Φόρμα αναζήτησης

Η Κύπρος κι η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης.

Του Γιώργου Κουμουλλή

Οικονομολόγου, κοινωνικού επιστήμονα

 

Υποψιάζομαι το ευρύ κοινό δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσο εξαιρετικά ανησυχητική εξέλιξη είναι για την Κύπρο η συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης για τα θαλάσσια σύνορα τους. Πρόθεση μου δεν είναι να δημιουργήσω φοβικά σύνδρομα αλλά να υπογραμμίσω την αναγκαιότητα λύσης του κυπριακού προτού είναι πολύ αργά.  Η συμφωνία καθιστά σαφές ότι τα νησιά δεν  έχουν ΑΟΖ και έτσι η ύπαρξη της Κρήτης, της Ρόδου και άλλων νησιών στην Ανατολική Μεσόγειο αγνοείται τελείως. Ο κίνδυνος ν΄ανακοινώσει η Τουρκία γεωτρήσεις σε ύδατα του Αιγαίου ή νοτιοανατολικά της Κρήτης που η Ελλάδα θεωρεί δικά της είναι πλέον ορατός, έστω και αν η συμφωνία είναι  νομικά μετέωρη  και ως  εκ τούτου άκυρη.

Όπως τόνισε την περασμένη βδομάδα ο  Τσαβούσογλου στο CNN Turk  «Εμείς δεν θέλουμε να πολεμήσουμε με κανέναν, αλλά αν χρειαστεί να προστατεύσω τα πλοία μου, θα πάρω όλα τα απαραίτητα μέτρα όποια και να είναι» για να απαντήσει  ο Έλληνας ΥΠΕΞ ότι ναι μεν δεν πιστεύει στη πολιτική των κανονιοφόρων «αλλά  αυτό δεν σημαίνει ότι  δεν έχει δυνατότητες και τη θέληση να προστατεύσει το εθνικό της έδαφος και τον εθνικό της χώρο». Αν αυτά δεν είναι τύμπανα πολέμου, τι άλλο μπορεί να είναι; Και για να μην θεωρηθεί ότι ουρλιάζω απεγνωσμένα, ως άλλη Κασσάνδρα, για το ενδεχόμενο πολέμου, σταχυολογώ ένα μικρό κομμάτι από το πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» του καθηγητή  νεωτέρας Ιστορίας στο Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντώνη Λιάκου:  «Οι τυχοδιωκτισμοί του διαμελισμού της Ανατολικής Μεσογείου είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Είναι τα σημαδάκια ενός τυφώνα στον ορίζοντα». Αν για την Ελλάδα υπάρχουν σημαδάκια ενός επερχόμενου τυφώνα,  για την Κύπρο τα σημαδάκια είναι για ένα  επερχόμενο Αρμαγεδδώνα διότι σε μια ελληνοτουρκική σύγκρουση η Τουρκία, ενόσω το κυπριακό μένει άλυτο, θα προχωρήσει να καταβάλει όλη την Κύπρο για να την έχει ως ισχυρό χαρτί για παζάρεμα μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Μπορεί το σενάριο μιας τέτοιας εφιαλτικής εξέλιξης να είναι  απίθανο αλλά όχι αδύνατο.

Ως εκ τούτου, εγείρονται δύο σοβαροί προβληματισμοί. Πρώτον, για να σωθεί πράγματι η Κύπρος, η λύση πρέπει να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατόν αλλά, δυστυχώς, οι προοπτικές λύσης δεν είναι ευοίωνες. Κατ΄αρχάς,  θα πρέπει να  εκλεγεί πάλι ο Ακιντζί ως «Πρόεδρος» των Τ/κ. Έπειτα, θα πρέπει οι διαπραγματεύσεις στη  πενταμερή συνάντηση, που υποτίθεται θα συγκληθεί μετά τις «εκλογές» Απριλίου 2020, να στεφθούν με επιτυχία. Αλλά και αν υποθέσουμε ότι επιτυγχάνεται μια λύση στη πενταμερή θα πρέπει να εγκριθεί με δημοψήφισμα και εδώ το πρόβλημα φαντάζει ανυπέρβλητο καθώς η πλειοψηφία των Ε/κ είναι υπέρ της λύσης δύο κρατών. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα να αντιληφθεί κάποιος το κατάντημα μας. Η παιδεία στα σχολεία βρίθει αλυτρωτικών αναφορών ενώ οι Τ/κ συμπατριώτες μας περιγράφονται ως «προαιώνιοι εχθροί». Δυστυχώς, το Σύνταγμα του 1960 έσπειρε τους σπόρους του μίσους και της διχοτόμησης αναθέτοντας την ευθύνη της παιδείας στην κάθε κοινότητα αντί να δημιουργούσε ένα κοσμικό Υπουργείο Παιδείας που θα σκέπαζε όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως θρησκείας. Έτσι, αντί η παιδεία να καλλιεργεί κουλτούρα αδελφικής και ειρηνικής συμβίωσης, καλλιεργεί κουλτούρα διαίρεσης, προκατάληψης και μίσους. Την σκυτάλη από τα σχολεία την παίρνουν τα πατριδοκάπηλα ποδοσφαιρικά σωματεία που στην ουσία είναι πύρινοι συνήγοροι της Τουρκίας που θεωρεί την ΚΔ εκλιπούσα. Τι να πει κανείς για τον  Αρχιεπίσκοπο που έχει καταστήσει σαφές ότι προτιμά το στάτους κβο  παρασύροντας το 30% των Ε/κ που είναι θρησκευόμενοι; Ή για τους τσιφλικάδες, κυρίως της Πάφου και της Λεμεσού, που είναι βολεμένοι μια χαρά; Ή για τους μεγαλοδικηγόρους και τους ντιβέλοπερς που είναι στον έβδομο ουρανό ελέω χρυσών διαβατηρίων; Ας είμαστε λοιπόν ειλικρινείς:  η ραχοκοκαλιά της κυπριακής κοινωνίας είναι υπέρ της διχοτόμησης και έτσι σε ένα νέο  δημοψήφισμα πάλι θα απορριφθεί η λύση της  ΔΔΟ. Ευελπιστώ να πλανιέμαι οικτρά.

Το άλλο ερώτημα που εγείρεται είναι  γιατί οι εταίροι μας στην ΕΕ αντιδρούν χλιαρά στις παρανομίες της Τουρκίας.  Η απάντηση είναι ότι στη διεθνή πολιτική σκακιέρα δεσπόζουν τα οικονομικά συμφέροντα  και όχι η ηθική.  Πριν δύο χρόνια σ΄αυτή την εφημερίδα προσπάθησα με ένα άρθρο μου(«ΑΟΖ, κυπριακό και οικονομικός ντετερμινισμός»)  να εξηγήσω ότι οι οικονομικές σχέσεις καθορίζουν όλους τις κοινωνικούς και πολιτικούς στόχους και, επιπλέον, τις κοινωνικές τάξεις, την οικονομία, τη θρησκεία, τους θεσμούς,  τις αξίες και τις νόρμες και, ίσως το πιο σημαντικό, την πορεία της Ιστορίας. Ο πληθυσμός της Τουρκίας είναι σήμερα 83,8 εκατομμύρια (UN Data) και προβλέπεται ότι το 2031 θα φθάσει τα 100,000 ενώ η οικονομική της ανάπτυξης ήταν από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως από το 2000. Επομένως η Τουρκία συνιστά μια τεράστια αγορά για την ΕΕ αφού αποτελεί τον πέμπτο μεγαλύτερο εταίρο της ΕΕ τόσο σε εισαγωγές, όσο και εξαγωγές, ενώ οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν τον πρώτο εταίρο της Τουρκίας στις εμπορικές της συναλλαγές. Τεράστια ρόλο για την αλματώδη άνοδο του Τουρκικού ΑΕΠ έπαιξαν οι άμεσες ξένες επενδύσεις, κυρίως από μεγάλες εταιρείες του ΗΒ, της Ολλανδίας,  της Γερμανίας και της Ισπανίας. Είναι λοιπόν να απορεί κανείς για την απροθυμία της ΕΕ να υιοθετήσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας αφού σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν εναντίον των οικονομικών συμφερόντων της;

Μέχρι τη στιγμή που σύρονται αυτές οι γραμμές,  δεν γνωρίζω ακριβώς τις προχθεσινές αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ.  Η ρητορική αλληλεγγύη προς την Κύπρο και Ελλάδα είναι δεδομένη  αλλά αυτή καθαυτή δεν πρόκειται να αναχαιτίσει την Τουρκία.  Χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα,  όπως,  π.χ., η αναστολή της Συμφωνίας Τελωνειακής Σύνδεσης Τουρκίας-ΕΕ. Τολμά να το κάνει αυτό η ΕΕ για χάρη της Κύπρου και Ελλάδας; Αμφιβάλλω. Τα οικονομικά συμφέροντα συντρίβουν τα πάντα!

 

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.