Φόρμα αναζήτησης

Η γέννηση του μικρού Σατανούλη και η χαρά των μαθητών



Η πιο υγιής φάση των μαθητών του κυπριακού σχολείου είναι οι μέρες τούτες που είναι σπίτι τους. Έχουν χρόνο να μιλήσουν με τους φίλους τους, με την μάμμα, τον παπά τζ’αι τον αρφόν τους. Να δουν καμιά ταινία, να πάνε εκδρομές, να ψήσουν τη σούβλα, να καθαρίσουν τον κήπο, να πετάξουν καμιά σακούλα σκουπίθκια. Κοιμούνται αργά, παίζουν ηλεκτρονικά, ακούν μουσική τζ’αι θωρούν τη νούννα τους. Πιάνουν δώρο λεφτά ‘που τον παππού τους, ‘γοράζουν καινούργια παπούτσια, πάνε βόλτα στην πόλη τζ’αι στο καφέ του χωρκού τους. Τα Χριστούγεννα σε αντίθεση με το Πάσχα οι μαθητές είναι ήρεμοι. Ζαλισμένοι ‘που το σχολείο, μα ακόμα ήρεμοι. Το Πάσχα ξεσπούν τζ’αι τα κρούζουν ούλλα, μα τα Χριστούγεννα ακόμα μέσα τους υπάρχει μια στάλα φυσικότητας. Το Πάσχα στερέφκουν. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Από το αφύσικο σχολείο βρίσκονται ξαφνικά στη φυσικότητα της οικογένειας, όσης έμεινε τέλος πάντων, διότι αν πιάσεις τους σύγχρονους γονιούς, βιώνουν τζ’αι τούτοι την απόγνωση της καθημερινότητας τζ’αι τα κοπελλούθκια τους θωρούν τα βασικά σαν δέντρα που ανθίζουν βαθμούς. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ακόμα υπάρχει ηρεμία. Σε τούτο μάλλον βοηθούν τζ’αι τα λαμπάκια του δέντρου που αναβοσβήνουν τζ’αι σου αποσπούν την προσοχή. Σπουδαίο πράμα η διάσπαση της προσοχής. Μάλλον έχει το χρώμα της φαντασίας, την αύρα της δημιουργικότητας. Το σχολείο αυτά τα δύο τα σκοτώνει. Στο σχολείο η διάσπαση της προσοχής είναι «πρόβλημα». Και αυτό εξηγείται. Σε ένα περιβάλλον στεγνό και ακίνητο σαν το καντήλι της πρόγιαγιας, η φωθκιά των νέων μεταφράζεται από το συντηρητικό κυπριακό σύστημα σε κολαστήριο. Μεγάλη παραδοξότητα. Οι νεκροί να προσπαθούν να δώσουν ζωή στους ζωντανούς. Αγγίζουμε τα όρια της ανωμαλίας, τα όρια της νεκροφιλίας. Ο διευθυντής καλείται να παίξει τον ρόλο του Βελζεβούλ, ο οποίος χαϊδεύει τα αφτιά αυτών που σε λίγο θα ρίξει στο καζάνι. Και θα το κάνει μια χαρά γιατί αυτό προνοεί η κατασκευή του. Η κοινωνία ακόμα μία φορά παρακολουθεί αμέτοχη, παραγεμίζοντας με βούτυρο την ορμονική γαλοπούλα για να την μαλαθκιάνουν νάκκον τζ’αι να κρατήσουν το έθιμο του αποικιοκράτη. Μάλλον βάρυνε από την πολυφαγία. Όπως γέρνει η Λεμεσός ‘που το βάρος του , αλλά προς το παρόν το μόνο που απασχολεί είναι οι κουράδες που επιπλέουν στο Δασούδι. Το μήνυμα που παίρνει κάθε νορμάλ διαταραγμένος είναι πως το θείο βρέφος κρύβει μέσα του έναν μικρό Σατανά. Ο μικρός Σατανούλης έχει τη μορφή της κυπριακής κανονικότητας. Η πίσω όψη της είναι μια φάτσα ξεφλουδισμένη και χοντρή σαν τα παγκάκια της πλατείας. Οι μαθητές είναι οι μόνοι που αντιστέκονται αληθινά στη σχιζοφρένεια. Έστω για λίγο. Έστω και δύσκολα. Και πραγματικά, η πρώτη και τελευταία του τόπου ελπίδα.

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.