Φόρμα αναζήτησης

Η Κύπρος έχει τη δική της Ιστορία

Οι απλοί άνθρωποι στην Κύπρο πάντα ήξεραν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Είτε αυτοί είναι Ελληνοκύπριοι, είτε Τουρκοκύπριοι, είτε Αρμένιοι, είτε Μαρωνίτες, είτε Λατίνοι.

Το 30% των απλών Ε/Κ προσφυγοποιήθηκαν το 1974. Στοιβάχθηκαν σε συνοικισμούς, υπέφεραν πολύ και εργάστηκαν σκληρά για να ορθοποδήσουν. Το 50% περίπου των Τουρκοκυπρίων επίσης μετακινήθηκε μετά το 1974 για να εγκατασταθεί στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Είχαμε νεκρούς και αγνοούμενους και από τις δύο πλευρές. Εντούτοις, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, παρότι έμειναν χωρίς επαφή μέχρι και το 2003, όταν άνοιξαν κάποια οδοφράγματα ξαναβρήκαν διαύλους επικοινωνίας.

 

Οι αριθμοί

Το 2018, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Κυπριακής Αστυνομίας, 486.000 ε/κ αυτοκίνητα επισκέφθηκαν τη βόρεια Κύπρο, ενώ συνολικά επισκέφθηκαν τη βόρεια Κύπρο 1.014,340 Ε/Κ. Η πρόβλεψη μέχρι το τέλος του 2019 ανεβάζει τις επισκέψεις στο 1,9 εκατ. Το 2018, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, επισκέφθηκαν τη νότια Κύπρο 417.629 τ/κ αυτοκίνητα (μιλούμε σε όλες τις περιπτώσεις για πολλαπλές επισκέψεις αυτοκινήτων και πολιτών), ενώ συνολικά από τα οδοφράγματα διήλθαν 1.007.000 εκατ. Τουρκοκύπριοι. Η πρόβλεψη για το 2019 ανεβάζει τον αριθμό στο 1,2 εκατ. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη φορά από το 2003 που ο αριθμός των Ε/Κ ξεπερνά τον αριθμό των Τ/Κ σε διακινήσεις.

Τί σημαίνουν αυτά τα νούμερα στην πράξη; Το μεγαλείο πάντα, λένε κάποιοι, κρύβεται στους απλούς ανθρώπους. Οι οποίοι, παρά τις πικρίες, τα πάθη και τα παθήματα, έχουν τη δύναμη να ξεχνούν. Όλος ο σύγχρονος πολιτισμός εξάλλου και η πρόοδος που επιτεύχθηκε στηρίζεται πάνω στην επιλεκτική λήθη, η οποία αφήνει κατά μέρος τα άσχημα, κρατά τα θετικά και προχωρά. Κάποιοι κάνουν λόγο επίσης για την ωριμότητα των απλών ανθρώπων, οι οποίοι δείχνουν έτοιμοι να ξεπεράσουν και να επουλώσουν τις πληγές του παρελθόντος. Πολλοί είναι αυτοί που δικαιολογούν τα νούμερα παραπέμποντας σε επισκέψεις προσκυνηματικές με οδηγό το συναίσθημα και τις μνήμες. Δεκτόν. Όπως επίσης παραδεκτόν είναι ότι οι απλοί άνθρωποι, είτε από περιέργεια είτε κυρίως από συμφέρον, κάνουν απρόσμενες υπερβάσεις. Οι Τ/Κ, για παράδειγμα, έρχονται για να ψωνίσουν είδη πολυτελείας, να εκμεταλλευθούν τις ευκαιρίες μιας μεγαλύτερης αγοράς, να φάνε σε high εστιατόρια ή ακόμα να επισκεφθούν το χιονισμένο Τρόοδος. Οι Ε/Κ πάνε στον βορρά για να βάλουν φθηνή βενζίνη, να αγοράσουν πάμφθηνα φάρμακα, να αγοράσουν εκμέκ κανταΐφι και να πιουν αϊράνι.

Ο χώρος

Πιο αμείλικτα παραδεκτή είναι ωστόσο η γεωγραφία. Ζούμε σε μια χώρα κυκλωμένη από θάλασσα, από την οποία μπορούμε να φύγουμε μόνο πετώντας. Εντός οι αποστάσεις είναι μηδαμινές, με το μεγαλύτερο ταξίδι Πάφος – Απόστολος Ανδρέας να μην διαρκεί πάνω από 4 ώρες. Από τη Λευκωσία σε 15 λεπτά είσαι στην Κερύνεια, σε 25 λεπτά στη Λάρνακα, σε 45 λεπτά στη Λεμεσό ή στον Πρωταρά.

Όπως λέει ο φίλος Μίμης Σοφοκλέους, διευθυντής του ιστορικού αρχείου Λεμεσού, εμείς οι Κύπριοι είμαστε  περισσότερο άνθρωποι του χώρου και όχι του χρόνου, και δεν το λέει για καλό. Ζούμε και παλεύουμε με τον τόπο και για τον τόπο μας χωρίς να κοιτάμε μπροστά, χωρίς κανένα στόχο και προγραμματισμό. Παρ’ όλα αυτά, κι αν «ο άδρωπος εν ο τόπος, οπότε  ο τόπος χωρίς ανθρώπους εν γέρημος», τότε οι κάτοικοι αυτής της χώρας μπορούν να κάνουν πολλά.

Η επανένωση αυτού του χώρου από το 2003 που έχουν ανοίξει τα οδοφράγματα βρίσκεται στα χέρια των απλών ανθρώπων. Οι οποίοι για τον άλφα, τον βήτα ή τον γάμα λόγο απαίτησαν να ανοίξουν περισσότερα οδοφράγματα, και κατά χιλιάδες διαπερνούν την πράσινη γραμμή. Όσο κι αν μας έχουν υποχρεώσει να δείχνουμε ταυτότητες και να σταματάμε στα οδοφράγματα, στη συνείδησή μας όλοι αυτοί οι αστυνομικοί, τελώνες και Φαρισαίοι που βρίσκονται εκεί είναι ψευδοαστυνομικοί από όπου κι αν προέρχονται. Ως δημοσιογράφος έχω ευτυχίσει να ζήσω και να καλύψω την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Εύχομαι και ονειρεύομαι να δω 1000 Ε/Κ από τη μια και 1.000 Τ/Κ από την άλλη με κασμάδες και φτυάρια να ρίχνουν το τείχος της Πράσινης Γραμμής. Αφήνοντας πολιτικάντηδες, στρατιωτικούς, αστυνομικούς και παράγοντες του πατριωτικού παραγοντισμού να χάσκουν αμήχανοι.

·        Όλοι θυμόμαστε τις πορείες των γυναικών στον ΄Αρωνα, στα Λύμπια και στην ΄Αχνα από το 1987 έως και το 1988 με στόχο να πέσουν τα διαχωριστικά τείχη

·        Θυμόμαστε τις ογκώδεις συγκεντρώσεις των Τουρκοκυπρίων το 2003 για επανένωση, κάτι που οδήγησε την Άγκυρα και το καθεστώς Ντενκτάς να ανοίξουν τα οδοφράγματα.

·        Θυμόμαστε επίσης το συναπάντημα Ε/Κ και Τ/Κ στην κάλπη το 2019, ψηφίζοντας άτομα και από τις δύο κοινότητες και εκλέγοντας όλοι μαζί για πρώτη φορά Τ/Κ ευρωβουλευτή.

Σήμερα έφτασε η ώρα να ξαναπάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Σήμερα εκατοντάδες διακοινοτικές ομάδες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δρουν και συνεργάζονται, όχι μόνο προς την επίλυση του Κυπριακού, αλλά και σε άλλους τομείς, όπως το περιβάλλον, η παιδεία, ο πολιτισμός. Χιλιάδες Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι έχουν συνάψει φιλικές και αδελφικές σχέσεις, εκατοντάδες Ε/Κ και Τ/Κ νέοι φοιτούν σε κοινά σχολεία, για να μην σας πω ότι υπάρχουν και αρκετοί γάμοι από νέους και νέες των δύο κοινοτήτων.

Σε πρόσφατη μελέτη τους οι ακαδημαϊκοί μας Ντενίς Γιουσέλ και Χάρτης Ψάλτης προσμετρούν τη σημασία αυτών των επαφών μεταξύ μελών των δύο κοινοτήτων βάζοντας στη ζυγαριά από τη μια την εμπιστοσύνη και από την άλλη την προκατάληψη. Για να καταλήξουν ότι όσο περνούν τα χρόνια η εμπιστοσύνη μπορεί να κερδίσει τη μάχη.

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι απλοί Κύπριοι είναι πολύ πιο ώριμοι στην καθημερινότητά τους από τους πολιτικούς τους. Δεν το λέω μόνο εγώ. Το εξυπονοεί κατά τρόπο προσβλητικό για τους πολιτικάντηδες αυτού του τόπου και ο γενικός γραμματέας στις τρεις τελευταίες του εκθέσεις καλώντας τον κόσμο της Κύπρου να αναλάβει πρωτοβουλίες. Σκεφτείτε μόνο αυτό: Έχουν ανοίξει τα οδοφράγματα εδώ και 16 χρόνια. Μέσω αυτών έχουν πραγματοποιηθεί εκατομμύρια επισκέψεις από τους πολίτες και των δύο κοινοτήτων χωρίς να σπάσει μύτη.

 

Οι πολιτικοί και ο σκουπιδοτενεκές

Από την άλλη, ας συγκρίνουμε τους απλούς ανθρώπους με τους πολιτικούς και των δύο κοινοτήτων. Συμπεριφέρονται λες και θέλουν να χαλάσουν ό,τι κτίζει καθημερινά η κοινωνία των πολιτών. Διαπληκτίζονται καθημερινά με δηλώσεις και αντιδηλώσεις ως χαμίνια λαχαναγοράς και χαμάληδες του λιμανιού. Συναντιούνται ως δειλά ανθρωπάκια μυστικά σε διαμερίσματα για να συζητήσουν τις τύχες μας. Κάνουν παρελάσεις, πετούν αεροπλανάκια πάνω από τα κεφάλια μας, διατυπώνουν απειλές, έχουν επιστρατεύσει γεωτρύπανα και κανονιοφόρους, εκδίδουν εντάλματα ο ένας εναντίον του άλλου. Δεν κατανοούν ότι η ίδια η ζωή τους έχει ξεπεράσει, ότι πλέον ανήκουν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας, και επιμένουν να συμπεριφέρονται ως τα τελευταία κατάλοιπα φεουδαρχών σε αυτή τη χώρα. Προσπαθώντας να ελέγξουν τον κόσμο διά του φόβου και της επιλεκτικής μνήμης. Προσπαθώντας να διαχωρίσουν τους απλούς πολίτες, να τους ελέγξουν και αν χρειαστεί να τους οδηγήσουν σε νέες αιματοχυσίες.

Αυτά τα κατάλοιπα της Ιστορίας δεν έχουν πλέον θέση σε αυτή τη χώρα. Είναι η στιγμή που πρέπει εμείς οι απλοί πολίτες να γράψουμε τη δική μας Ιστορία. Θέλουμε να τερματισθεί το status quo. Θέλουμε μια λύση ομοσπονδίας γιατί μας ταιριάζει. Γιατί μπορεί να λειτουργήσει και για τους πολίτες που έχουν εμπιστοσύνη, αλλά και για τους πολίτες που έχουν ακόμα τις προκαταλήψεις τους. Η διζωνική ομοσπονδία υπό τις περιστάσεις είναι δημοκρατική διότι μπορεί να κάνει πραγματικότητα την οποία σχέση θελήσουν οι πολίτες της μιας πολιτείας να οικοδομήσουν με τους πολίτες της άλλης πολιτείας. Θέλουμε βέβαια όλοι να ζήσουμε ως πολίτες της Ευρώπης. Θέλουμε να κερδίσουμε την ειρήνη για μας και κυρίως για τα παιδιά μας. Τα θέλω μας βεβαίως δεν κερδίζονται από τον καναπέ.