Φόρμα αναζήτησης

Η ΟΕΒ, η κυβερνητική ελίτ και η εκτροπή

Έχει καταντήσει ένα κακόγουστο αστείο. Αλλά πολύ επικίνδυνο. Πρόκειται για μια νέα θεσμική διαπλοκή όπου πλέον η κυβερνητική κλίκα μετατρέπεται ipso facto σε μια ιδιότυπη πολιτικοοικονομική εγκληματική οργάνωση. Έχει πλέον καταστεί πολιτικό εργαλείο της φεουδο-κεφαλαιοκρατικής ηγεμονίας στο νησί. Μιας ηγεμονίας που εμπεδώνεται και ανάμεσα στις μάζες με τη μορφή μιας νέας κοινωνικής νοοτροπίας, αυτήν της ισότητας στη φτώχεια στη μισθωτή εργασία. Μια νοοτροπία όπου βγάζει στην επιφάνεια και την κοινωνική στάση του κοινωνικού φθόνου που βρίσκεται σε αφθονία στο νησί και που εστιάζεται στην αξιοπρεπή απασχόληση στον δημόσιο τομέα ευρύτερα. Η στάση αυτή ενισχύει την υπάρχουσα δομή της συσσώρευσης πλεονασμάτων των φεουδο-καπιταλιστών και εκφράζεται μέσα από την απαίτηση-πρόθεση της ΟΕΒ να απαιτεί τροποποίηση του Συντάγματος.

Με πολλή αφέλεια, αλλά και άγνοια προφανώς, ελέω της ανεξέλεγκτης αλαζονείας της εξουσίας, ο γενικός διευθυντής ΟΕΒ κ. Μιχάλης Αντωνίου δήλωνε με περισσή αυτοπεποίθηση ότι θα απαιτήσουν την τροποποίηση του άρθρου 23 του Συντάγματος. Προφανώς δεν γνώριζε ότι ο νομοθέτης, για να ελέγχεται η αυθαιρεσία της κρατικής εξουσίας ή τα καπρίτσια των οικονομικά ισχυρών απαιτεί για την τροποποίηση εκεί και όπου προβλέπεται, άρθρων ή προνοιών του Συντάγματος ενισχυμένες πλειοψηφίες, στην περίπτωση της κυπριακής πολιτείας απαιτείται πλειοψηφία των 2/3, 37 βουλευτές δηλαδή. Προφανώς η ΟΕΒ έχει υπό τον πλήρη και απόλυτο έλεγχό της τους 18 του Συναγερμού και τους 10 του ΔΗΚΟ, για να επιτύχει κατά την άποψή μου τη συνταγματική εκτροπή, γιατί περί αυτού πρόκειται. Το Σύνταγμα καθορίζει και κατανέμει δικαιώματα και υποχρεώσεις όχι μόνο για τους πολίτες αλλά και για το κράτος για να ελέγχονται οι εγγενείς αυθαιρεσίες του. Για παράδειγμα για να ελέγχεται η αλά καρτ εφαρμογή του και κατά το δοκούν στη βάση του γεγονότος ότι στην κυπριακή πολιτεία η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία δεν είναι μόνο επιρρεπείς αλλά και εμπλεκόμενες στη διαφθορά και διαπλοκή με τα μεγάλα και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Μια κατάσταση πραγμάτων που χαρακτηρίζει αντικειμενικά ιδιαίτερα την παρούσα κυβερνητική κλίκα. Και η σκέψη ακόμη ότι και για αποφάσεις που είναι πολιτικά δύσπεπτες για τα ιδιοτελή συμφέροντα της καθεστηκυίας τάξης με υπερβάλλοντα ζήλο προστρέχουν στη δήθεν αναγκαιότητα για την τροποποίηση του Συντάγματος για να την ακυρώσουν, ακυρώνουν ταυτόχρονα και την πεμπτουσία της Δημοκρατίας, τη λαϊκή κυριαρχία. Μας οδηγούν προς αδυσώπητους ολοκληρωτισμούς.

Ο υπουργός Οικονομικών εγκλωβισμένος μέσα στον πολιτικό του κιτρινισμό, διότι ως κακομαθημένο παιδί δεν έχει μάθει να χάνει, με την πρόθεσή του να εισηγηθεί την τροποποίηση του άρθρου 23 του Συντάγματος σκάβει μόνος του τον πολιτικό του λάκκο. Καθότι, αν και είναι σχεδόν αδύνατη η τροποποίηση, ο κ. Παπαδόπουλος θα απαιτήσει εκ των πρότερων την παραίτησή του, κάτι που ευνοεί τον κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, αφού τυχόν παραίτησή του ενταφιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις πολιτικές του φιλοδοξίες του κ. Γεωργιάδη. Δηλαδή τον βγάζουν από το κάδρο της εξουσίας. (Είναι και «του γελασμάτου» η κατάσταση.)

Εν κατακλείδι, και με δεδομένη την άνευ προηγούμενου φοροδιαφυγή θα εισηγούμουν στην ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ να εξετάσει με τους νομικούς της συμβούλους το ενδεχόμενο προσφυγής εναντίον της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας για την κατάφωρη καταστρατήγηση αλλά και έκδηλη παραβίαση του Άρθρου 24.1 του Συντάγματος περί της ισονομίας των πολιτών για την κατά αναλογία συνεισφορά στα οικονομικά βάρη.

ΑΡΘΡΟΝ 24. 1. Έκαστος υποχρεούται να συνεισφέρη εις τα δημόσια βάρη αναλόγως των δυνάμεων αυτού.

Η κατ’ εξακολούθηση παραβίαση του Άρθρου 24.1 παραβιάζει τη θεμελιώδη συνταγματική τάξη περί της ισονομίας των πολιτών με ό,τι κοινωνικά και άλλα δικαιώματα αυτή διαλαμβάνει.

Παρέμβαση για τον βουλευτή Μάριο Μαυρίδη

Ο κ. Μαυρίδης λέει ότι οι μισθοί του Δημοσίου προκαλούν στρέβλωση για την αγορά εργασίας. Αυτός και αν προκαλεί στρέβλωση που έχει ταυτόχρονα δύο θέσεις. Μία σαν βο(υ)λευτής και μία σαν καθηγητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο. Απ’ ον’ αντρέπεται ο κόσμος έν’ δικός του. Γιατί δεν παραιτείσαι από το πανεπιστήμιο για να μπει νέο ακαδημαϊκό αίμα μέσα και να δώσεις και το καλό παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Δημιουργείς άμεσα μια θέση εργασίας.