Φόρμα αναζήτησης

Η Ευρώπη είναι αλληλέγγυα. Ηλίθια δεν είναι, Πρόεδρε…

Ήταν τελικά άνθρακας ο θησαυρός; Άνθρακας όχι αλλά ούτε και θησαυρός. Η Κύπρος, μετά από μάχη που έδωσε μαζί με την Αθήνα, πήρε αυτό που μπορούσαμε να πάρουμε.

Να πήρε τουλάχιστον, ο Πρόεδρος και το μάθημά του; Το πρόβλημα με τον Νίκο Αναστασιάδη είναι πως όταν θέλει να ξεγελάσει τίποτα δεν τον σταματά. Ακόμα κι όταν διακυβεύονται πράγματα σοβαρά.

Κρατήστε αυτό το «αυτό που μπορούσαμε να πάρουμε». Η Κύπρος πήρε από την Ευρώπη μια στήριξη πολύ ουσιαστική και αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε. Και πήρε σίγουρα στήριξη πολύ μεγαλύτερη από εκείνην που θα μπορούσε να ελπίζει μια χώρα η οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν επέδειξε αλληλεγγύη έναντι των εταίρων της, προκειμένου να στηρίξει τα συμφέροντά… τους.

Όχι των εταίρων. Αυτών που ο Διονύσης περιέγραφε στη… μαζοχιστικά (για μας) απολαυστική κατακλείδα της Στήλης του την περασμένη Κυριακή.

Με το εξής: «Την ίδια στιγμή 100 Ε/Κ ολιγάρχες πωλούν ε/κ διαβατήρια και κτίζουν πύργους στη Λεμεσό έχοντας καταφέρει από το 2013 να εισπράξουν 7 δισ. δολάρια. Κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Πωλούν στους Κύπριους τον φόβο της Τουρκίας, τους εμπνέουν με πατριωτισμό και τους εξαγοράζουν με μισθούς πείνας των 800 ευρώ, ενώ αυτοί κάνουν τα παλούκια τους χρυσά». Η καλύτερη περιγραφή που διάβασα μέχρι σήμερα.

Η Κύπρος, λοιπόν, μια χώρα η οποία με την ανοχή των πολιτών της έχει διαπρέψει στο διπλοπόρτι για να πλουτίζουν διάφοροι εξ Ανατολών και οι συνέταιροί τους εδώ και να καθαρίζει το χρήμα τους διαχρονικά, κατέφυγε και πάλι στην Ευρώπη της οποίας κάποτε ήταν ο καλύτερος μαθητής και σήμερα είναι ο χειρότερος εταίρος σε πάρα πολλά…

… κατέφυγε λοιπόν εκεί, όπως το άσωτο και κακομαθημένο παιδί και ζήτησε περίπου –αυτό άφηνε να βγει προς τα έξω η κυβέρνηση– η Ευρώπη να θυσιάσει τις ήδη τεταμένες αλλά και κρίσιμες σχέσεις της με την Τουρκία –σχέσεις που ξεκινούν από την οικονομία και καταλήγουν στην ίδια την ασφάλεια της Ευρώπης– επειδή η Τουρκία προκαλεί στην κυπριακή ΑΟΖ. Την οποία ΑΟΖ η Ευρώπη, οι ΗΠΑ και όλοι οι άλλοι προτιμούν να αποκαλούν «νοτιοανατολική Μεσόγειο», στις διακηρύξεις τους.

Όχι γιατί είναι κακοί αλλά διότι, εκτός του παράλληλου σύμπαντός μας και ελλείψει συμφωνίας μας με την Άγκυρα, η κυπριακή ΑΟΖ είναι μεν τέτοια από τη στιγμή που την καθορίσαμε αλλά ενόσω δεν τη συμφωνούμε είναι η ΑΟΖ που… διεκδικούμε, όπως μας είχε εξηγήσει προ μηνών και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Όσοι και όσες είδατε τη Στήλη προχθές –τη Στήλη η οποία ενόχλησε την κυβέρνηση και κάτι φερέφωνά της στα ΜΜΕ– θα θυμάστε το πολύ ενδιαφέρον και μακράν της εικόνας που καλλιεργήθηκε από την κυβέρνηση, τους κηπουρούς της και τη χλωρίδα της στο Τύπο, αδιάψευστο βέβαια παρασκήνιο στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, το πρώτο βήμα της «προσφυγής» μας.

Και έτσι, μάλλον, θα θυμάστε πως, αντίθετα με τα όσα το Προεδρικό και οι προκομμένες και πρόθυμές του μοδιστρούλες είχαν επιχειρήσει να περάσουν ως εικόνα θριάμβου προκειμένου να αποπροσανατολίσουν από το σκάνδαλο για διχοτομικά δείπνα του Προέδρου μας με τον εκλεκτό της Άγκυρας αλά Τάσσος (τα οποία κατάπιαν επίσης αμάσητα οι μεγάλοι πατριώτες των ΜΜΕ οι οποίοι φοβούνται τη λύση αλλά παραδόξως όχι την απώλεια της μισής τους χώρας…)

… αντίθετα με αυτή λοιπόν την εικόνα, αποκαλυπτόταν ότι δέκα κράτη και συγκεκριμένα η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Κροατία, η Ουγγαρία, η Πορτογαλία, η Μάλτα, η Φινλανδία, η Πολωνία και η Βουλγαρία, μας είχαν ξεκαθαρίσει πως παραμένουν αλληλέγγυα αλλά επιβάλλεται η επίδειξη προσοχής και η εξέταση των συμφερόντων της ΕΕ με δεδομένο ότι η Τουρκία «είναι σημαντικός εταίρος» της Ένωσης.

Κάποιοι μάλιστα –Γερμανία και Βουλγαρία– παρέπεμψαν και στους τουρκικής καταγωγής κατοίκους τους, ενώ η Γερμανία με την Ολλανδία υποστήριξαν το αίτημα προς την Κομισιόν να διερευνήσει και νέες μορφές συνεργασίας με την Άγκυρα. Αυτό πήραμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όχι τα παραμύθια που σέρβιρε εδώ η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Τώρα βεβαίως περιμένουν να έρθουν και τα εγκεκριμένα από όλους πρακτικά για να βγάλουν ό,τι καταφέρουν.

Εξ ου και το αποτέλεσμα. Ή μάλλον το πρώτο αποτέλεσμα το οποίο μέχρι αργά αγωνιζόταν η Λευκωσία να κάνει κάπως καλύτερο, αποτυγχάνοντας αρχικά και, τελικά, καταφέρνοντας –στο copy & paste της διατύπωσης του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων για την «πρόσκληση» στην Κομισιόν να εισηγηθεί «επιλογές» για μέτρα– να μπει και ο όρος στοχευμένα.

Δεν πέτυχαν όμως να μπει καμία χρονική δέσμευση.

Και έτσι το ζήτημα του πότε, αντί να κλείσει στον Ιούλιο, παραμένει ανοιχτό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (απ)έδειξε πως είναι, ναι, διατεθειμένη να αντιδράσει στις προκλήσεις της Τουρκίας αναγνωρίζοντας πως ξεπεράστηκαν πια όλες οι συλλογικές κόκκινες γραμμές. Αυτό που έπρεπε να κάνει, το έκανε.

Από εκεί και πέρα, έστειλε και το μήνυμα, εξ ου και το μουδιασμένο εκείνο «τα μέτρα κατά της Τουρκίας δεν είναι αυτοσκοπός» (!) του Νίκου Αναστασιάδη χθες, πως πέρα από την έντονη αντίδραση, το… έξτρα πάγωμα των ήδη παγωμένων και μερικά άλλα πράγματα, δεν μπορεί και δεν είναι λογικό να αναμένουμε ότι θα τινάξει σε επίπεδο κρατών τις σχέσεις της με την Τουρκία, επειδή αυτό βολεύει τη Λευκωσία, επικοινωνιακά κιόλας. Διότι κανείς δεν ξέρει που αλλού θα ΜΑΣ οδηγήσει.

Την ώρα μάλιστα που ο Νίκος Αναστασιάδης αποκαλύπτεται ότι συζητά με τους εκπροσώπους της διχοτομικής προσέγγισης στο Κυπριακό στο πλαίσιο μάλλον και της δήλωσής του (03/01/2018) «εάν επιλέγουν να προστατεύσουν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων σε μια ανεξάρτητη οντότητα τότε θα πρέπει να περιοριστούν εις όσα αναλογούν στην ΑΟΖ της εν λόγω παρανόμου οντότητας».

Η Ευρώπη δεν είναι και δεν πρέπει να είναι διατεθειμένη να τινάξει τα πάντα στον αέρα επειδή κάποιοι εδώ φαντασιώνονται ότι μέσα από κόλπα και παραμύθια μπορούν να τη σύρουν σε ρήξη με την Τουρκία, προκειμένου να βγάλουμε τάχα ανενόχλητοι και εν μέσω ντε φάκτο διχοτόμησης το αέριο –παρά τις προειδοποιήσεις όλων για τον κίνδυνο σύρραξης αλλά και της ίδιας της Τουρκίας με άλυτο το Κυπριακό– ούτως έστω να συντηρηθεί η κυπριακή ολιγαρχία και τα λεφτά της. Στις Σεϋχέλλες και αλλού.

Και να συνεχίσουν, όπως έγραψε και ο Διονύσης προχθές, οι 100 Ε/Κ ολιγάρχες που έβγαλαν τα 7 δισεκατομμύρια από το 2013 να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να πωλούν στους Κύπριους τον φόβο της Τουρκίας, να τους εμπνέουν με πατριωτισμό και να τους εξαγοράζουν με μισθούς πείνας των 800 ευρώ, ενώ αυτοί κάνουν τα παλούκια τους χρυσά.

Η Ευρώπη, προχθές, έπαιξε εν ολίγοις το παιγνίδι της Κύπρου – αλλά όχι και το δικό τους. Και με τη θολούρα και τη βρομιά τριγύρω μας, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι το μόνο θετικό που μας απέμεινε. Δεν κάνει θαύματα και δεν μπορεί. Είναι όμως σημαντικό εδώ που μας έχουν φέρει να μην το χάσουμε και αυτό. Πολύ σημαντικό.

Υστερόγραφο ηλεκτρονικής έκδοσης: Η Στήλη γράφτηκε πριν ανακοινωθεί ο θάνατος του Δημήτρη Χριστόφια. Ούτως ή άλλως, τέτοιες στιγμές το μόνο που μπορεί και πρέπει να πει κανείς, είναι συλλυπητήρια και κουράγιο στην οικογένειά του.