Φόρμα αναζήτησης

Η Κύπρος του 2035

Του Αλέξανδρου Χαραλαμπίδη

Πριν μερικές ημέρες, μέσω διαφόρων δικτύων κοινωνικής δικτύωσης, περιέγραψα ένα όραμα για την Κύπρο του 2035. Στην Κύπρο του 2035 λοιπόν, δεν θα υπάρχουν βενζινοκίνητα ή πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα, όλα τα σπίτια θα είναι σχεδόν μηδενικής ενεργειακής κατανάλωσης, όλα τα δημόσια/εμπορικά κτήρια θα βασίζονται εξολοκλήρου σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για την παραγωγή της απαιτούμενης τους ενέργειας, ενώ η Κύπρος θα καταστεί πρωταγωνιστής στην παραγωγή/εμπόριο του «εναλλακτικού κρέατος» (vegan meat) και θα ηγείται στη δημιουργία νέων πράσινων χρηματοοικονομικών μοντέλων (green financing).

Μερικοί με αποκάλεσαν τρελό, άλλοι ονειροπόλο, άλλοι χασικλομένο, οι πλείστοι όμως ανάφεραν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Κύπρο. Στην Κύπρο λένε, δεν έχουμε όραμα, δεν έχουμε τους σωστούς πολιτικούς, δεν έχουμε το σωστό νομοθετικό πλαίσιο, δεν, δεν, δεν, και ότι αυτό το όραμα μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σ’ άλλες χώρες, αλλά όχι στην Κύπρο. Όνειρο θερινής νυκτός.

Ρεαλιστικά όμως, θα μπορούσαμε σαν Κύπρος να επιτύχουμε ένα τέτοιο όραμα; Και τί χρειάζεται για να εφαρμόσουμε τους στόχους μας; Ποια είναι τα απαιτούμενα βήματα; Πρωτίστως, ως κοινωνία, ως πολιτικοί, θα πρέπει να αποφασίσουμε το όραμα μας. Θέλουμε μια Κύπρος απεξαρτημένη από τα πετρελαιοειδή; Ναι ή όχι; Και δεν λέω ότι αυτό πρέπει να είναι το όραμα μας. Μπορεί το όραμα μας να είναι να γίνουμε μια χώρα όπου όλοι μας θα ζούμε πέρα των 100 ετών. Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να θέσουμε το όραμα μας και να αποφασίσουμε όλοι, ότι θα δουλεύουμε προς αυτό το όραμα. Στο εν λόγω άρθρο, θέτουμε ως παράδειγμα το όραμά μας να είναι μια Κύπρος απεξαρτημένη από τα πετρελαιοειδή.

Το δεύτερο βήμα είναι να τεθούν συγκεκριμένοι στόχοι. Και για να επιτευχθεί αυτό, χρειαζόμαστε μελέτη. Και δεν εννοώ ένα έγγραφο 300 σελίδων που ετοιμάστηκε από ξένους «εμπειρογνώμονες» και που θα παραμείνει στα συρτάρια. Εννοώ μια σωστή διαπραγμάτευση με όλους τους εμπλεκόμενους. Τους δημότες, τους ακαδημαϊκούς, τη Νομοθετική Αρχή, τους πολιτικούς, τους πάντες. Εννοώ μια σωστή μελέτη για το τι ήδη υπάρχει στην Κύπρο από τεχνογνωσία, από ανθρώπινο δυναμικό, από πρώτες ύλες, κτλ, και για το ποιες είναι οι παγκόσμιες τάσεις. Δεν είναι για παράδειγμα ρεαλιστικό, να θέσουμε στόχο η Κύπρος να γίνει κέντρο παραγωγής άριστης ποιότητας βοδινού κρέατος, αφού δεν έχουμε ούτε τις απαιτούμενες εκτάσεις ούτε τις σωστές καιρικές συνθήκες. Και μέσω λοιπόν μιας δομημένης διαδικασίας, θα θέσουμε τους στόχους με μια σειρά προτεραιότητας. Όπως έθεσα στην αρχή του άρθρου, ένας στόχος μας μπορεί να είναι να μην υπάρχουν βενζινοκίνητα ή πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα μέχρι το 2035.

Τρίτο βήμα, είναι να δούμε πως θα επιτύχουμε τον εν λόγο στόχο, βάσει συγκεκριμένων δράσεων, μέτρων πολιτικής, κτλ, και βάσει συγκεκριμένων χρονοδιαγραμμάτων. Και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί με την επιβολή του από πάνω, δηλαδή μονομερώς από την Κυβέρνηση. Ούτε επίσης μπορεί να επιτευχθεί από την μια ημέρα στην άλλη. Δεν μιλάμε για κάτι απλό, όπως η απαγόρευση των πλαστικών σακουλιών από τις υπεραγορές, κάτι που ναι, μπορεί θεωρητικά να επιτευχθεί εν μια νυκτί. Πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να συμφωνήσουν στις προτεινόμενες δράσεις με τα προτεινόμενα χρονοδιαγράμματα. Για παράδειγμα, τι δράσεις και μέτρα πολιτικής θα μπορούσαμε να θέσουμε για να επιτευχθεί ο στόχος του να μην υπάρχουν βενζινοκίνητα ή πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα μέχρι το 2035;

Θα πρέπει οι εταιρείες εισαγωγείς αυτοκινήτων να θέσουν ως δεσμευτικό στόχο, ότι κάθε χρόνο το ποσοστό των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που θα εισάγουν θα αυξάνεται 10% κάθε έτος, ούτως ώστε μέχρι το 2030, να εισάγονται μόνο ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Θα πρέπει οι Δήμοι να δεσμευτούν ότι θα δημιουργούν 5 υποδομές κάθε χρόνο για φόρτιση ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Θα πρέπει οι πρατηριούχοι να δεσμευτούν ότι μέχρι το 2025, το 50% των πρατηρίων να έχει και σταθμό φόρτισης ηλεκτρικών αυτοκινήτων, και το 100% μέχρι το 2035. Θα πρέπει το Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας να αυξήσει την χρηματοδότηση προς τα ακαδημαϊκά ιδρύματα και τις καινοτόμες εταιρείες – που δραστηριοποιούνται στον εν λόγω τομέα, π.χ. σε νέες τεχνολογίες μπαταριών, σε συστήματα γρηγορότερης φόρτισης – κατά €1,000,000 ανά έτος. Θα πρέπει το κράτος να χρηματοδοτήσει την απόσυρση των παλιών αυτοκινήτων, αν αγοράσεις ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Θα πρέπει ο κόσμος να δεχτεί την πιθανή αύξηση φορολογίας – έμμεσης ή άμεσης – για να στηριχθούν τα πιο πάνω μέτρα. Και πάει λέγοντας.

Τέταρτο βήμα, συνεχής παρακολούθησης των πιο πάνω, και αναπροσαρμογή τους αν χρειάζεται. Και δεν εννοώ να μην κάνουμε τίποτε, και μια μέρα πριν την εφαρμογή μιας δράσης ή μιας φορολογίας, να ξεκινήσουμε να φωνάζουμε ότι δεν είμαστε έτοιμοι και να ζητούμε αναβολή. Παρακολούθηση χρειάζεται για αναπροσαρμογή με βάσει νέων δεδομένων, είτε εξωγενών είτε ενδογενών. Επίσης σημαντικό, λόγω του ότι θα αλλάξουν 2-3 κυβερνήσεις από σήμερα μέχρι το 2035, το εν λόγω όραμα πρέπει να αγκαλιαστεί από όλους, και συγκεκριμένα από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Το εν λόγω όραμα δεν θα είναι της «προηγούμενης Κυβέρνησης», το κόστος εφαρμογής μέτρων δεν θα βαραίνει τη «σημερινή Κυβέρνηση», τα εύσημα επίτευξης δεν θα αποδοθούν σε «μελλοντική Κυβέρνηση», αλλά είναι ένα στοίχημα που όλοι μαζί θα κερδίσουμε.

Βλακείες μου. Τελικά είναι απλά ένα όνειρο θερινής νυκτός.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ