Φόρμα αναζήτησης

Η φωνή μας αντηχεί στην άλλη άκρη του κόσμου, ενώ εδώ δεν γίνεται ούτε καν είδηση

Μου τηλεφώνησαν από το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Αμερικής ΑΒΑ. Για την υπόθεσή μας που συνεχίζεται στο δικαστήριο. Ζήτησαν πληροφόρηση. Προσπαθούν να επικοινωνήσουν μέσω τηλεφώνου. Έχουμε επτά ώρες διαφορά. Όταν εδώ σε εμάς είναι μέρα, εκεί σε εκείνους είναι νύκτα και όταν εκεί είναι μέρα, εδώ είναι νύκτα.
Μου τηλεφωνούν και από τη Γαλλία. Από το Παρίσι. Από την Οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα. Και αυτοί με ρωτούν σε ποιο στάδιο βρίσκεται η δίκη. Δημοσίευσαν μια ανακοίνωση. Καταδικάζουν αυτήν τη δίκη και ζητούν να αφεθούμε ελεύθεροι. Δημοσιεύουν αυτήν την είδηση σε όλο τον κόσμο. Ανέθεσαν και στον ανταποκριτή τους στην Κύπρο να παρακολουθεί τις ακροάσεις στο δικαστήριο. Τις παρακολουθεί στην αίθουσα.

Παρακολουθεί από κοντά τη δίκη μας και το γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP, ένα από τα γνωστότερα στον κόσμο. Μέχρι σήμερα έκαναν λεπτομερείς ειδήσεις για εμάς και τις έστειλαν παντού. Αυτές οι ειδήσεις δημοσιεύθηκαν στον Τύπο των πιο μακρινών χωρών της Αφρικής και της Ασίας. Οι ανταποκριτές των πρακτορείων περιμένουν τώρα με ενδιαφέρον το αποτέλεσμα αυτού το δικαστηρίου.

Την υπόθεσή μας παρακολουθούν και τα ΜΜΕ στο νότιο τμήμα της Κύπρου. Και αυτοί παίρνουν συχνά πληροφόρηση από εμένα. Η υποψηφιότητα στις ευρωεκλογές και αυτές οι ειδήσεις συναγωνίζονται. Κάποιος αστειεύτηκε, λέγοντας: «Αν εκλεγείς θα έχεις ασυλία και δεν θα μπορέσουν να σε αγγίξουν». Γέλασα. Δεν θα μπορούν;
Τις προάλλες ήρθαν στη δίκη μας Φινλανδοί δημοσιογράφοι με την κάμερά τους. Πήραν πλάνα και συνέντευξη. Ενδιαφέρθηκαν πολύ για τη δίκη. Και εξεπλάγησαν πολύ για το γεγονός ότι διεξάγεται μια τέτοια δίκη ακόμα σε αυτήν τη χώρα την οποία θεωρούν Ευρώπη.
Φαίνεται ότι όλοι ενδιαφέρονται γι’ αυτήν τη δίκη και μόνο ο δικός μας Τύπος δεν ενδιαφέρεται. Από την αρχή μόνο ένας δημοσιογράφος μιας εφημερίδας παρακολουθεί τη δίκη στη δικαστική αίθουσα. Μόνο μία εφημερίδα μέσα στις είκοσι καθημερινές. Η εφημερίδα «Kibris». Δεν υπάρχει άλλη. Κάποιες εφημερίδες δημοσιεύουν τις ειδήσεις που παίρνουν από τους ελεύθερους επαγγελματίες δημοσιογράφους. Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι και γι’ αυτό. Όμως, δεν δημοσιεύουν όλες οι εφημερίδες ειδήσεις για τη δίκη μας. Κοίταξα χθες. Μόνο οκτώ εφημερίδες από τις είκοσι. Ακόμα και στις έγχρωμες και πολυσέλιδες εφημερίδες υπάρχουν οι πιο ασήμαντες ειδήσεις, αλλά αυτή δεν υπάρχει! Γιατί άραγε; Μήπως είναι πολύ ασήμαντη αυτή η υπόθεση που αφορά τον Τύπο; Δύο δημοσιογράφοι κάθονται στο εδώλιο του κατηγορούμενου εδώ και έξι μήνες. Κάποτε τέσσερις ώρες. Μήπως είναι πολύ ασήμαντοι κοτζάμ πρυτάνεις, καθηγητές που μεταφέρονται στο δικαστήριο από πανεπιστήμια ως μάρτυρες της εισαγγελίας; Και οι δικοί μας μάρτυρες. Προεξέχοντες διανοούμενοι, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι της κοινωνίας μας. Συγγραφείς, σκιτσογράφοι. Είναι πολύ ασήμαντοι; Δεν αξίζει να τους ακούσει κανείς αυτούς και να τους κάνει είδηση; Δεν αξίζουν ακόμα και όσο η είδηση για έναν νέο που συνελήφθη για κατοχή 1/2 γρ. ναρκωτικά; Μήπως δεν θεωρείται καν γεγονός αυτή η δίκη για τον Τύπο, την οποία εγώ αξιολογώ ως δίκη μεταξύ του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και εμάς;
Αφήνω κατά μέρος το θέμα της είδησης, κανείς δεν γράφει άρθρα και δεν εκφράζει απόψεις πάνω σε αυτό το θέμα. Στις είκοσι εφημερίδες γράφονται του κόσμου τα άρθρα. Ανάμεσά μας υπάρχουν και κάποιοι που θεωρούν τον εαυτό τους τον πλέον διανοούμενο αυτής της κοινωνίας. Και αυτοί δεν γράφουν απολύτως τίποτα. Μάλιστα, αυτοί δεν έγραψαν απολύτως τίποτα και για την επίθεση λιντσαρίσματος που έγινε εναντίον μας. Προτίμησαν να συμπεριφέρονται σάμπως και δεν συνέβη ποτέ ένα τέτοιο γεγονός. Ευτυχώς που έχουμε δική μας εφημερίδα. Και ενημερώσαμε όλους γι’ αυτό. Αλλιώς η φωνή μας ούτε στην Αμερική θα ακουγόταν, ούτε στη Γαλλία, ούτε στη Φινλανδία, ούτε και στις πιο μακρινές γωνιές της Ασίας και της Αφρικής.
Ιδού, αυτή είναι η κατάσταση εκείνων που σε κάθε ευκαιρία αναφέρονται στα προβλήματα του Τύπου μας. Ο Τύπος δεν ενδιαφέρεται καν για το δικό του πρόβλημα. Εδώ και μήνες συζητούμε για την ελευθερία της έκφρασης στην αίθουσα της ακροαματικής διαδικασίας. Υπάρχει μια εφημερίδα αλλά και δημοσιογράφοι που υπερασπίζονται αυτήν την ελευθερία και δικάζονται γι’ αυτό. Αλλά το ενδιαφέρον του Τύπου μας είναι μηδενικό. Έρχονται Φινλανδοί δημοσιογράφοι από την άκρη του κόσμου και παίρνουν πλάνα, αλλά κανείς δεν έρχεται από τις εδώ τηλεοράσεις. Όμως, πάντα είναι παρόντες στο «Δωμάτιο του Τύπου» στην τηλεόραση στο οποίο δεν προσκλήθηκε έστω και μία φορά η εφημερίδα μας «Afrika».
Όμως, κατά τη γνώμη μου, αυτή η δίκη για τον Τύπο είναι σαν δίκη ενός εγκλήματος. Μια δίκη που θα καθορίσει τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Κοιτάζοντας την κατάσταση των ΜΜΕ μας, θυμάμαι τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ: «Τα ποιήματά μου τυπώνονται σε τριάντα – σαράντα γλώσσες / Στην Τουρκία μου στα τουρκικά απαγορεύονται». Έτσι νιώθω και εγώ για τον εαυτό μου…