POWERED BY

Φόρμα αναζήτησης

Η Κύπρος έχασε έναν σπουδαίο δάσκαλο



Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ.: 99 966518

 

Οι Κύπριοι έχασαν έναn σπουδαίο δάσκαλο και η μαρωνιτική κοινότητα έχασε έναν μεγάλο ηγέτη: Ο Ηλίας Κασάπης τάφηκε στον Κορμακίτη από την οικογένεια και τους φίλους του στις 29 Αυγούστου 2020. Ζητήσαμε από έναν από τους γιους του, τον Αντώνη Κασάπη, να γράψει κάτι για τον πατέρα του και να μας πει γι’ αυτόν. Μας έστειλε τον επικήδειο λόγο του, που είναι περίληψη της ζωής του Ηλία Κασάπη. Ο Αντώνης Κασάπης είπε:

«Αγαπητή Sevgul,

Ο πατέρας μου Ηλίας Κασάπης πέθανε στις 27 Αυγούστου 2020 στη Λευκωσία και τάφηκε στον Κορμακίτη στις 29 Αυγούστου 2020. Εδώ θα βρεις τον επικήδειο που εκφώνησα. Φυσικά ήμουν προκατειλημμένος όταν τον περιγράφω, αλλά είχε αρκετά χαρακτηριστικά που είναι αξιοσημείωτα. Πρώτα απ’ όλα αγωνίστηκε για την επανένωση του νησιού μας έμπρακτα, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Είχε υπέροχες σχέσεις με όλους τους Κύπριους. Ιδιαίτερα με τους φτωχούς και εκείνους που έχουν ανάγκη. Ποτέ δεν έκανε διακρίσεις με βάση τη θρησκεία ή τη γλώσσα.

Ηλίας Κασάπης, 6.12.1931 – 27.8.2020

Ο Ηλίας Κασάπης έζησε μια γεμάτη ζωή.

Έφυγε 27 Αυγούστου 2020, περιτριγυρισμένος από τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Σε ολόκληρη τη ζωή του, με τον δικό του μοναδικό, μειλίχιο και αγαπημένο τρόπο, πρόσφερε στους συνανθρώπους του, όλους ανεξαιρέτως, όποια βοήθεια μπορούσε, χωρίς ποτέ να αναμένει ανταλλάγματα.

Την πρόσφερε σε όλους, και στους δυνατούς αλλά και στους αδύναμους, στους φτωχούς, στους πονεμένους, αυτούς που ξέρεις εκ των προτέρων ότι δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν, εκτός μόνο με την αγάπη τους και την εκτίμησή τους.

Καθώς τον αποχαιρετούμε, ας θυμηθούμε μερικά πράγματα γι’ αυτόν.

Γεννήθηκε στον Κορμακίτη στις 6 Δεκεμβρίου 1931, το τέταρτο από τα 8 επιβιώσαντα παιδιά τού Ιωάννη και της Μαρίτσας Κασάπη, μαζί με τον αγαπημένο του δίδυμο και αχώριστο αδελφό, Γιώργο.

Επίσημη ημερομηνία γέννησης τους καταχωρήθηκε, όπως συχνά γινόταν τότε κατά προσέγγιση, η 13η Δεκεμβρίου 1931. Η οικογένεια ήταν μεγάλη και χωρίς καθόλου κληρονομική περιουσία. Ο πατέρας του, Ιωάννης Κασάπης, και αυτός μέλος οικογένειας με 8 παιδιά, ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος που, αν και άρχισε πάμφτωχος, κατάφερνε πάντοτε να προμηθεύει την οικογένεια με όλα τα χρειαζούμενα. Είχε τεράστια επιρροή στα παιδιά του, και ιδιαίτερα στον Ηλία, που ήταν και το καμάρι του. Όπως όλα τα παιδιά του Κορμακίτη τότε, φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Αρρένων του χωριού, με δάσκαλούς του δύο δυναμικούς διδασκαλικούς χαρακτήρες του Κορμακίτη, τον Ιωσήφ Χατζηρούσο και τον Ηλία Κέκκο, που είχαν σημαντική επιρροή πάνω του, και το έργο των οποίων έμελλε να συνεχίσει ο ίδιος.

Ήταν έξυπνος μαθητής και με ιδιαίτερη κλίση στα γλωσσικά μαθήματα και τα κλασικά θέματα. Στα 13 τους, μαζί με τον δίδυμό του, εγγράφηκαν στο Παγκύπριο Κεντρικό Γυμνάσιο στη Λευκωσία, που τότε θεωρείτο το σχολείο για επίλεκτους μαθητές. Έμενε σε δωμάτιο στο «οικοτροφείο» για Μαρωνίτες μαθητές στο μαρωνίτικο μοναστήρι στην Πύλη Πάφου. Εκεί γνωρίστηκε και συνδέθηκε επί ζωής με άλλα παιδιά από όλα τα μαρωνίτικα χωριά. Στο Παγκύπριο Γυμνάσιο διέπρεψε κυρίως στα γλωσσικά και τα κλασικά μαθήματα, με ιδιαίτερη επιτυχία στα Νέα Ελληνικά όπου και βραβεύθηκε με έπαινο στον σεβέρειο ετήσιο διαγωνισμό έκθεσης. Aπoφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1950.

Πήρε το δεύτερο βραβείο, ενώ το πρώτο πήρε ο γνωστός Παναγιώτης Περσιάνης. Ακολούθως, εργοδοτήθηκε για 2 χρόνια από την Ελληνική Μεταλλευτική Εταιρεία (ΕΜΕ) ως γραφέας. Η αγάπη του για τη μάθηση αλλά και η έμφυτη κλίση του τον οδήγησαν να εγγραφεί στο Διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου από όπου απεφοίτησε το 1954.

Μετέβαινε τακτικά από τον Κορμακίτη στο κολέγιό του στη Μόρφου με το ποδήλατό του.

Εν τω μεταξύ, είχε ήδη αρραβωνιαστεί την Ιωάννα Ιωσήφ Χατζηρούσου, και παντρεύτηκαν τον Δεκέμβριο 1953, αυτός 22 και αυτή 19 ετών.

Το 1954 άρχισε τη διδασκαλική του καριέρα στην Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας, και σε αυτή τη θέση υπηρέτησε μέχρι το 1959.

Αυτά τα χρόνια ζούσε με τη σύζυγό του στην Αγία Μαρίνα και απέκτησαν τα πρώτα 4 από τα 5 παιδιά τους, τον Λώρη το 1954, τον Αντώνη το 1956, τον Ιωσήφ το 1958 και τη Μόνικα το 1959. Το 1960-61 υπηρέτησε στο Δημοτικό Σχολείο Αρρένων του Κορμακίτη και το 1961-62 υπηρέτησε στο μονοδιδάσκαλο Δημοτικό Σχολείο Καρπάσιας. Το 1962 επιλέχθηκε μαζί με μια ομάδα περίπου 7 άλλων δασκάλων παγκύπρια, να μεταβεί στην Αθήνα για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για δύο χρόνια. Έζησε αυτά τα δύο χρόνια μακριά από τη σύζυγο και τα 4 παιδιά του. Αποπεράτωσε τις σπουδές του το 1965 και ήταν ο πρώτος καταγόμενος από τον Κορμακίτη που απέκτησε τίτλο πανεπιστημιακών σπουδών, και από τους πρώτους στη μαρωνιτική κοινότητα της Κύπρου.

Πίστευε στη μόρφωση και στη γνώση. Επένδυσε σε αυτήν και για τα πέντε παιδιά του, που όλα αποφοίτησαν από αγγλικά πανεπιστήμια και απέκτησαν επαγγελματικούς τίτλους. Με την επιστροφή του στην Κύπρο το 1965 υπηρέτησε για έναν χρόνο στο ενωμένο πια νέο σχολείο του Κορμακίτη και μετά στο Δημοτικό Σχολείο του Ασωμάτου από το 1966 μέχρι το 1971, συμπληρώνοντας έτσι και τα τέσσερα μαρωνίτικα χωριά.

Από το 1971 μέχρι το 1974 υπηρετούσε ξανά στην Αγία Μαρίνα.

Το 1966 απέκτησαν με τη σύζυγό του Ιωάννα τον τελευταίο τους γιο, τον Γιώργο, που θα τους κρατούσε συντροφιά για μερικά χρόνια όταν η πιο μεγάλη τετράδα θα έφευγε από το οικογενειακό σπίτι. Μετά τα σεισμικά γεγονότα του Ιουλίου – Αυγούστου 1974, βρέθηκε, μαζί με τους περισσότερους άλλους κατοίκους του Κορμακίτη, να είναι εγκλωβισμένος στο χωριό.

Ακολούθησαν πολλά δύσκολα χρόνια. Ο Κορμακίτης και οι εγκλωβισμένοι χρειάζονταν να βρουν λύσεις μόνοι τους για τα πολλά νέα προβλήματα που τους παρουσιάστηκαν.

Ο Ηλίας Κασάπης ήταν ο νους του χωριού. Μαζί με τον γαμπρό του, τον κοινοτάρχη Αντώνη Διάκο, με τον οποίο είχε μια μακροχρόνια συνεργασία σε πολλούς τομείς, και τον ιερέα του χωριού πατερ-Αντώνιο Τερζή, που τους συνέδεε βαθιά φιλία και αλληλοσεβασμός, και με άλλους συγχωριανούς, ανέλαβαν να ηγηθούν και να καθοδηγήσουν τον Κορμακίτη και τους κατοίκους του, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Την ίδια περίοδο, τα παιδιά του ήταν σκορπισμένα εκεί και εδώ. Άλλοι στην Αγγλία σε σπουδές και άλλοι σε συγγενικά σπίτια στη Λευκωσία. Ο πατέρας, Ηλίας Κασάπης, φρόντιζε με τις συχνές επιστολές του να καθοδηγεί τα παιδιά του, που δεν έβλεπε πια συχνά.

Συνέχισε να διδάσκει στο Δημοτικό Σχολείο του Κορμακίτη, και να βοηθά τον κόσμο του χωριού με πολλούς τρόπους.

Υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του ηγέτη της κοινότητας Ιωάννη Μαυρίδη, και μετά του άλλου μακροχρόνιου ηγέτη Αντώνη Χατζηρούσου.

Αμέτρητες οι ομιλίες του σε όλων των ειδών τις εκδηλώσεις. Στην υποδοχή επισκεπτών στο χωριό διαφόρων επισήμων και υπεύθυνων, αλλά και απλών ανθρώπων. Οι συνεντεύξεις του σε δημοσιογράφους για πάμπολλα θέματα, κυρίως, φυσικά, για την κοινότητά του, για το χωριό του, για τη γλώσσα τους, και για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Σε οικογενειακό επίπεδο ήταν υποδειγματικός σύζυγος, πατέρας, πεθερός, γιος, αδελφός, συγγενής.

Ως δάσκαλος, αγαπήθηκε από εκατοντάδες μαθητές του και στα τέσσερα μαρωνίτικα χωριά.

Ιδιαιτέρως όμως από εκείνους τους μαθητές του στα χρόνια του εγκλωβισμού μετά το 1974. Έχω προσέξει πολλά συγκινητικά λόγια από πολλούς από τους μαθητές του αυτών των δύσκολων χρόνων.

Ως άνθρωπος υπήρξε φιλάνθρωπος και φιλόπτωχος.

Ποτέ δεν αρνήθηκε βοήθεια σε κανέναν. Χωρίς να ζητά ανταμοιβές.

Το σπίτι του πάντοτε ανοικτό σε όλους. Μαζί με τη σύζυγό του πάντα φιλόξενοι, πάντα βοηθητικοί.

Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία, άρρωστος και αδύναμος, συνέχισε να δέχεται επισκέψεις από κόσμο και να βοηθά όπως μπορούσε.

Αγάπησε τον τόπο του με πάθος.

Τους ανθρώπους και τη φύση. Τα ζώα του χωριού, από τα κατσίκια μέχρι τα γατάκια. Τα δέντρα και τα χωράφια.

Αγαπήθηκε και αυτός από τον κόσμο γύρω του όσο λίγοι.

Ίσως χιλιάδες ήταν οι φορές που πέρασε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα καταραμένα οδοφράγματα του μίσους και της ντροπής.

Θα τα περάσει ακόμη μια φορά με την απαραίτητη «άδεια».

Στο εξής θα μπορεί πια να περνά χωρίς να χρειάζεται την άδεια κανενός για να πάει στα παιδιά του, στον γιατρό, στις εργασίες του, και στο σπίτι του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε τη χαρά και την τύχη να τον συντροφέψουν στο χωριό τους και τα τρία αδέλφια του, να απολαύσουν μαζί και να ξαναζήσουν μερικές από τις μνήμες της παιδικής τους ζωής. Ο Αντώνης έφυγε πρώτος και ακολούθησε ο Ιωσήφ. Και οι δύο στην όμορφη φύση του χωριού τους. Έχασε τον δίδυμο αδελφό του Γιώργο στις 10 Ιουλίου 2020. Πάντοτε έλεγε πως θα έφευγαν μαζί. Ακριβώς έτσι, όπως μαζί ήλθαν σε αυτό τον κόσμο. Τον ακολούθησε 48 ημέρες μετά. Έζησε χωρίς αυτόν 48 μέρες στα 88 χρόνια και 7 μήνες κοινής, πολύ κοινής, ζωής τους.

Απέκτησε 10 εγγόνια, τα οποία υπεραγαπούσε, αλλά και αυτά ανταπέδωσαν.

Άφησε την τελευταία του πνοή την Πέμπτη 27 Αυγούστου 2020, στις 9.03 το πρωί, περιτριγυρισμένος από τη σύζυγό του, τα πέντε παιδιά του, την αδελφή του Τερέζα, και απέραντη αγάπη. Μεγάλη του επιθυμία πάντοτε να βρεθεί επιτέλους η λύση του προβλήματος της Κύπρου. Να μπορέσει όλος ο κόσμος να ζήσει ειρηνικά στα σπίτια του.

Να επιστρέψει ο κόσμος του Κορμακίτη και να ζωντανέψει το χωριό.

Ήταν πάντοτε αισιόδοξος για τη λύση. Την ποθούσε με λαχτάρα στα 46 από τα 89 χρόνια της ζωής του. Έφυγε χωρίς να τη δει. Ελπίζουμε να τη δει από ψηλά και είμαστε υπεύθυνοι για αυτό. Θα μας μείνει αξέχαστος για πολλά πράγματα.

Πάνω από όλα όμως, ως ένας πολύ καλός ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Τελειώνω με τα λόγια του λίγο πριν να μας φύγει.

‘Νομίζω έκανα το καθήκον μου.

Νιώθω πολύ καλά επειδή είμαι κοντά στον Θεό.’

Σίγουρα τώρα είναι μαζί με τον Θεό, και από εκεί θα συνεχίσει να βοηθά όλο τον κόσμο και κυρίως τον αγαπημένο του Κορμακίτη. Εκεί όπου έζησε όλη τη ζωή του, εκεί όπου σε λίγο θα αναπαυθεί στην αιωνιότητα.

Είμαι βαθιά περήφανος για τον Πατέρα μου.

Θα ζει πάντα στις καρδιές μας.»

Μακάρι ο Ηλίας Κασάπης να αναπαυθεί εν ειρήνη. Συλλυπούμαστε από καρδιάς την οικογένειά του και την κοινότητά του.

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.