Φόρμα αναζήτησης

Η ευθύνη βαραίνει όλους

Συγκλονιστήκαμε, τότε, όταν η υπόθεση της Έλενας είδε το φως της δημοσιότητας. Όταν από μπροστά μας περνούσαν οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της ζωής της όπως η ίδια τις κατέθεσε ενώπιον δικαστηρίου. Βρίζαμε και αναθεματίζαμε θεούς και δαίμονες για την ανεπάρκεια των αρμόδιων υπηρεσιών. Στήσαμε λαϊκά δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τον καναπέ μας, μπροστά από μια οθόνη, καταδικάζαμε την ανευθυνότητα, καταλογίζαμε ευθύνες, «πυροβολούσαμε» ανθρώπους και συνειδήσεις δίνοντας ταυτόχρονα ένα μοναδικό και ξεχωριστό ρεσιτάλ για το ποιος έχει μαραζώσει περισσότερο. Και εκεί που χύναμε διαδικτυακά τα δάκρυά μας υπερασπιζόμενοι ένα κορίτσι που έφυγε πρόωρα και άδικα, ξαφνικά η θλίψη μας τελείωσε. Και οι ευθύνες –αυτές οι ευθύνες για τις οποίες τόσο πολύ εξοργιστήκαμε γράφοντας και ξαναγράφοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης– κλείστηκαν στο χρονοντούλαπο. Βρήκαμε κάτι άλλο να ασχολούμαστε, μετά. Και ύστερα κάτι άλλο… Ώσπου βρεθήκαμε να παρακολουθούμε παγωμένοι –σαν ταινία τρόμου– το ειδεχθές έγκλημα. Γρήγορα αντιληφθήκαμε πως δεν πρόκειται για θρίλερ που τελειώνει με το πάτημα ενός κουμπιού. Αλλά μια πραγματικότητα που δένει κόμπο το στομάχι και κάνει την ψυχή κομμάτια. Αδαείς και ειδήμονες, άσχετοι και σχετικοί, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξεδιπλώνουν τις δικές τους εξηγήσεις για τον serial killer, για τις ανυπεράσπιστες αλλοδαπές, για τις ευθύνες που βαραίνουν τον αρχηγό της Αστυνομίας, τον υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης. Λυπούμαστε –και πάλι διαδικτυακά– για την αντιμετώπιση της οποίας τυγχάνουν οι αλλοδαπές που μας καθαρίζουν τα σπίτια, μας μεγαλώνουν τα παιδιά, μας προσέχουν τους γονείς. Είναι ηλίου φαεινότερον πως ευθύνες υπάρχουν. Και πρέπει να αποδοθούν. Είχαν δοθεί στοιχεία στην Αστυνομία. Και μάλιστα αυτά τα στοιχεία ήταν τρανταχτά. Ήταν μαρτυρίες. Ήταν ανθρώπινες κραυγές που έλεγαν πολλά, αλλά αγνοήθηκαν. Το ψάρι από το κεφάλι βρομάει. Οι ευθύνες δεν βαραίνουν μόνο αυτούς που αξιολόγησαν τις μαρτυρίες και κατέληξαν, όπως όλα δείχνουν, σε συμπεράσματα αυθαίρετα. Βαραίνουν όλους. Από τον αρχηγό της Αστυνομίας, μέχρι τον υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, τους αστυνομικούς που εξέτασαν τις μαρτυρίες, όλους εμάς που τώρα δηλώνουμε συγκλονισμένοι. Τώρα. Αύριο, με την εξιχνίαση της υπόθεσης και πάλι θα ξεχάσουμε. Και θα καταριόμαστε τους ξένους που «έκλεψαν» τις δουλειές μας, τα παιδιά τους που υποβαθμίζουν την ποιότητα της εκπαίδευσης, τις οικιακές βοηθούς που έρχονται εδώ για να δουλέψουν και ο «νους τους είναι πάνω στον κ@λ@ τους».

Αυτοί είμαστε. Ώσπου όμως ποτίζουμε τον σπόρο του ρατσισμού και της ξενοφοβίας η πολιτεία θα συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο. Ανθρώπινες ζωές θα μετριούνται στη βάση της φυλής και της εθνικότητάς τους, άνθρωποι και ψυχές θα θάβονται στη σαπίλα μιας κοινωνίας που βρομάει από μίλια μακριά. Και τα μεγάλα ψάρια θα ρίχνουν το φταίξιμο στα μικρά. Oι ευθύνες, εκεί και όπου υπάρχουν, να αποδοθούν. Ας κοιτάξουμε όμως, με αφορμή τον «Ορέστη», και τις δικές μας ευθύνες. Γιατί, οι πολίτες με τη στάση και την αντίστασή τους καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο οι κρατικοί μηχανισμοί λειτουργούν.