Φόρμα αναζήτησης

Η «νέα στρατηγική» εφαρμόζεται από τον Νίκο Αναστασιάδη

Είναι μοναδικό το bullying στο οποίο υπόκειται η νοημοσύνη του πολίτη από το κομματικό δυναμικό σ’ αυτή τη χώρα. Ο τρόπος με τον οποίο καθημερινά δοκιμάζονται οι αντιστάσεις της κοινής λογικής. «Η απροθυμία κρατών της ΕΕ για λήψη σκληρότερων μέτρων κατά της Τουρκίας οφείλεται και στην πολιτική Αναστασιάδη από το 2014», έγραψε ο στενός συνεργάτης του Νικόλα Παπαδόπουλου, Χρύσης Παντελίδης.«Πληρώνουμε την ‘αγιοποίηση’ του Μ. Ακιντζί, την απενοχοποίηση της Τουρκίας, την αναβάθμιση του ψευδοκράτους και την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας». Λίγες μέρες αφότου πρότασσε την ανάγκη όπως «εφαρμοστεί άμεσα και χωρίς καθυστέρηση η νέα στρατηγική. Σε αντίθετη περίπτωση, το Κυπριακό θα παραμείνει στον φαύλο κύκλο των αφελών ψευδαισθήσεων». Αφήνοντας τον καθένα να διερωτάται αν τελικά υπάρχουν όρια στο δούλεμα, κι αν υπάρχουν πόσο κοντά είμαστε στο να τα εξαντλήσουμε.

Διότι μέχρι πρόσφατα ο Χρύσης Παντελίδης και το υπόλοιπο πατριωτικό κέντρο μπορούσαν να παραθέτουν πατριωτικά οράματα. Πρόθυμα αφτιά, πάντοτε υπήρχαν. Να ισχυρίζονται ότι η προσπάθεια λύσης εντός του υφιστάμενου πλαισίου δοκιμάστηκε και απέτυχε. Χωρίς ποτέ επί της ουσίας να εξηγούν πότε δοκιμάστηκε. Όταν επί δεκαετίας Σπύρου Κυπριανού αναλωνόμασταν σε εκ του σύνεγγυς συνομιλίες και με τη μεγαλύτερη ευκολία απορρίπταμε τις προτάσεις Κουεγιάρ (που αποδέχθηκε ο Ντενκτάς), και το αμερικανο-βρετανο-καναδικό σχέδιο; Ή επί Τάσσου Παπαδόπουλου, όταν, πρώτα αποδεχόμασταν την επιδιαιτησία και μετά κατηγορούσαμε τον γ.γ για υπέρβαση των όρων εντολής του; Ή, όταν δεχόμασταν το σχέδιο Ανάν ως βάση διαπραγμάτευσης, για να το απορρίψουμε τελικώς επειδή κατέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία;

Όπως μπορούσαν αόριστα να προτάσσουν νέες στρατηγικές και να μιλούν για χαμένες ευκαιρίες και για την ανάγκη πρόκλησης κόστους στην Τουρκία. Έστω κι αν η δική τους σχολή σκέψης κυβέρνησε ή συγκυβέρνησε (και καθόρισε τη στρατηγική μας) καθ’ όλη την πορεία, πέραν της δεύτερης πενταετίας Κληρίδη, όταν και βρεθήκαμε κοντά σε λύση μέχρι που επιστρατεύτηκε ο Τάσσος για να οδηγήσει την προσπάθεια σε ναυάγιο; Χωρίς όλοι αυτοί που πρόβαλλαν την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης να διευκρινίζουν γιατί δεν το έπραξαν ενόσω κυβερνούσαν; Ούτε να εξηγούν γιατί, αφού υπάρχουν άλλες επιλογές, έμειναν προσκολλημένοι στην ίδια στρατηγική, επιβεβαιώνοντάς την μάλιστα με νέα γραπτή συμφωνία; Ή πότε οι ίδιοι δημιούργησαν κόστος στην Τουρκία; Όταν η Τουρκία λάμβανε συγχαρητήρια (με την υπογραφή και του ίδιου του Τάσσου Παπαδόπουλου) για τη θετική της συμβολή στις προσπάθειες επίτευξης λύσης του Κυπριακού; Όταν έπαιρνε από το ΕΣ (με τη συμμετοχή μας) ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων χωρίς καμιά αναφορά στο Κυπριακό; Ή όταν άνοιγαν τα ενταξιακά κεφάλαια το ένα μετά το άλλο;

Υπήρχε πάντοτε αυτή η επιβληθείσα αυτοδικαίωση. Ενώ και οι επιπτώσεις αυτής της διαχείρισης, αν και ορατές, δεν αποτελούσαν ξεκάθαρη πραγματικότητα. Σήμερα όμως η νέα στρατηγική εφαρμόζεται. Είναι αυτή της σκλήρυνσης των θέσεών μας, της απεμπλοκής από πρόνοιες συμφωνημένες, της αόριστης ρητορικής περί διαμόρφωσης συμμαχιών και δημιουργίας κόστους για την Τουρκία, της παραπομπής της λύσης σε βάθος χρόνου ευελπιστώντας σε ευνοϊκότερες συνθήκες, έστω κι αν αυτό ενέχει το ρίσκο δημιουργίας τετελεσμένων. Της λογικής ότι το status quo δεν είναι και τόσο κακό. Υπό κάποιες περιστάσεις, ίσως είναι και επιθυμητό. Αυτά υιοθέτησε ο Νίκος Αναστασιάδης από το Κραν Μοντανά και μετά. Η απενοχοποίηση της Τουρκίας, η αναβάθμιση του ψευδοκράτους, είναι ακριβώς αποτέλεσμα αυτής της «νέας» στρατηγικής. Όπως είναι  οι γεωτρήσεις, η διαφαινόμενη απώλεια και της Αμμοχώστου, οι ίσες αποστάσεις που κράτησε ο γ.γ. στην έκθεση για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ χωρίς αναφορά στο Βαρώσι.  Όπως ήταν η  αδυναμία μας να επιτύχουμε ουσιαστικές κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Η απροθυμία κρατών της ΕΕ για λήψη σκληρότερων μέτρων, το μόνο που επιβεβαίωσε είναι πως το να επιφέρουμε κόστος στην Τουρκία  ήταν κομμάτι ενός φαύλου κύκλου αφελών ψευδαισθήσεων που ο συγκεκριμένος χώρος καλλιέργησε. Στον οποία έκτισε ολόκληρη τη στρατηγική του. Πώς μπορεί όμως σήμερα κάποιος να επιχειρηματολογεί υπέρ μιας τέτοιας θέσης; Με την πορεία που έλαβε το Κυπριακό να διαβάζει τις αρνητικές εξελίξεις ως επιβεβαίωση της ανάγκης για υιοθέτηση της «νέας στρατηγικής»; Η οποία ήδη εφαρμόζεται;

Αν κάτι πληρώνουμε σήμερα δεν είναι τη λανθασμένη στρατηγική στο Κυπριακό, τις υποχωρήσεις, την εμμονή μας στη ΔΔΟ, αλλά την άρνησή μας με ρεαλισμό και ειλικρίνεια να επιδιώξουμε έναν συμβιβασμό. Όλα όσα επέβαλλε αυτή η «νέα στρατηγική»: τη διαχρονική ανευθυνότητα, τα εύκολα σλόγκαν, την ατέρμονη υποκρισία μας ότι μια ιδεατή λύση είναι εφικτή. Το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως όσοι κλήθηκαν να διαχειριστούν το Κυπριακό -είτε υιοθέτησαν τη ρεαλιστική τάχα σχολή σκέψης, είτε την «πατριωτική»- λειτούργησαν ως φορείς αυτής της στρατηγικής. Κρατώντας τη χώρα παγιδευμένη «σ’ έναν φαύλο κύκλο αφελών ψευδαισθήσεων» που κλείδωνε τη διχοτόμηση, και παράλληλα αφαιρούσε από την πλευρά μας την ευχέρεια οποιουδήποτε ελέγχου ως προς την τελική της μορφή. Οδηγούσε, δηλαδή, σε μια μη ελεγχόμενη διχοτόμηση. Διότι το status quo ήταν το μόνο που δεν μπορούσαμε να επηρεάσουμε.

Τη νέα στρατηγική είναι που πληρώνουμε. Δεν είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής των «υποχωρήσεων» και «αγιοποίησης του Μ. Ακιντζί» που έχουμε ενώπιόν μας σήμερα, αλλά των οπαδών της «νέας στρατηγικής». Που για 45 χρόνια έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν, επέλεγαν να μετατρέπουν τις δύσκολες αλήθειες σε εύκολα συνθήματα. Μέχρι που οι πραγματικότητες έβαλαν στην άκρη τα εύκολα συνθήματα και έφεραν μπροστά μας τις δύσκολες αλήθειες. Τις οποίες για μια ακόμα φορά επιλέγουν να καλύψουν με εύκολα συνθήματα. Μιας ακόμα νέας στρατηγικής.

antopoly@cytanet.com.cy