Φόρμα αναζήτησης

Η σημαντικότερη παρακαταθήκη του Μακαρίου

Πάντα ήμασταν της υπερβολής. Ποτέ δεν μας άρεσε το μέτρο. Ίσως τελικά αυτό να καθόρισε και την πορεία μας. Έτσι, με αφορμή τη συμπλήρωση 43 χρόνων από τον θάνατο του Μακαρίου, κόμματα στήθηκαν για μια ακόμα φορά στη σειρά για να αναδείξουν την τεράστια προσφορά του στη χώρα και να καλέσουν άπαντες να αντλήσουν διδάγματα από την πολιτική του διαδρομή. Κοινό σημείο όλων των τοποθετήσεων, πέραν των αναμενόμενων υπερβολών, ήταν η προτροπή η σημερινή ηγεσία να ακολουθήσει τις παρακαταθήκες του. Το ΔΗΚΟ υπέδειξε πως «ο Εθνάρχης Μακάριος σφράγισε με τον αγώνα του τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου»… και «πως οι παρακαταθήκες του είναι πιο επίκαιρες από ποτέ», σημειώνοντας πως «έχουμε χρέος να συνεχίσουμε τον αγώνα του». Η Συμμαχία Πολιτών ανέδειξε ότι τα διδάγματά του «παραμένουν φάρος» και «φωτεινό παράδειγμα», ζητώντας «να βαδίσουμε στα ίχνη του». Η ΕΔΕΚ κάλεσε την κυβέρνηση και κάθε Κύπριο πολιτικό «να εισακούσει την έκκληση του Μακαρίου για την έναρξη ενός μακροχρόνιου και δύσκολου αγώνα» για τερματισμό της κατοχής, δηλώνοντας παρούσα σε αυτόν τον αγώνα. Ενώ για το ΑΚΕΛ αποτέλεσε την τέλεια ευκαιρία για να επιβεβαιώσει την αντιΝΑΤΟϊκή του υπόσταση: Δεν ήταν μόνο ο ηγέτης «που σήκωσε το βάρος της ιστορικής απόφασης για την αποδοχή της ομοσπονδιακής λύσης στο Κυπριακό», εξήγησε. Ήταν αυτός που «αρνήθηκε την πρόσδεση της Κύπρου στο άρμα του ΝΑΤΟ και συνέδεσε τη χώρα μας με τους αγωνιζόμενους λαούς του κόσμου, από τους οποίους η Κύπρος βρήκε πραγματική και συνεπή συμπαράσταση», και του οποίου «τον αγώνα για υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας… για να μην γίνει η χώρα μας ΝΑΤΟϊκό προγεφύρωμα» υποσχέθηκε να συνεχίσει. Μέχρι και ότι η «ισονομία, ισοπολιτεία και ίσες ευκαιρίες για όλους του Κυπρίους… αποτελούν την κληρονομιά του αγώνα που μας άφησε» διαβάσαμε από τους Οικολόγους. Επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά ότι οι πεποιθήσεις μας ελάχιστα επηρεάζονται από τις πραγματικότητες.

Στόχος του κειμένου δεν είναι η σε βάθος καταγραφή της πολιτικής διαδρομής του Μακαρίου. Ούτε το ύφος της στήλης, άλλωστε, ούτε ο χώρος προσφέρονται για κάτι τέτοιο. Ένας αντικειμενικός αναλυτής, όμως, δεν μπορεί παρά να υποδείξει το αυτονόητο: Πώς ένας άνθρωπος ο οποίος «σφράγισε με τον αγώνα του τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της Κύπρου», όπως υπέδειξε το ΔΗΚΟ, κυβέρνησε για 17 χρόνια, σε μια περίοδο μάλιστα που σημαδεύτηκε από ένα πραξικόπημα και μια εισβολή, ο οποίος τρία χρόνια μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου κατέθεσε τα «13 σημεία» για αναθεώρηση του Συντάγματος οδηγώντας στην πρώτη διχοτόμηση, ηγήθηκε της σύστασης της οργάνωσης Ακρίτα (συντηρώντας τη διαίρεση) και αγνόησε όλα τα σημάδια ότι επίκειτο πραξικόπημα, δεν μπορεί να είναι άμοιρος ευθυνών για την πορεία που ακολούθησε η χώρα. Έστω κι αν δεδομένα, όπως λέχθηκε, κλήθηκε να κυβερνήσει κάτω από αντίξοες συνθήκες. Και να διερωτηθεί πώς τελικά αυτοί οι εξιδανικευμένοι μύθοι, οι υπερβολές, η ακόμα και σήμερα (46 χρόνια μετά!) επίκληση του μακροχρόνιου αγώνα, η προσκόλληση (με τρόπο μάλιστα απόλυτο) σε μύθους που θα έπρεπε ήδη να είχαν καταρρεύσει και πορείες που θα έπρεπε ήδη να είχαν κριθεί, η με τόση ευκολία αναγωγή ανθρώπων που υπήρξαν κομμάτι αυτής της ιστορικής διαδρομής, όχι απλά σε ήρωες, αλλά σε κάτι αδιαμφισβήτητο, καθόρισαν την πορεία της χώρας. Σε ποιο βαθμό η σημερινή αδιέξοδη κατάσταση είναι -πέραν των όποιων λαθών τότε- και αποτέλεσμα του ότι οι επόμενοι -έχοντας ως στήριγμα και την κοινωνία- πολιτεύτηκαν με την ίδια προχειρότητα, επέδειξαν την ίδια έλλειψη διορατικότητας, την ίδια αλαζονεία που χαρακτήρισε και την περίοδο ’56-’74; Πόσο διέφεραν, δηλαδή, η στάση μας το 2004 όταν, σύμφωνα με τον Γιώργο Λιλλήκα, ξεγελάσαμε τους Ευρωπαίους, το 2012-13 που μέχρι την υστάτη θέταμε όρους στους δανειστές, ή η διαχείριση που ακολούθησε το Κραν Μοντανά, από εκείνη την έλλειψη διορατικότητας και αλαζονείας που επιδείξαμε στο τ/κ αίτημα για τοπική αυτοδιοίκηση ή στις προτάσεις Χάρντινγκ που θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει το Κυπριακό; Πώς μπορεί αυτή η πορεία να αποτελεί επιχείρημα για συνέχισή της; Η ρητορική μας ακόμα και σήμερα να τη δικαιώνει;

Η περίοδος Μακαρίου θα πρέπει να αξιολογηθεί με ειλικρίνεια και ρεαλισμό. Μακριά από δογματισμούς και υπερβολές που πολλές φορές αγγίζουν τα όρια παραγραφής της Ιστορίας (ο Μακάριος ποτέ δεν σήκωσε το βάρος της ομοσπονδιακής λύσης, ουδέποτε η επιλογή του να κρατά την Κύπρο στους αδέσμευτους δεν δικαιώθηκε και σίγουρα η δική του Κύπρος δεν ήταν μια χώρα ίσων ευκαιριών). Και να αξιοποιηθεί όχι ως «φάρος» και «φωτεινό παράδειγμα» του οποίου τα ίχνη θα πρέπει αβίαστα και απροβλημάτιστα να ακολουθήσουμε, αλλά ως ένα σημαντικό κομμάτι μιας διαδρομής που περιλάμβανε και λάθη, τα οποία η χώρα συνεχίζει να πληρώνει και τα οποία, μόνο αν αναγνωρίσουμε, θα μπορέσουμε να αναστρέψουμε και να αποφύγουμε στο μέλλον. Αυτή θα πρέπει να είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη της πολιτικής διαδρομής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Σε διαφορετική περίπτωση, εφόσον καταστήσουμε την Κύπρο και την ηγεσία του ’60 φάρο και παράδειγμα, τότε τι άλλο πέρα από μέλλον όμοιο με το παρελθόν μπορούμε να προσδοκούμε;

 

antopoly@cytanet.com.cy

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.