Φόρμα αναζήτησης

Η γελοιότητα των επιχειρημάτων

 «Το βάρος της απόδειξης ενός ασυνήθιστου ισχυρισμού πρέπει να είναι ανάλογο με την εξωφρενικότητά του»

PierreSimon Laplace

Την προηγούμενη βδομάδα έγραφα ότι αν ειλικρινά επιθυμούμε τη διευθέτηση του Κυπριακού προβλήματος θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη την υποκρισία, και να είμαστε ειλικρινείς ως προς τις επιδιώξεις μας. Την Τρίτη, μία ακόμα παρέμβαση ήρθε να επιβεβαιώσει ότι το Κυπριακό συνεχίζει να αντιμετωπίζεται από πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης όχι ως ένα ζήτημα του οποίου τη διευθέτηση επιδιώκουμε αλλά ως ένα πρόβλημα του οποίου τη διαιώνιση αξιοποιούμε. «Η επικρατούσα άποψη στον κόσμο σήμερα είναι ότι η Τουρκία δεν επιθυμεί μια υποφερτή λύση στο Κυπριακό», έλεγε σε εκπομπή την Τρίτη ο ευρωβουλευτής Κώστας Μαυρίδης, εκφράζοντας την άποψη ότι «δεν μπορούμε να την εμπιστευτούμε ακόμα κι αν αύριο βάλει την υπογραφή της». Το ίδιο βράδυ με αφορμή το κείμενό μου «Ας είναι το 2020 μια χρονιά με λιγότερη υποκρισία», φίλοι, στελέχη νεολαιών, μου υποδείκνυαν πως αυτό που όφειλα να κάνω ήταν να επικεντρωθώ στην ουσία, που είναι η συνεχιζόμενη κατοχή. Πως ο λόγος που το Κυπριακό πρόβλημα συνεχίζει να υφίσταται είναι επειδή μπήκαμε σε λογικές που αναιρούσαν τις πραγματικότητες και αντιμετώπιζαν το Κυπριακό ως θέμα δικοινοτικό. Και ότι αν θέλουμε κάποια στιγμή να φτάσουμε σε λύση θα πρέπει να σταματήσουμε να αυτομαστιγωνόμαστε, να αντιληφθούμε με ποιους έχουμε να κάνουμε, και να αντιμετωπίσουμε το Κυπριακό ως αυτό που είναι: πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Εκφράζοντας παράλληλα αμφιβολίες για τη χρησιμότητα συνέχισης των συζητήσεων.

Πρόκειται για μια μόνιμη παραδοξότητα στη συζήτηση του Κυπριακού -το ίδιο το πρόβλημα να προτάσσεται ως η λύση- που δεν περιορίζεται στη δικές μου παρέες ή σε συγκεκριμένες κομματικές νεολαίες, αλλά επεκτείνεται στον ευρύτερο δημόσιο διάλογο. Άλλωστε αυτή η θέση, ότι δηλαδή η ουσία του Κυπριακού είναι η κατοχή, η εμπιστοσύνη της οποίας δεν μπορεί να τυγχάνει η Τουρκία που επικαλέστηκε ο Κώστας Μαυρίδης, η προτροπή να ακολουθηθεί μια νέα στρατηγική (που δεν θα αφήνει την Τουρκία στο απυρόβλητο), αποτελούν κυρίαρχο κομμάτι της πολιτικής συζήτησης, αλλά και του τρόπου παρουσίασής του από τα μέσα ενημέρωσης. Και επιβεβαιώνουν αυτή την ατέρμονη αδυναμία μας να αντιμετωπίσουμε το Κυπριακό γι’ αυτό που είναι.

Δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που δεν αναγνωρίζει ότι για τη διευθέτηση του Κυπριακού απαιτείται η συναίνεση της Τουρκίας. Που θα ισχυριστεί ότι μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς άρση της κατοχής. Όπως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία δεν είναι και ο πιο έμπιστος συνομιλητής. Πώς όμως αυτές οι διαπιστώσεις αγγίζουν την ουσία του Κυπριακού; Πώς αίρονται τα τετελεσμένα της κατοχής από την από μέρους μας επαναβεβαίωση των τουρκικών ευθυνών; Πώς η συνειδητοποίηση ότι το Κυπριακό είναι θέμα κατοχής οδηγεί στην επίλυσή του (αν όντως στόχος είναι η επίλυσή του); Με ποιο τρόπο η υπενθύμιση με ποιους έχουμε να κάνουμε, διαφοροποιεί την ανάγκη για μια διευθέτηση; Δεν είναι με τους ίδιους που θα έχουμε να κάνουμε είτε λύσουμε το Κυπριακό είτε όχι; Πότε η επιδίωξη για λύση είχε να κάνει με το πόσης εμπιστοσύνης μπορεί να τυγχάνει η Τουρκία; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί που καλούν τους υπόλοιπους να αντιληφθούν ποια είναι η Τουρκία και απορρίπτουν κάθε συνθηκολόγηση με αυτήν, να μην αντιλαμβάνονται πως δεν βρίσκεται μακριά και με ενδεχόμενη λύση θα τη φέρουμε κοντά, ότι δεν είναι ένας εξωτερικός παράγοντας που κάποιοι προσπαθούν να καταστήσουν κομμάτι του προβλήματος και μιας μελλοντικής λύσης, αλλά βρίσκεται ήδη μέσα στη χώρα; Αποτελεί τον κύριο και καθοριστικότερο παράγοντα όπως οι ίδιοι σπεύδουν κάθε φορά να υπενθυμίσουν; Και ότι ο μόνος τρόπος ώστε να πάψει να αποτελεί καθοριστικό παράγοντα, είναι με μια συμφωνία;

Εάν θεωρούμε ότι η Τουρκία δεν μπορεί να τυγχάνει εμπιστοσύνης, ότι αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης αποτελεί καθοριστικό αποτρεπτικό παράγοντα, ακόμα και για υπογραφή μιας συμφωνίας, τότε για ποιο λόγο συζητάμε όλα αυτά τα χρόνια; Με ποιον θεωρούμε ότι θα λύσουμε το Κυπριακό;

Μπορεί αυτή η ανησυχία για τη γενικότερη παρουσία της Τουρκίας να λειτουργεί ως επιχείρημα για να μην αγγίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση αντί ως καταλύτης ώστε να κάνουμε τα πάντα για να περιορίσουμε τις εδώ προσβάσεις της; Και μάλιστα αυτή η επιχειρηματολογία να παρουσιάζεται ως η ουσία του Κυπριακού;

Αν κάτι επιβεβαιώνεται από αυτές τις ατέρμονες μεταξύ μας συζητήσεις για το Κυπριακό είναι πως καμιά διάθεση δεν υπάρχει για να αγγίξουμε την ουσία. Διότι η ουσία βρίσκεται σε όσα κάθε φορά (που συζητάμε το Κυπριακό) αγνοούμε. Που είναι πώς επιτυγχάνεται η επίλυση του προβλήματος. Πώς δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε η Τουρκία να συναινέσει σε μια λύση. Πώς κτίζεται η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να διασφαλίσει την επιτυχία της όποιας συμφωνίας.

Δεν είναι η ουσία οι ευθύνες της κατοχής, όταν μάλιστα προβάλλονται ως προϋπόθεση για να μην προχωρούμε σε προσπάθειες αναίρεσής της. Ούτε μπορεί να είναι μόνο το δίκαιο, από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως η διεθνής πολιτική λειτουργεί στη βάση συμφερόντων, αλλά η ανάκτηση όσο το δυνατόν περισσοτέρων από αυτά που χάσαμε ως αποτέλεσμα ενός πολέμου στον οποίο ηττηθήκαμε. Εάν η λύση είναι καλύτερη από τη μη λύση. Αν η πάροδος του χρόνου λειτουργεί υπέρ ή εναντίον μας. Μόνο αν δούμε όσα χρόνια αγνοούμε θα αγγίξουμε την ουσία του Κυπριακού. Τότε μόνο, ίσως, αγγίξουμε και την επίλυσή του.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.