Φόρμα αναζήτησης

Η εθνική μας υποκρισία

Όσοι απορούν γιατί το Κυπριακό παραμένει άλυτο, αλλά και για το αν θα μπορούσε να είχε λυθεί, δεν έχουν παρά να διαβάσουν τις συνεντεύξεις των Άντρου Κυπριανού και Αβέρωφ Νεοφύτου στον «Πολίτη» την περασμένη Κυριακή. Στις δύο αυτές συνεντεύξεις συνοψίζεται ολόκληρη η πορεία του Κυπριακού και οι προοπτικές του.

Ο Άντρος Κυπριανού επανέλαβε για μια ακόμα φορά το διαχρονικό αφήγημα του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό: την ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλιών και προσήλωσης στη λύση. Κάλεσε τον Νίκο Αναστασιάδη «να αναλάβει πρωτοβουλίες οι οποίες να είναι ειλικρινείς και να πείθουν τον γ.γ. του ΟΗΕ», υποδεικνύοντας ότι «οι αντιφάσεις και οι παλινδρομήσεις δεν έχουν θέση στις δικές μας προσεγγίσεις». Και πως «πρέπει να έχουμε μια ξεκάθαρη γραμμή υπέρ της λύσης…και όλες μας οι ενέργειες να εξυπηρετούν αυτόν τον στόχο». Αφού σπατάλησε τα ¾ της συνέντευξης να επιχειρηματολογεί γιατί η πάροδος του χρόνου είναι καταστροφική και να αφήνει υπονοούμενα κατά πόσον η κυβέρνηση επιδιώκει πραγματικά τη λύση, ενημέρωσε και με ποιον προσανατολίζεται να συνεργαστεί με στόχο τον τερματισμό των παλινδρομήσεων. «Είμαστε κοντά με το ΔΗΚΟ» είπε, «δεν σας κρύβω ότι επιδίωξή μου είναι να συνεχίσουμε αυτές τις επαφές.» Ενώ ερωτώμενος για τις προεδρικές και για το ότι στο Κυπριακό οι διαφορές μεταξύ των δύο φαντάζουν αγεφύρωτες, απάντησε «αφήστε να το δούμε όταν έρθει η ώρα», εκφράζοντας την πεποίθηση ότι μια «συμφωνία σε πολιτικές θέσεις και… για το Κυπριακό», είναι εφικτή. Το πώς εξυπηρετείται ο στόχος της λύσης και πώς μπορεί να υπάρξει συμφωνία σε πολιτικές θέσεις με ένα κόμμα κι έναν άνθρωπο με τον οποίο, στις προηγούμενες προεδρικές το ΑΚΕΛ δήλωνε πως τους χωρίζει το χάος στο Κυπριακό, ο οποίος ήταν έτοιμος να ενταφιάσει το Κυπριακό με τη «νέα στρατηγική» (Λουκαΐδης, Νοέμβριος 2017), και που «με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στην οριστικοποίηση της διχοτόμησης» (Κυπριανού, 6/10/2017), δεν εξήγησε. Φαίνεται όμως ότι η ανακοίνωση του ΔΗΚΟ στις 10 Δεκεμβρίου 2019, με την οποία κατηγορούσε πολιτικές δυνάμεις ότι «πέραν των δέκα ετών απατούν τον λαό… (και) έχουν φέρει το Κυπριακό σε επικίνδυνα αδιέξοδα», αυτή της 28ης Νοεμβρίου όπου ζητούσε απεμπλοκή από τις «υποχωρήσεις της ε/κ πλευράς που καταγράφηκαν στο Κοινό Ανακοινωθέν του Φεβρουαρίου του 2014, στο κείμενο των λεγόμενων «συγκλίσεων» 2008-2012 και στο πλαίσιο Γκουτέρες», και η δήλωση του Νικόλα Παπαδόπουλου, δύο βδομάδες πριν, με την οποία τασσόταν εναντίον της επανέναρξης των συνομιλιών, ήταν αρκετά για να πειστεί.

Δύο σελίδες πριν, στη δική του συνέντευξη, ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αφού στήριξε την πολιτική του Προέδρου η οποία τα τρία τελευταία χρόνια αμφισβήτησε κάθε κομμάτι της βάσης λύσης που υποτίθεται επιδιώκει και που έναν χρόνο πριν ανησυχούσε ότι οδηγούσε σε τσουνάμι, δήλωνε πως ο χρόνος «παγιώνει τα τετελεσμένα» και διερωτάτο πώς θα συνεργαστούν ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ στο Κυπριακό: «Δηλαδή να θεωρήσω ότι το ΑΚΕΛ θα ταυτιστεί με τις θέσεις του ΔΗΚΟ στο Κυπριακό;» Προειδοποίησε μάλιστα ότι «η πολιτική δεν είναι αριθμητική» (εκτός κι αν αφορά τα εσωτερικά του ΔΗΣΥ, προφανώς). Πότε όμως ο δρόμος προς την εξουσία προαπαιτούσε συγκλίσεις, πόσω μάλλον ταύτιση στο εθνικό θέμα; Τι συγκλίσεις υπήρχαν μεταξύ Γλαύκου Κληρίδη και Σπύρου Κυπριανού ή Νίκου Αναστασιάδη και Μάριου Καρογιάν; Τι συγκλίσεις υπάρχουν μεταξύ Νίκου Τορναρίτη και Ελένης Σταύρου, Λουκά Φουρλά και Ρένας Χόπλαρου; Από πότε το Κυπριακό έγινε για τα κόμματα πρόβλημα που χαλά συνεργασίες; Ή κομματικές ισορροπίες;

Οι δύο αυτές συνεντεύξεις εσωκλείουν ολόκληρο το κυπριακό πρόβλημα και τη διαχρονική διαχείρισή του. Μια διαχείριση που έτσι κι αλλιώς αντικατοπτρίζεται στην ίδιά του την πορεία. Ένα πρόβλημα, η επίλυση του οποίου ποτέ δεν αποτέλεσε στόχο, παρά μόνο όχημα για την εξουσία. Ένα κεφάλαιο εθνικής υποκρισίας. Χωρίς προσχήματα, με την ίδια για δεκαετίες επιχειρηματολογία. «Σε πολιτικές θέσεις στο Κυπριακό», άλλωστε, βασίστηκε η συνεργασία του ΑΚΕΛ με τον Σπύρο Κυπριανού τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή για να οδηγήσει σε ναυάγιο κάθε προσπάθεια λύσης. «Σε πολιτικές θέσεις» «κτίστηκε» η συγκυβέρνηση με τον μεγαλύτερο πολέμιο της ομοσπονδιακής λύσης, όταν έναν χρόνο πριν τις προεδρικές άλλαξε, σύμφωνα με τον Χριστόφια. Σε αυτές τις θέσεις αρχών στηρίχθηκε κάθε συνεργασία που καθιστούσε την προσπάθεια λύσης αδύνατη (και παράλληλα το οδηγούσε και στην εξουσία). Κάθε αποτυχημένη προσπάθεια που έφερνε τη διχοτόμηση πιο κοντά. Όπως σε αυτές τις «πολιτικές θέσεις» στηρίχθηκαν και οι κατά καιρούς συνεργασίες του ΔΗΣΥ, κυρίως όμως η επιλογή του να διατηρεί εντός κόμματος τις πιο ακραίες φωνές, που από ένα σημείο και μετά έγιναν πλειοψηφικές. Mε όλους, καλούς-κακούς, ομοσπονδιακούς-αντιομοσποσιακούς να χωράνε. Που χρειάστηκε μια προεκλογική συγκέντρωση και η ανοικτή στήριξη στον Νικόλα Παπαδόπουλο για να θέσει εκτός κόμματος μια πολιτικό που τα τελευταία δύο χρόνια μιλούσε για ένωση με την Ελλάδα. Που μέχρι πρόσφατα διατηρούσε στο κόμμα ανθρώπους (κάποιους τους ενέταξαν στη διαπραγματευτική ομάδα) που θεωρούν τη ΔΔΟ προδοτική, έως ότου οι ίδιοι αποφάσισαν να αποχωρήσουν. Το οποίο ακόμα και σήμερα στεγάζει φωνές όπως αυτές της Ελένης Σταύρου και του Πρόδρομου Προδρόμου. Που με τις παλινδρομήσεις και τη ρητορική του έφτασε στο σημείο εσωτερικές μετρήσεις να δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών του στηρίζουν το κλείσιμο των οδοφραγμάτων. Και που σήμερα ανησυχεί στη βάση ποιων συγκλίσεων στο Κυπριακό θα κλειδώσει μια συνεργασία ΑΚΕΛ- ΔΗΚΟ.

Αυτά είναι τα δύο κόμματα που για μια ακόμα φορά επέλεξαν να πλειοδοτήσουν για τη λύση, να παραδώσουν μαθήματα πολιτικού ρεαλισμού και να «ανησυχήσουν» για τη διχοτόμηση που έρχεται. Το μόνο όμως που κατάφεραν να αναδείξουν είναι την εθνική τους υποκρισία. Και να υπενθυμίσουν πως αυτή η πορεία φέρει φαρδιά-πλατιά τη δική τους υπογραφή.

antopoly@cytanet.com.cy

 

Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.