Φόρμα αναζήτησης

Η κοινωνία που θάβει μνήμη και λογική μαζί με τους ηγέτες της

Ομολογώ πως, με όσα είχαν προηγηθεί και με δεδομένο το βεβαρημένο της υγείας του, πολλές φορές αναρωτήθηκα τι ακριβώς θα συνέβαινε όταν θα πέθαινε ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Ποτέ δεν είχα φανταστεί όμως, ότι θα έβλεπα αυτό που παρακολουθώ από την Παρασκευή.

Και αυτό, για να μην αρχίσουν πάλι μερικοί, ένθεν και ένθεν, δεν έχει να κάνει με τον εκλιπόντα. Έχει να κάνει με εμάς, τη μνήμη, τη λογική και το κριτήριό μας. Έχει να κάνει και με την υποκρισία κάποιων. Ας αρχίσουμε απ’ εδώ.

Οι θεατρινισμοί με τους οποίους υποδέχθηκαν πολλοί από τους πολιτικούς του αντιπάλους την είδηση του θανάτου του, είναι αηδιαστικοί.

Μόνο αυτή τη λέξη μπορώ να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω τη συμπεριφορά ανθρώπων οι οποίοι μέχρι και την ημέρα που πέθανε -κυριολεκτικά όμως, λίγο πιο πριν- χρησιμοποιούσαν το όνομα Χριστόφιας για να (ξε)φορτώσουν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς απάνω του.

Και εδώ και τρεις μέρες θυμίζουν, μέρες που είναι κιόλας, το Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Δεν ξέρω, εάν είναι οι τύψεις τους ή κάτι άλλο αν και ομολογώ πως, τους πλείστους, δεν τους έχω για άτομα που μπορούν να αισθανθούν τύψεις. Είναι όμως ντροπή. Θα έλεγα και βαθιά ανέντιμο.

Από εκεί και πέρα, ναι, ο Δημήτρης Χριστόφιας έγινε ο βολικός σάκος του μποξ, για πολλούς και διαφόρους.

Όπως βέβαια έγινε και η βολική περίπτωση για τα ΜΜΕ όταν δεν είχαν κάτι άλλο να τον βγάζουν, εκμεταλλευόμενα την κατάστασή του η οποία, κατάσταση, τον οδηγούσε να λέει πολλά και διάφορα. Με τους οχετούς των σχολίων να ρέουν από κάτω και τα κλικ να πέφτουν άφθονα.

Αυτός ήταν και σε μεγάλο βαθμό ο λόγος που ο Δημήτρης Χριστόφιας αποτιμάται τόσο θετικά από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς ο οποίος στο πρόσωπό του -πότε δικαιολογημένα λόγω των όσων του φορτώθηκαν επιπρόσθετα αλλά και του αιματηρού παρελθόντος εις βάρος της Αριστεράς το οποίο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα (και όχι μόνο…) βρικολακιάζει και επιχειρεί να δικαιωθεί…

… και πότε λόγω της αυτόματης ενεργοποίησης του γνώριμου σε όσους προερχόμαστε από τον χώρο μηχανισμού της καταδίωξης- ο κόσμος λοιπόν της Αριστεράς στο πρόσωπό του βλέπει αυτό που βλέπει σήμερα.

Θα τολμήσω να πω πως εάν δεν τον είχε διαδεχθεί η Δεξιά και δεν είχαμε ζήσει αυτά που ζούμε αλλά και τα όσα επιπρόσθετα του φόρτωσαν από το Μαρί και μετά, και εάν η Αριστερά δεν βίωνε την κρίση ταυτότητας και επιβίωσης που περνά στις μέρες μας, διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στην αποτίμηση.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας ήταν μια πολύ σημαντική πολιτική φυσιογνωμία, πέρα από την αμεσότητα που είχε και η οποία τον έκανε προσιτό και αγαπητό στους απλούς ανθρώπους. Δεν ήταν άλλωστε τυχαίο, ότι μέχρι τη στιγμή που κλήθηκε να κυβερνήσει ήταν ο πιο αγαπητός πολιτικός με διαφορά.

Μπορούσε θαυμάσια να διοικήσει ένα κόμμα -εκείνου του τύπου, ειδικά- και το έκανε με μαεστρία, εξ ου και το ότι κατάφερε να το βγάλει αλώβητο, αριθμητικά, μέσα από τη διάσπασή του αργότερα -για την οποία όμως, κάθε άλλο παρά άμοιρος ευθυνών ήταν. Και το έκανε με τίμημα την απουσία των ανθρώπων εκείνων αλλά και της διαφάνειας που θα μπορούσαν να το προσαρμόσουν στη σύγχρονη εποχή.

Κάτι που το ΑΚΕΛ επείγει να κάνει, καθώς το κλίμα των ημερών δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ.

Δεν κρατάνε πολύ αυτά τα νεκρικά στην εποχή μας.

Ωστόσο, δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς ούτε να επιτρέπει να φορτώνονται στον Δημήτρη Χριστόφια πράγματα που δεν του αναλογούν, ούτε και να στέκεται σιωπηλός μπροστά στην ισοπέδωση του ό,τι απομένει από τη μνήμη και το πολιτικό μας κριτήριο.

Διότι ναι, είναι εξωφρενικό ένας… Αναστασιάδης, επί παραδείγματι, ο οποίος μέχρι πρόσφατα τον περνούσε γενεές δεκατέσσερις (και) για τις… προδοτικές όπως άφηναν να νοηθεί συγκλίσεις του με τον Ταλάτ, να τον εξυμνεί σήμερα! Οι συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ ήταν το πιο σημαντικό που πέτυχε επί των ημερών του και ήταν εξαιρετικής σημασίας για τη λύση, εξ ου και ο Αναστασιάδης τις είχε υιοθετήσει – και πριν και μετά σιωπηρά!

Όμως οι συγκλίσεις -τις οποίες ο εκλιπών δεν τις κατέθεσε τελικά, στερώντας στον Ταλάτ την επανεκλογή…- και όλα τα άλλα, ήταν η απέλπιδα και αποτυχημένη προσπάθειά του να ανακόψει τις τραγικές συνέπειες των δικών του χειρισμών το 2004 οι οποίοι ενταφίασαν -σεβόμενος την ώρα δεν θα υπενθυμίσω γιατί- εν μία νυκτί τη λύση.

Και σφράγισαν, λόγω των δικών του κακών υπολογισμών το άδοξο τέλος, μιας προσπάθειας κρίσιμης για λύση, έστω και εάν ο πλέον επιφανής των διχοτομικών πολιτικών, ο Τάσσος, τον οποίο και πάλι ο εκλιπών έχει εκλέξει ως αντάλλαγμα για την προεδρία της Βουλής, την είχε στραπατσάρει όσο και όπως μπορούσε.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, ναι, πολεμήθηκε όσο κανένας άλλος. Αλλά δεν μπορεί κανείς να προσπερνά ούτε το τεράστιο μέρος της πολιτικής ευθύνης για το Μαρί, την οποία πλήρωσαν άλλοι. Και αυτό το γράφω εγώ, εδώ. Εδώ, όπου κατέθεσα ξεκάθαρα τη διαφωνία μου για τα έκτροπα μπροστά από το Προεδρικό, με τις ύβρεις, τις αγχόνες και με τα δανεικά μεγάφωνα των ΕΛΑΜιτών ή για την υπόθεση με το πόρισμα και την παρωδία εκείνη με τις φωτογραφίες των συγγενών στο τραπέζι και όλα τα άλλα τα οποία πλήγωσαν βαθιά τη Δημοκρατία.

Δεν μπορεί όμως να το προσπερνά κανείς. Ούτε και με την κρίση δικαιούται κανείς, εάν σέβεται τη λογική και τη νοημοσύνη του, είτε να χάφτει την εξήγηση των αντιπάλων του ότι για όλα έφταιγε εκείνος, είτε να παραβλέπει πως και εδώ, ιδεοληψίες, αδυναμίες και κυρίως ολιγωρία άφησαν την κρίση -των τραπεζών, ναι- να τινάξει σε τέτοιο βαθμό την οικονομία στον αέρα.

Όπως επίσης, δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει, ιδιαίτερα παρακολουθώντας και τα όσα όντως κάνει τα ΑΚΕΛ σήμερα ως αντιπολίτευση κιόλας, την απουσία επί της δικής του διακυβέρνησης, τομών αριστερής πολιτικής ειδικά σε σχέση με την κοσμική εκπαίδευση και τη διαχείριση του εθνικισμού και της Ιστορίας στα σχολεία και πολλά άλλα που θα μπορούσε κανείς να τα βάλει στον όρο «αριστερή πολιτική».

Διότι τέτοια, δεν ήταν το να μοιράζει κανείς επιταγές – την ώρα κιόλας που η οικονομία κατέρρεε.

Και κάτι τελευταίο. Το «ο αποθανών δεδικαίωται», το οποίο είναι και αστείο να μην γνωρίζει κανείς -ειδικά οι θρήσκοι!…- ότι δεν έχει στο Ευαγγέλιο την έννοια που του προσδίδεται και δεν ισχύει έτσι, διότι τη βάπτιση είναι που αφορά κι όχι τον θάνατο, αυτό λοιπόν, ακόμα και εάν ίσχυε όπως το καταλάβαινε κάποτε ο λαός, ως άφεση αμαρτιών, αφορά την ανθρώπινη διάσταση.

Και εμένα, μετά και που τα ξαναβρήκαμε επί των ημερών της διακυβέρνησής του αφήνοντας πίσω την περιρρέουσα που εξ αιτίας του είχαμε βιώσει, ο Δημήτρης Χριστόφιας μου ήταν συμπαθής. Εδώ δεν κρίνω τον Δημήτρη όμως. Ούτε καν τον Χριστόφια. Το έκανα όσο ζούσε, αυστηρά και δίκαια νομίζω.

Κρίνω ένα πολιτικό κεφάλαιο το οποίο εμείς, ως λαός, αποτύχαμε να διαχειριστούμε για άλλη μια φορά. Όπως και με κάθε άλλο ηγέτη μας όταν πεθαίνει και αίφνης αγιοποιείται. Αυτό είναι που θα πρέπει να μας προβληματίσει. Πολύ σοβαρά.

Η φύση ας τον αναπαύσει. Kαι εμείς ας κρατήσουμε -δίκαια και ολόκληρη- τη μνήμη του. Μαζί και τη δική μας.