Φόρμα αναζήτησης

Η σφαγή μέσα μου

Διαβάζω την εβδομαδιαία στήλη της Sevgul Uludag στον κυριακάτικο «Πολίτη». «Αναζητώντας αγνοούμενους», γράφει… Κάθε βδομάδα ανελλιπώς μας μεταφέρει μέσα από τα κείμενά της πληροφορίες που πηγάζουν από τη συνεχή έρευνά της που τρέχει κοντά 40 χρόνια, για τους πιθανούς τόπους ταφής των αγνοουμένων και από τις δύο πλευρές, για τις σκληρές συνθήκες του θανάτου τους, για τις έρευνες στα πηγάδια μες στα οποία γυρεύουν οι ανθρωπολόγοι της ΔΕΑ ανθρώπινα οστά, για τις ανοικτές πληγές των συγγενών. Χρειάζονται πολλές ψυχικές αντοχές, η Sevgul πρέπει να τις έχει ανεξάντλητες, για να αγγίζει κάθε μέρα ιστορίες σφαγής και αίματος, το πιο οδυνηρό πρόσωπο του πολέμου.

Το πιστεύω βαθιά πως με τέτοιες ιστορίες, σφαγής και αίματος, θα ’πρεπε να «βαπτιζόμαστε» όλοι μας κάθε μέρα για να μας θυμίζουν ποιοι είμαστε, πού πάμε, ποιοι είναι οι στόχοι μας. Εδώ που φτάσαμε, 45 χρόνια από την εισβολή, οι ιστορίες του πολέμου είναι οι μόνες που μπορούν να αγγίξουν τις πιο βαθιές μας, ξεχασμένες, ευαισθησίες. Ιστορίες που να επαναφέρουν στη μνήμη μας τη σκληρή, άγρια και άσπλαχνη πραγματικότητα στην οποία ζούμε, σε μια χώρα μισή, και την οποία εμείς διαμορφώσαμε έτσι και εμείς θα είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα την αλλάξουμε. Εάν το επιθυμούμε. Δυστυχώς την πραγματικότητά μας την έχουμε περιβάλει με τόσες ανοησίες, με τόσα ψέματα, με τόσα περιτυλίγματα αγνοώντας την ουσία και κάνοντας πως δεν συμβαίνει τίποτα. Με μελαγχολεί βαθιά που ξεχάσαμε. Λυπάμαι που το «δεν ξεχνώ» εξελίχθηκε σε ένα μαρκετίστικο τρικ, ένα πολύ συγκινητικό κλισέ για να υποστηρίξει τον… πολύχρονο διπλωματικό αγώνα μας.

Εγώ θέλω σαν τη Sevgul να θυμάμαι. Να θυμάμαι κάθε μέρα τις οδυνηρές ιστορίες σφαγής και αίματος αν είναι ο μόνος τρόπος να μην ξεχάσω τον στόχο. Θέλω τη σφαγή μέσα μου, Ε/Κ και Τ/Κ, σαν ένα μνημόσυνο στους νεκρούς μας, μια υπενθύμιση του δικού μου «εν ζωή» θανάτου. Γιατί δεν είναι θάνατος να αγνοείς κάθε μέρα την Ιστορία σου; Η Ιστορία: το μόνο μέτρο σύγκρισης για το πόσο λάθος μπορεί να είμαστε.

Κατανοώ, θέλουμε να αναπτύξουμε μια φυσιολογική ζωή. Μα πώς; Πού; Σε έναν τόπο με μια διαχωριστική γραμμή στη μέση; Ορθώνοντας τοίχους και κάνοντας πως δεν συμβαίνει τίποτα; Αναζητώντας λύσεις πέρα από την επανένωση και τη συμφιλίωση;

Με αυτά κι εκείνα έχουμε φτάσει να έχουμε μια πωρωμένη πατριωτική συνείδηση. Αυτό δεν αφορά δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους. Μας αφορά όλους. Αλλά ας μην μιλάμε για πατριωτισμό. Είναι επικίνδυνο σε αυτή τη χώρα που οι έννοιες έχουν τόσο στρεβλωθεί να μιλάς για πατριωτισμό.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ