα δεν είναι μόνο ο Αβέρωφ.

Είναι το πώς ουκ ολίγοι πολιτικοί μας, επειδή έχουν συνηθίσει να συναγελάζονται με πλήθη κομματικών αμνών και άλλων ηλιθίων, νομίζουν ότι όλος ο κόσμος έτσι είναι. E, έλα που δεν είναι όμως. Και είναι βαρύ.

Μπορεί αυτά τα μειωμένης αντίληψης ή απλώς αμφίβολων και ιδιοτελών κινήτρων κομματόσκυλα όλων των χώρων να τα χάφτουν χαρωπά και πρόθυμα, οι άλλοι όμως έχουν κι αυτοί μια θέση στον ήλιο. Πολύ μεγαλύτερη μάλιστα. Πώς να το κάνουμε.

Και αυτοί, αν μιλάμε για τη συγκεκριμένη διαγωγή του Αβέρωφ, θυμούνται ότι είχε πει περισσότερες από μία φορές «ευχαριστώ» (!..) στο ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό. Το δε μυαλό τους μπορεί να καταλήξει σε μερικά απλά συμπεράσματα, διασώζοντας την κοινή λογική.

Όπως: το ότι ακόμα κι αν δεν τους είχε πει «ευχαριστώ» (!..) δεν χρειαζόταν να πάει εκεί, την ώρα που ο κόσμος έχει μέσα δικούς του ανθρώπους ενίοτε και με σοβαρές παθήσεις, δεν μπορεί να τους επισκεφτεί και ξέρει ότι μπορεί και να μην τους ξαναδεί ζωντανούς ή έστω δεν έχει το δικαίωμα να είναι κοντά τους με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για εκείνους και για τους ασθενείς.

Επίσης, παράνομο δεν ήταν, αφού του είχε δοθεί η άδεια. Ήταν όμως ηθικά επιλήψιμο –κάτι που αφορά και το νοσοκομείο– όχι μόνο για το πιο πάνω αλλά και για το επίσης πολύ απλό: όταν θες να πας να πεις «ευχαριστώ» τάχα δεν χρειάζεσαι κάμερες!

Το κείμενο, λοιπόν, δεν αφορά (μόνο) τον Αβέρωφ με τον οποίο νομίζω ότι αρκετά έχουμε ασχοληθεί. Αφορά το πόσο εμείς ως πολίτες και ειδικά ως δημοσιογράφοι με την πολυτέλεια της έκφρασης που μας δίδεται, είμαστε διατεθειμένοι να ανεχόμαστε το δούλεμα, το αδιάκοπο δούλεμα του Αβέρωφ αλλά και των αμέτρητων άλλων του είδους του.

Έχω την έντονη άποψη πως ως πολίτες δεν πρέπει και ως δημοσιογράφοι δεν το δικαιούμαστε, διότι το… μεταδίδουμε κιόλας, για να το δούμε στη λογική των ημερών.

Κυρίως διότι το φαινόμενο είναι συνεχές, καθημερινό, διακομματικό και σταθερά προκλητικό αλλά και προσβλητικό για τη νοημοσύνη του κόσμου. Όσων δεν είναι διατεθειμένοι να κατασπαράξουν τους πάντες αλλά να βρουν μία ή περισσότερες δικαιολογίες για τον δικό τους πολιτικό αρχηγό, το δικό τους κόμμα.

Trivia; Ίσως και όχι. Οι Γερμανοί, ξέρετε, έχουν δύο υπέροχα ρήματα που το περιγράφουν: το verscheissern (φερshάισερν) και το verarschen (φεράρshεν). Δύσκολο να εξηγηθεί ετυμολογικά σε μη γερμανόφωνους αλλά, το «ver» ως πρώτο συνθετικό στα σύνθετα ρήματα της γερμανικής δίδει μια μεγάλη ένταση στη ρίζα του ρήματος.

Ανάλογη με το λατινικό «ver», την αλήθεια.

Γι’ αυτό λ.χ. στα γερμανικά το sprechen (Shπρέχεν) σημαίνει μιλώ και το versprechen (ΦερShπρέχεν) σημαίνει υπόσχομαι. Δεν μιλώ δηλαδή απλώς. Δεσμεύομαι για κάτι. Όταν δεν είμαι κάποιος που ξέρουμε όλοι, ναι…

Στις περιπτώσεις των verscheissern και verarschen, οι ρίζες παραπέμπουν η μεν πρώτη στην παγκοσμίως γνωστή λέξη Scheisse (Shάισε) που σημαίνει βεβαίως «σκατά» και η δεύτερη στη λέξη Arsch (Arsch) που σημαίνει πισινός, κώλος.

Όπως και με πολλές άλλες λέξεις προερχόμενες από χυδαίες εκφράσεις, η συχνότερα άβολη ευθύτητα των Γερμανών αφαιρεί από τις λέξεις αυτές σημαντικό μέρος από την απρέπεια και το αγοραίο της ρίζας και έτσι η χρήση τους είναι απολύτως αποδεκτή κοινωνικά. Χωρίς να μειώνεται όμως στο ελάχιστο η έντασή τους.

Αντιθέτως. Για έναν λαό ο οποίος μετράει πάντα το τι λέει, αλλά και το πώς το λέει, η ένταξή τους αυτή στην «καθωσπρέπει» γλώσσα παράγει ένα αποτέλεσμα το οποίο υπερτονίζει τη σοβαρότητα της κατάληξης σε τόσο «υπερβατικούς» χαρακτηρισμούς και λέξεις.

Κοντολογίς, τις διαφυλάσσει για τις περιπτώσεις εκείνες όπου κάποιος πραγματικά εννοεί αυτό που θέλει να πει.

Συγχωρέστε μου την απρέπεια στην ελληνική. Αλλά τα δύο συνώνυμα που σας παρέθεσα παραπέμπουν συνεπώς, ετυμολογικά, το μεν πρώτο σε κάποιον ο οποίος αφοδεύει επί κάποιου άλλου / άλλων, στη λογική τη μεταφορική του μη σεβασμού της νοημοσύνης τους, το δε δεύτερο επίσης θαυμάσια θα μπορούσε να το απευθύνει κάποιος προς τον Φούλη εδώ, επί του προκειμένου, αλλά και όλο τους το σινάφι, όλων των αποχρώσεων.

Για να τους πει, μεταφορικά πάντα –αλλά χωρίς να μειώνεται η σοβαρότητα του πράγματος, θα σας υπενθύμιζε ο/η πείσμων γερμανιστής/τρια– να πιάνουν τον κωλ… εκείνων που το θέλουν και που τους ανέχονται.

Οι υπόλοιποι έστω και φορτικά ας συνεχίσουμε να τους υπενθυμίζουμε ότι ο κώλ… μας δεν είναι για τα ξερά τους. Έτσι Φούλη μου και λοιποί;

Συνέλθετε. Απολογία σημαίνει έκανα λάθος, σόρι και βγάζω τον σκασμό. Τα άλλα εμπίπτουν στα πιο πάνω και αφορούν εκείνους που τα σηκώνουν.

Να τους χαίρεστε και να σας χαίρονται, πρόβλημα ουδέν. Ο υπόλοιπος κόσμος απαιτεί σεβασμό.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.