Φόρμα αναζήτησης

«Η Κύπρος, η πατρίδα μας» και οι σαλτιμπάγκοι που μας αξίζουν

Ήταν 6 Ιουλίου του 2012. Η τρόικα πραγματοποιούσε επαφές στην Κύπρο και μέσα σε αυτές ήταν και η επίσκεψή της στον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Μιλώντας μετά τις επαφές στην Πινδάρου, ο σημερινός Πρόεδρός μας εξηγούσε πως «η συνάντηση ήταν με τον υποψήφιο για την προεδρία της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη κι όχι με τον ΔΗΣΥ με τη στενή έννοια». Και τόνιζε πως η τρόικα έδειξε να κατανοεί την «κόκκινη γραμμή» για τον ΔΗΣΥ.

Ποια ήταν αυτή; «Η Κύπρος, η πατρίδα μας, χρειάζεται σταθερό και μακροχρόνιο οικονομικό πλαίσιο λειτουργίας. Με αυτή την έννοια τόνισα την ανάγκη να διατηρηθεί σταθερό το φορολογικό πλαίσιο…». Η «κόκκινη γραμμή» ήταν ο εταιρικός φόρος.

Και είναι γεγονός πως, ανέκαθεν, ο εταιρικός φόρος παρουσιαζόταν από την τότε αντιπολίτευση ως η… αγία τράπεζα την οποία ουδείς έπρεπε να διανοηθεί να αγγίξει. Συναφώς, άλλωστε, μετά από τη συνάντηση εκείνη και ο Αβέρωφ Νεοφύτου είχε σπεύσει στα μικρόφωνα για την «κόκκινη γραμμή». Αναδεικνύοντας, όπως εξήγησε, «πόσο σημαντικό είναι για την Κύπρο που είναι μια χώρα παροχής υπηρεσιών, που στηρίζεται η οικονομία της κυρίως στις υπηρεσίες, να διατηρηθεί ο χαμηλός εταιρικός συντελεστής».

Ο συντελεστής ήταν κόκκινο πανί. Ποιος μπορεί να ξεχάσει πως τότε ήταν που ο ΔΗΣΥ έσκιζε τα υπόλοιπα πανιά αναφορικά με την πρόταση της τότε κυβέρνησης για αύξηση του συντελεστή από το 10% στο 11%.

Αξιομνημόνευτη, έστω και παρενθετικά, ήταν και η δήλωση του Νίκου Αναστασιάδη εκείνη τη μέρα, όταν εκλήθη να σχολιάσει την έλλειψη ρευστότητας στις τράπεζες. Είχε πει πως αυτή «δεν οφείλεται στο τραπεζικό σύστημα αλλά οφείλεται ακριβώς στα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το κράτος». Ένα παραμύθι που είχαμε χάψει πολλοί τότε.

Φαντάζομαι πως μια απάντηση, πολιτικάντικη αλλά ισχυρή ως επιχείρημα μέχρι τη συζήτησή της τουλάχιστον, θα ήταν να υποδείξει κανείς όχι μόνο το κλίμα των ημερών, τους καταστροφικούς χειρισμούς της τότε κυβέρνησης αλλά και, κυρίως, το τι ακολούθησε.

Το να πει κάποιος, δηλαδή, κάτι του τύπου: «Και τι θέλατε να κάνουμε, παραλάβαμε καμένη γη!». Ακόμα και εάν η αύξηση του εταιρικού φόρου από το 10% στο 11% θα ήταν καταστροφική. Και έτσι, να εξηγήσει (;) γιατί ο ΔΗΣΥ αύξησε τον εταιρικό φόρο στο… 12,5% όταν ανέλαβε την εξουσία.

Ότι, δηλαδή, η μετέπειτα κυβέρνηση –παρότι σήμερα έχουμε μάθει την αλήθεια για το τι έγινε στο κούρεμα, το τι γνώριζε ο σημερινός Πρόεδρος και το τι είχαν… μαντέψει οι συμπέθεροί του– προκειμένου να σωθεί «η Κύπρος, η πατρίδα μας» (sic) αναγκάστηκε να διακινδυνεύσει το «σταθερό και μακροχρόνιο οικονομικό πλαίσιο λειτουργίας», αυξάνοντας τον εταιρικό φόρο.

Μετά όμως, ήρθε η… ανάπτυξη! Το success story του νέου Προέδρου Αναστασιάδη, αργότερα Διαβατηριάδη πέτυχε.

Επικοινωνιακά αν μη τι άλλο. Η τρόικα έσωσε ό,τι σωζόταν, η νέα κυβέρνηση το οικειοποιήθηκε, το 1/3 του κόσμου παρέμεινε πάνω – κάτω στο όριο της φτώχειας, πετάχτηκαν αρκετά δισεκατομμύρια στο πρότυπο των προηγούμενων για να μην σκάσει, αυτή τη φορά, ο νεκρός Συνεργατισμός στα χέρια τους και με το φέσι που επέβαλαν μετά για να «παντρέψουν» τον μακαρίτη με την Ελληνική και, το μόνο πράγμα που πάει καλά, η μπίζνα Διαβατήρια – Ακίνητα στην οποία δραστηριοποιούνται και οι οικογένειες του ΠτΔ, του προέδρου της Βουλής και όχι μόνο, πετά.

Ο κόσμος δεν είδε πολλά από τα 7 δισεκατομμύρια του τζίρου, αλλά τουλάχιστον έπεσε θεαματικά η ανεργία αφού πλέον υπάρχουν αρκετές δουλειές των 800 ευρώ για όλους.

«Η Λεμεσός πετά» (sic), η φούσκα του αύριο φουσκώνει, οι «μπασμένοι» έχουν κάνει τα παλούκια τους χρυσά και κάτι παράπλευρες απώλειες, ΜΕΔ και λοιποί ελέφαντες στο δωμάτιο, είναι… peanuts. Σημασία έχει πως η κυβέρνηση, με την αρωγή και των ΜΜΕ δυστυχώς, κρατάει τις αξιολογήσεις των οίκων και πανηγυρίζει.

Έστω και στο μακρινό της παράλληλο σύμπαν.

Ευτυχώς, «η Κύπρος η πατρίδα μας» (Αναστασιάδης), «που είναι μια χώρα παροχής υπηρεσιών, που στηρίζεται η οικονομία της κυρίως στις υπηρεσίες» και έτσι «πρέπει να διατηρηθεί ο χαμηλός εταιρικός συντελεστής» (Αβέρωφ) δεν χρειάζεται πια να πονάει. Ούτε και ο Πρόεδρός μας, ως άλλος Αβραάμ, όχι μόνο να παίρνει τον μονάκριβό του Εταιρικό Ισαάκ στην Αμωρία για να τον σφάξει, αλλά να τον ακρωτηριάζει κιόλας, αφού δεν υπάρχει Θεός για να τον σώσει εκτός του εβραϊκού παραμυθιού.

Στο πλαίσιο αυτό μάλλον είναι που ο υπουργός Οικονομικών άφησε χθες να διαρρεύσει στα ΜΜΕ ότι σχεδιάζει να προωθήσει αύξηση του εταιρικού φόρου στο 15%. Με πηγές του ΥΠΟΙΚ να… επιβεβαιώνουν τα δημοσιεύματα αποδίδοντας την απόφαση η οποία θα δώσει στην κυβέρνηση ποσό 170 εκατομμυρίων, στα (διαβάστε προσεκτικά) «προβλήματα που προκύπτουν στον τομέα των διεθνών υπηρεσιών από τη διατήρηση ενός υπέρμετρα χαμηλού εταιρικού φόρου».

Με άλλα λόγια, η «κόκκινη γραμμή», για την «Κύπρο την πατρίδα μας» (Αναστασιάδης), «που είναι μια χώρα παροχής υπηρεσιών, που στηρίζεται η οικονομία της κυρίως στις υπηρεσίες» και έτσι «πρέπει να διατηρηθεί ο χαμηλός εταιρικός συντελεστής» (Αβέρωφ) είναι τώρα ένα πρόβλημα!

Ένας… «υπέρμετρα χαμηλός εταιρικός φόρος» (!) σε μια χώρα η οποία –παραδόξως και παρά το «Success Story», την «ιπτάμενη» Λεμεσό και τα τρελά λεφτά που βγάζουν με τα διαβατήρια, κάποιοι– καλείται να κλείσει όπως – όπως άλλη μια τρύπα. Κόβοντας, μετά τα χέρια του Ισαάκ (το 12,5%), και τα αποτέτοια του. Μια και καλή.

Διότι σε αντίθεση με την κυβέρνηση Αναστασιάδη, ο Ισαάκ είχε αποτέτοια. «Η Κύπρος, η πατρίδα μας» μπορεί να τα πάρει και να τα κρεμάσει κουδούνια. Διότι και η χώρα και εμείς για να μας κρεμάνε κουδούνια είμαστε, όσο ανεχόμαστε να μας εξαπατούν έτσι, οι όποιοι σαλτιμπάγκοι.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.