Φόρμα αναζήτησης

Η ώρα να πληρώσουν (οι υπόλοιποι) τον λογαριασμό τους

Την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο το μόνο που είχαμε αναφορικά με τις εξαγγελίες του Προέδρου ήταν το δεδομένο –ότι θα είχαμε νέο διάγγελμα– και οι πληροφορίες: ότι πηγαίναμε σε πιο αυστηρά μέτρα.

Παρενθετικά: Αρμόδιο πρόσωπο, με το οποίο εγώ προσωπικά είχα επικοινωνία, μου είχε υποδείξει ότι ο όρος lockdown τον οποίο ήδη χρησιμοποιούμε ευρέως δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Και εάν, θα προσέθετα, ο παράγοντας της ψυχολογίας της μάζας είναι κάτι που θέλουμε –εγώ λέω και επιβάλλεται– να προσέξουμε, σημαντικό είναι όλοι εμείς που τον χρησιμοποιούμε να αναρωτηθούμε μήπως το να τραγικοποιεί κανείς τα –εξόχως σοβαρά– πράγματα λειτουργεί αντίθετα μ’ αυτό που επιδιώκουμε.

Η ίδια πηγή είχε άλλη μια ένσταση σε ένα ειδικά από όσα έγραψα τελευταίως: την παραπομπή στην αναγκαιότητα η Λευκωσία να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αθήνας. Δεν χρειάζεται να πηγαίνει συγκριτικά. Η κάθε χώρα έχει τις δικές της συνθήκες και αναλόγως αυτών κρίνει και πράττει. Σωστό. Και οφείλω να πω ότι η Λευκωσία έλαβε σε κάποια πράγματα αυστηρότερα μέτρα, όπως τα αεροδρόμια π.χ., και παρά τη δυστοκία της.

Δεν νομίζω ότι είναι η ώρα ή βοηθά σε κάτι να επαναλάβω την έντονη άποψη που έχω για το πόσο η κυβέρνηση καθυστέρησε σε κάποια πράγματα αλλά και το ασυγχώρητο: ότι τράβηξε το χαρτί του λαϊκισμού σε μια ουδόλως υποβοηθητική για την ποιότητα της δημοκρατίας κίνηση με τα οδοφράγματα, μια πολύ επιζήμια για τον τόπο κίνηση, προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή από τους κακούς χειρισμούς της αρχικά.

Όμως, έκτοτε, η κυβέρνηση προσπάθησε και προσπαθεί πολύ. Λαμβάνοντας πρακτικά μέτρα και κάνοντας τραγικά λάθη στον πανικό της, ναι, αλλά ευτυχώς επιδεικνύοντας πνεύμα συλλογικότητας, ακούοντας τις θέσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων και των ειδικών και προσπαθώντας να πετύχει το μίνιμουμ των απωλειών.

Αποβάλλοντας νομίζω αλλά και ελπίζω, όσο τα πράγματα επιδεινώνονται ραγδαία, τους ισορροπισμούς. Είτε με τους τραγικότατους παπάδες, είτε με άλλους… παράδες και κέντρα εξουσίας.

Κι όλα αυτά δεν μπορούν και δεν πρέπει να μας απασχολούν αυτή τη στιγμή. Το ένα και μοναδικό που θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι πως η Κύπρος δεν βρίσκεται ακόμα στην όποια απόσταση. Δεδομένων και των δικών μας συνθηκών το κακό έχει ήδη γίνει.

Είναι σημαντικό να το καταλάβουμε: δεν μπορούμε πια να προλάβουμε κάτι. Μόνο να το αναχαιτίσουμε. Λάθος λέξη το «μόνο». Γιατί όσο ακριβής και εάν είναι και εδώ, είναι το μοναδικό που μας χωρίζει από εξελίξεις καταστροφικές.

Επιβάλλεται, λοιπόν, να σταθούμε όλοι στο ύψος των περιστάσεων και να στηρίξουμε την κυβέρνηση και την Πολιτεία με όποιον τρόπο μπορούμε έτσι που να προφυλαχθεί το κοινωνικό σύνολο όχι μόνο από τον ιό αλλά εξίσου ίσως –και είναι θλιβερό– από τον ίδιο του τον εαυτό. Ή καλύτερα από ένα μέρος του.

Αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι πως πέρα από την οδυνηρή για κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο άνθρωπο αίσθηση της αναστολής και μάλιστα μαζικά ελευθεριών και δικαιωμάτων, πέρα και από τον φόβο της μελλοντικής τους διασφάλισης εάν τα πράγματα βγουν εκτός ελέγχου και δεν είναι κάτι που αποκλείεται…

… πέρα λοιπόν από όλα αυτά, οδηγούμαστε ολοένα και σε πιο σκληρά μέτρα, παρότι θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει. Κι αυτό διότι ως κοινωνικό σύνολο θα πληρώσουμε και πάλι την ασέβεια, τον τομαρισμό και την περιφρόνηση μιας μερίδας έναντι της πλειονότητας.

Της πλειονότητας η οποία συμπεριφέρθηκε ψύχραιμα και κυρίως υπεύθυνα, παρότι αυτό που συνέβη την επηρεάζει συχνά περισσότερο από αυτούς που υπέσκαψαν την προσπάθεια. Από αυτό το κομμάτι το οποίο αρνήθηκε –και αρνείται ακόμα– να καταλάβει ότι μιλάμε για ζωές. Πολλές ζωές. Ανθρώπων δικών μας και τις δικές μας ίσως. Με τις οποίες κανείς δεν έχει δικαίωμα να παίζει.

Ούτε αυτοί που παραβίαζαν τα μέτρα, ούτε εκείνοι οι οποίοι έβαλαν τα οικονομικά τους συμφέροντα πάνω από την ασφάλεια των συνανθρώπων τους και το κοινό καλό.

Oύτε αυτό είναι της ώρας, θα μου πείτε. Ναι, όμως αυτό επιβάλλεται να το προσέξουμε και να το καταγράψουμε όσο τίποτα άλλο αυτές τις ώρες.

Για να το έχουμε όταν θα χρειαστεί. Μπας και μάθουμε επιτέλους ότι ο σεβασμός στους άλλους δεν είναι επιλογή ή χόμπι… των χαζών αλλά υποχρέωση που όταν δεν αναλαμβάνεται, επιβάλλεται.

Για να το έχουμε ως απάντηση στα όσα θα ακουστούν, ως δικαιολογίες και ως αντίλογος, σε όσους θα υποστούν τις συνέπειες του νόμου, σε όσους θα έχουν… άλλη άποψη για τα μέτρα, σε όσους θα σκίζονται διότι θα επηρεάζεται η πάρτη τους.

Εδώ που μας έφεραν, έχουν χάσει και αυτοί αλλά και όλοι μας τη δυνατότητα να έχουμε άλλη άποψη ή να ενεργούμε κατά το δοκούν. Πρέπει αδιαμαρτύρητα και συλλογικά να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί για να μην βρεθούμε ενώπιον αμετάβλητων καταστάσεων. Το οφείλουμε ο ένας στον άλλον και σε αυτούς που αγαπάμε.

Αλλά, όταν τελειώσουμε, αυτή την παθογένειά μας θα πρέπει να τη δούμε άμεσα. Αυτούς που είναι «έξυπνοι» και κάνουν ό,τι θέλουν και εμάς που δεν πιέζουμε όσο πρέπει για να εφαρμόζεται ο νόμος, έτσι που να μην μπορούν να το κάνουν. Και εμάς, ναι. Πρώτα εμάς.

Υστερόγραφο: Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής, από τις καθαρίστριες, τους επαγγελματίες υγείας, τα σώματα ασφάλειας, τους φαρμακοποιούς, τον κόσμο στις υπεραγορές και όλους τους άλλους, δεν χρειάζονται τραγούδια, ευχαριστώ και χαριτωμενιές. Σεβασμό και προστασία χρειάζονται διότι είναι αναγκασμένοι να ρισκάρουν για εμάς. Αυτό μόνο χρειάζονται τώρα. Τα άλλα μετά. Σεβασμό και προστασία και της δικής τους ασφάλειας. Η οποία εξαρτάται απολύτως από εμάς!

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.