Φόρμα αναζήτησης

Η μετατόπιση της ευθύνης είναι πιο εύκολη από το «ευχαριστώ και συγγνώμη»

Γράφει η Χριστιάνα Καραγιάννη

Η μεγάλη μου κόρη, ένα από τα μικρότερα ηλικιακά παιδιά της πρώτης τάξης, ήταν απαρηγόρητη όταν της ανακοίνωσα πως το σχολείο έκλεισε λόγω της πανδημίας Covid-19. Όχι ο λόγος δεν είναι γιατί είναι ένα υπόδειγμα άριστης μαθήτριας που διψά για μάθηση, αλλά γιατί τη μέρα που τα σχολεία έκλειναν, τα παιδάκια της πρώτης τάξης του δημοτικού που φοιτά η κόρη μου, θα πήγαιναν επιτέλους την πρώτη τους σχολική εκδρομή. Μια εκδρομή που περίμεναν όλα τα πρωτάκια με αγωνία, αφού από την αρχή της σχολικής χρονιάς έβλεπαν όλες τις υπόλοιπες τάξεις να απολαμβάνουν τις σχολικές τους εκδρομές εκτός από τα ίδια. Οι δάσκαλοί τους, τους εξήγησαν πως θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο μετά τα Χριστούγεννα, όταν όλα τα παιδάκια θα έκλειναν τα 6 τους χρόνια, όπως απαιτούσε η εγκύκλιος του ΥΠΠΑΝ. Όταν λοιπόν τους ανακοινώθηκε επιτέλους η μέρα της εκδρομής, η δική μου κόρη, που φαντάζομαι πως δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας, μετρούσε τις μέρες με ανυπομονησία, σκεφτόταν με προσοχή τις λιχουδιές που θα έπαιρνε μαζί της, τα παιχνίδια που θα έπαιζε με τους φίλους της, κρατώντας έτσι την αναμονή για την εξαιρετική και πρωτόγνωρη εμπειρία που επρόκειτο να ζήσει στην κορυφή μέχρι και την προηγούμενη μέρα. Ώσπου ξεκίνησε ένας νέος κυκεώνας εγκυκλίων από το ΥΠΠΑΝ που έκοψε απότομα την ανεμελιά και τον ενθουσιασμό των παιδιών της πρώτης τάξης. Σκοπός του κειμένου μου δεν είναι φυσικά να παρουσιάσω το μελόδραμα των παιδιών που έχασαν την εκδρομή τους, αλλά να δώσω μία άλλη οπτική, με στόχο πάντα τον προβληματισμό, τόσο στις καθ’ όλα δικαιολογημένες αποφάσεις του ΥΠΠΑΝ, όπως το άμεσο κλείσιμο των σχολείων, όσο και στις λιγότερο δικαιολογημένες, όπως την επαναλειτουργία τους για διάστημα 10 ημερών.

Εκπαίδευση από σπίτι

Ψυχολόγος δεν είμαι, αλλά δεν είναι δύσκολο να καταλάβω πως αυτή την ιδιαίτερα περίεργη σχολική χρονιά θα τη θυμούνται έντονα τα παιδιά, ειδικά τα μικρότερα σε ηλικία. Λυπούμαι πολύ για την ατυχία της κόρης μου να βιώσει κάτι τέτοιο στην πρώτη κιόλας χρονιά της στο σχολείο, αλλά χαίρομαι που στην ατυχία της έπεσε σε καλά χέρια. Γιατί σε αυτή την εποχή των περίεργων νόμων και των απανωτών εγκυκλίων, η δική μου κόρη, όπως είμαι σίγουρη και πολλά άλλα παιδιά, θα θυμάται ότι το σχολείο «συνέχισε» έστω και από το σπίτι. Θα θυμάται και θα χαμογελά την καθημερινή αναμονή για τα βιντεάκια που έστελνε η δασκάλα, άλλοτε μεταμορφωμένη σε Μίνι Μάους και άλλοτε ως άνοιξη, για να της εξηγήσει το μάθημα. Θα θυμάται πως ακόμα κι αν δεν ήταν στην τάξη, έμαθε τι είναι η διαίρεση, γιατί η δασκάλα της είχε την καλή θέληση, υπομονή και επιμονή να ανεβάσει βίντεο στο YouTube, εξηγώντας της όσο πιο παραστατικά γίνεται πώς μοιράζουμε δίκαια, γιατί ήθελε να συνεχίσουν τα παιδιά της τάξης της να μαθαίνουν νέα πράγματα. Είμαι σίγουρη πως θα θυμάται επίσης το τηλεφώνημα της δασκάλας της για να της πει πως την πεθύμησε, τα αυτοκόλλητα που συνέχισε να της στέλνει, έστω και μέσω Viber, ως επιβράβευση κάθε φορά που ολοκλήρωνε την εργασία της, και όλα τα υπόλοιπα που η δασκάλα της έκανε για να συνεχίσει να νιώθει το δικό μου παιδί, όπως και τα υπόλοιπα της τάξης της, τη σύνδεση με το σχολείο και τη μάθηση. Η δασκάλα της κόρης μου, «η Κυρία» όπως πολύ πετυχημένα και απόλυτα δικαιολογημένα την αποκαλεί η ίδια, δεν είναι ούτε σούπερ ηρωίδα, ούτε η εξαίρεση. Είναι μία από τις πολλές εργαζόμενες εκπαιδευτικούς που παρ’ όλες τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει και η ίδια, πρώτα ως μητέρα που έπρεπε να εργαστεί από το σπίτι και ύστερα ως εργαζόμενη που λάμβανε απανωτές στείρες και χωρίς κανένα κίνητρο οδηγίες από τον εργοδότη της (ΥΠΠΑΝ), βρήκε η ίδια τους τρόπους και τα μέσα για να συνεχίσει τη σχέση αγάπης και μάθησης με τα παιδιά της τάξης της. Με δικά του μέσα, αλλά και πρωτοβουλία, συνέχισε και ο φίλος μου ο Κωνσταντίνος, δάσκαλος με ειδίκευση τη φυσική αγωγή, να ανεβάζει καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παιχνίδια γυμναστικής που εικονογραφούσε περίτεχνα ο ίδιος ώστε τα παιδιά της Κύπρου (και όχι μόνο, αφού το υλικό του το διέθετε δωρεάν δημόσια στο διαδίκτυο) να συνεχίσουν να ασκούνται έστω κι αν είναι κλεισμένα στα σπίτια τους.

Βρήκαν τρόπους

Σκεφτόμουν σε αυτή την περίοδο έντονα τη φίλη Χαρά, διορισμένη δασκάλα σε ένα «δύσκολο» σχολείο, αφού η πλειοψηφία των μαθητών εκεί δεν έχουν τα ελληνικά ως πρώτη τους γλώσσα. Ερωτήματα όπως, ήταν άραγε δυνατή η επικοινωνία με τους γονείς, είχαν οι γονείς την πολυτέλεια των εργαλείων που απαιτούνταν για συνέχιση του σχολείου στο σπίτι ή τις γνώσεις ή την ώρα για να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους σε αυτή τη διαδικασία; Με το ίδιο συναίσθημα συμπάθειας και «συμπόνοιας» σκεφτόμουν και τον φίλο δάσκαλο Γιώργο, διορισμένο σε σχολείο «αφρόκρεμα», όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ δασκάλων και γονέων είναι το κύριο χαρακτηριστικό του. Πόσες παρεμβάσεις, άραγε, να δέχθηκαν από γονείς οι δάσκαλοι σε τέτοιου είδους σχολεία γιατί το υλικό που ετοίμαζαν για τους μαθητές τους ίσως να μην έμοιαζε αρκετά υψηλού επιπέδου για τα δικά τους «χαρισματικά» παιδιά; Κανένας στο ΥΠΠΑΝ δεν έδωσε οδηγίες για το πώς οι δάσκαλοι θα έπρεπε να δράσουν στις πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις σχολείων και μαθητών, ή για το πώς να επικοινωνούν με τους γονείς, πώς να λύνουν προβλήματα, τεχνικά ή άλλης φύσεως, όταν αυτά προκύπτουν. Αυτό όμως που φάνηκε από το αποτέλεσμα, είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων του δημόσιου σχολείου βρήκε τρόπους να συνεχίσει τη μάθηση στα παιδιά και πολλές φορές αυτοί οι τρόποι ήταν ευφάνταστοι και δημιουργικοί. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως οι δάσκαλοι του δημόσιου σχολείου έκαναν όλα αυτά χωρίς να έχουν ως κίνητρο ή ως απώτερο στόχο μία προαγωγή, αλλά ούτε και τον φόβο να χάσουν τη δουλειά τους αν δεν τα κάνουν, αφού εξακολουθούσε να ισχύει γι’ αυτούς στην περίοδο της πανδημίας ο άγραφος νόμος της ασφάλειας που παρέχει η ιδιότητα του δημόσιου υπάλληλου.

Η απογοήτευση

Όταν λοιπόν διάβασα τη συνέντευξη του Προέδρου Αναστασιάδη, όπου μεταξύ άλλων του ζητήθηκε να κρίνει κατά πόσον το ΥΠΠΑΝ ανταποκρίθηκε ικανοποιητικά στις απαιτήσεις των περιστάσεων, η απάντησή του με απογοήτευσε. Συγκεκριμένα, το σχόλιό του ήταν: «Υπάρχουν κάποιες αδυναμίες όσον αφορά την τηλεκπαίδευση, οι οποίες περισσότερο οφείλονται ενδεχομένως και στην έλλειψη εμπειρίας και εκπαίδευσης από πλευράς των εκπαιδευτικών». Ατυχέστατο θεωρώ και τον τρόπο που αυτό μεταφέρθηκε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ως «Οι εκπαιδευτικοί μας ο αδύναμος κρίκος». Αναπόφευκτα, ένιωσα ντροπιασμένη απέναντι στους εκπαιδευτικούς και στην αναντίλεκτα αξιέπαινη προσφορά τους. Σε τέτοιες εξαιρετικά δύσκολες, απ’ όλες τις πτυχές, περιόδους, όχι μόνο περιμένω, αλλά απαιτώ ο ηγέτης του κράτους μου να μην αρκείται στη μετατόπιση της ευθύνης με σκοπό τις πολιτικές σκοπιμότητες. Ζητώ να εντοπίζει τις αδυναμίες των κρατικών θεσμών όπου αυτές υπάρχουν, να απολογείται όπου χρειάζεται και να προτείνει άμεσα πρακτικές λύσεις. Αναμένω να αναγνωρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων που στελεχώνουν τους θεσμούς αυτούς, αλλά κυρίως να τους δίνει κίνητρα και να τους λέει ευχαριστώ επιβραβεύοντας την προσπάθεια και τη δημιουργικότητά τους. Που τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, μία τέτοια συμπεριφορά από πλευράς του κρατικού ηγέτη θα αποτελούσε ίσως και μία εξυπνότερη στρατηγική πολιτικής επικοινωνίας, αντί την καθ’ όλα άγονη μετατόπιση ευθύνης.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.